India (en ook nog een beetje over onze tijd in Nederland)

Ondertussen zitten we al in India, met temperaturen tussen de 39 graden overdag en 30 graden `s nachts. We waren even vergeten dat mei de warmste maand is hier! En nee, helaas is er geen airco. `s Morgens wordt ik wakker met een doornat kussen en overdag, als ik mijn lange broek met lange jurk aanheb, probeer ik de bijpassende enorme sjaal zo te draaien en vouwen dat die zo klein mogelijk is, maar wat een hitte al die laagjes kleren! Hoe doen die vrouwen dat hier toch? Ze zien er allemaal zo elegant, kleurrijk en fris uit. En dan ik met mijn natte haar van het zweet en mijn gevecht met die sjaal…

Toch is het heerlijk hier weer terug te zijn. Johan is meteen al aan het lesgeven. Deze keer zijn het allemaal studenten uit India en de lessen worden allemaal van het Engels naar het Hindi vertaald. Andrew, de jonge man uit noord India die 2 jaar geleden onze student in Kolkata was, en vorig jaar in Brazilië de Children at Risk School mee kwam helpen leiden, is nu de leider van deze Children at Risk School hier. Het is zo mooi om hem bezig te zien, hij heeft verschrikkelijk hard gewerkt om deze school hier in Mumbai te organiseren, en het is hem gelukt! Prachtig hoor!

Het was drie weken geleden nog een heel gedoe om uit Brazilië te kunnen vertrekken. Onze ticket was voor maandag 20 april naar Amsterdam, maar de aswolk gooide roet in het eten. We hadden met de EO afgesproken dat we er zouden zijn om van woensdag tot vrijdag mee te werken aan het programma Doeners, van de EO Metterdaad. Gelukkig konden we onze ticket nog omzetten zodat we in plaats van Amsterdam in Lissabon aankwamen, één van de weinige vluchthavens van Europa die nog open was en we hadden er al helemaal op gerekend om dan vanaf Lissabon verder zien te komen met de trein of zelfs liftend. Maar de EO had een paar tickets Lissabon –Amsterdam bemachtigd en zo vlogen we met één van de eerste vluchten na de aswolk, nog net op tijd om woensdagavond bij de EO aan te komen.

Er volgden een paar dagen opnames van Johan: Johan aan het ontbijt, eten klaarmakend, rennend, etc. terwijl er ondertussen allerlei vragen aan hem gesteld werden. Het programma wordt waarschijnlijk in september uitgezonden, ik laat de precieze datum nog wel weten. Vervolgens werden er ook nog interviews voor de krant, Visie en de radio opgenomen, moesten er foto’s van hem in de EO studio gemaakt worden en zal ik nog een verhaal voor de Eva schrijven, kortom we hebben het er druk mee!

Net een week voor we vertrokken uit Brazilië heeft een andere EO ploeg ook nog een heel leuk programma in Belo Horizonte opgenomen, vooral van het werk in Huize Redding en het werk op straat. Daar geef ik de datum ook nog wel van door. We staan dit jaar dus weer goed in de picture met al die publiciteit!

Op één van de zaterdagen in Nederland hadden mijn zus en zwager een hele leuke reünie georganiseerd met onze neven en nichten van mijn vaders kant en de volgende zaterdag hadden we een familie reünie in Zeeland met de moeder, broers en zussen van Johan (hij heeft 10 broers en zussen!) met aanhang, kinderen en kleinkinderen! Wat bijzonder is het toch altijd om zo met familie leden samen te komen, wat een zegen!

Het was natuurlijk ook heel erg gezellig om Davi weer even een paar weekenden bij ons te hebben, het gaat echt goed met hem, hij zit lekker in zijn vel, en ook weer eens even bij te kunnen kletsen met Pieter en Melissa. Eén van de andere hoogtepunten van onze korte tijd in Nederland was natuurlijk dat Hannah en Rafael, onze kleinkinderen een paar dagen bij ons kwamen logeren! Ze zijn zelfs nog mee geweest naar de les die we gegeven hebben in Den Helder, bij de opleiding voor kinderwerkers van Herman Boon, in de Katapult.

Het was dus een aardig druk programma, maar toch lukte het ons om er nog een bezoekje aan de Ikea, één van onze favoriete winkels in Nederlands, tussen te proppen! Heerlijk hoor!

En nu zitten we dus voor een maand in India. Willen jullie voor ons bidden? Voor onze gezondheid hier, het is altijd weer een grote overgang: de temperatuur, het eten, de gewoontes, de veiligheid. Gisteren is de man die hier vorig jaar in Mumbai een terroristen aanslag gepleegd heeft ter dood veroordeeld. Er werd nu gedreigd met nieuwe aanvallen en de beveiliging is vooral op het vliegveld, in hotels met veel buitenlanders en in winkelcentra, verhoogd. Wij wonen deze maand in een goedkope flat waar verder geen buitenlanders wonen, dat zou dus iets veiliger moeten zijn.

Het is hier ook weer een hele drukke tijd: Andrew heeft de dagen van 8 uur `s morgens tot 8 uur `s avonds voor ons volgepland!

We wensen jullie allen Gods rijke zegen toe!

Inzoomen en uitzoomen

Heerlijk nog even genieten van onze kleinkinderen in Brazilië voor we op reis gaan. De Indiase kleren die ik tijdens mijn vorige reis naar India al gekocht had, liggen al klaar in mijn koffer, dat komt mooi uit, kan ik ze daar meteen weer aan. De cadeautjes voor de kinderen in Nederland zijn bijna allemaal gekocht, de afspraken met de EO voor een drie dagen lang interview voor het programma “Doeners” zijn rond, onze visa voor Australië zijn uitgeprint, nog even voor vertrek de cursus in Haiti voorbereiden, en o ja, de power point presentatie voor de lessen die ik in juni via een videoconferentie vanuit Brazilië in Hawaï ga geven zijn naar het Engels vertaald en kunnen opgestuurd worden. . .

Heel wat verschillende landen, overal kinderen in nood. We zijn bijna klaar voor de 2 maanden reis, waar we vooral les gaan geven aan studenten van de verschillende Children at Risk Scholen in India en Australië, die op hun beurt ook weer werk op gaan zetten onder kinderen in nood. Toch altijd weer spannend, zulke grote reizen, en wat een voorrecht om dit nu samen te mogen doen.

Wel worden onze emoties flink heen en weer geslingerd, bijvoorbeeld tussen het genieten van ons nieuwe kleinkindje en het zorgen maken om de ontzaglijke problemen in Haiti. Ik voel me soms net een lens van een fototoestel die in en uit zoomt. En ik bid dan, dat het God is, die het in en uitzoom knopje bedient, en me helpt focussen op de dingen die echt belangrijk zijn in het leven.

Willen jullie dat ook met ons bidden? Alvast bedankt!

We zijn dankbaar voor een groep als jullie, familie en vrienden die voor ons bidden, die met ons meeleven. We genieten van de kaarten en emails met gezellige verhalen van jullie. Jullie denken aan ons, bidden voor ons, schrijven ons, steunen ons. Wat een bemoedigingen! Het maakt het voor ons makkelijker om door te gaan. Dank jullie wel!

Naiomi Joy is geboren!

Ja hoor, Naiomi Joy is geboren, woensdagavond om 11 uur.

Trotse oma.

Geweldig hoor , ik mocht er bij de bevalling bij zijn, wat een geweldige dochter heb ik ze deed het zo goed, en wat een wonder weer zo'n klein hummeltje!

En een trotse opa!

Iara vond haar zusje prachtig... de eerste 15 seconden. Daarna had ze meer interesse in haar nieuwe serviesje!

De trotse moeder van twee prachtige dochters!

Wat een heerlijk stel!

Opa en oma posters

Een paar mooie posters (van een trotse opa en oma), die Jonathan en Johanneke voor ons gemaakt hadden. We verwachten de geboorte van Naiomi, ons 5e kleinkind, nu elk moment, spannend!

Gebedspunten uit 2 Tessalonicenzen

Vandaag las ik 2 Tessalonicenzen, en het viel me op hoe Paulus hier de gebedspunten schreef, waar we graag ook voor onszelf gebed voor willen vragen, vooral met alle voorbereidingen die we aan het maken zijn wat betreft de school op Haiti. (de vertaling is de Nederlandse vertaling van The Message) :

• Bid dat onze God ons geschikt zal maken waarvoor hij ons geroepen heeft, bid dat hij onze goede ideeën en werk in geloof zal vullen met zijn eigen energie zodat er ook werkelijk resultaat zal zijn.( 1:11)

• Bid dat Jezus zelf en God, onze Vader, die uitreikte in liefde en ons verraste met giften van oneindige hulp en vertrouwen, een nieuw hart in ons geeft, ons werk verkwikt, onze spraak verlevendigd. (2:16,17)

• Bidt dat de Meester ons bij de hand neemt en ons leidt langs de weg van Gods liefde en Christus uithoudingsvermogen.( 3:5)

Willen jullie met en voor ons bidden?

Video door team in Haiti gemaakt.

We zijn druk bezig om een school voor te bereiden die we in de tweede helft van het jaar aan ongeveer 100 jongeren in Haiti aan zullen bieden. De voorganger Vijone in deze video heeft gelijk, er is hoop voor Haiti, hoop door God geschonken. Het wordt een school van 3 maanden waarin de lessen gegeven gaan worden van:


• De Discipelschap Training School, (basis Bijbelschool van Jeugd met een Opdracht),

• De Children at Risk School (school die we ook elk jaar in Brazilië geven om mensen op te leiden met kinderen in nood te werken),

• De Foundations in Community Development School (geven we dit jaar ook voor het eerst in BH)

• De Teachers Training School.

Een hele uitdaging om dat daar te organiseren, terwijl ook het werk hier op de basis in Belo Horizonte doorgaat en er hier ook 3 verschillende scholen gegeven gaan worden. Willen jullie bidden voor wijsheid? Dank je wel!

Nieuwsbrief Nr. 135, maart 2010

LIEVE FAMILIE EN VRIENDEN,

De kranten stonden er bol van: wat een verschrikkelijke aardbeving was dat in Haiti! Het werd zelfs de ergste ramp van de afgelopen jaren genoemd. De cijfers liegen er niet om: meer dan 220 000 doden en ongeveer 1.2 miljoen mensen die geen huis meer hebben! (Volgens de laatste informatie van de UN op 1 maart 2010) En wat een beelden kregen we te zien, vooral de nood onder de kinderen raakte ons diep.

Voor de aardbeving waren er al verschrikkelijk veel weeskinderen, bijna 400.000 volgens de UNICEF, en de verwachtingen waren dat dit aantal nu verdubbeld was! Ook was Haiti één van de landen waar kinderen verkocht werden. Kinderdealers trokken langs dorpjes waar ze superarme ouders de valse hoop gaven, dat als ze hun kinderen aan hen zouden meegeven of verkopen, ze hen een betere toekomst zouden geven: wonen, werken en opleidingen in de hoofdstad Port au Prince. Maar in het echt werden deze kinderen, die de bijnaam “Restavec” kregen, als huisslaafjes gebruikt, om schoon te maken, te koken, water te halen, of soms erger: als privé seksslaafje. Sommige Restavec kinderen waren nog maar 5 of 6 jaar toen ze bij hun ouders weggehaald werden…

“Heer, help al deze mensen, troost ze Heer, geef ze nieuwe hoop…” baden we, en wat al vaker gebeurd was, vroeg Hij ons een antwoord op ons eigen gebed te zijn. Johan ging met 2 medewerkers van onze basis en nog 7 medewerkers van andere basissen in Brazilië het werk van Jeugd met een Opdracht in Port au Prince voor drie weken helpen.

Ze sliepen boven op het platte dak van een politiebureau, dat nu als kliniek gebruikt werd en recht tegenover het half ingestorte paleis stond. Er had zich een groot tentenkamp gevormd op het plein ervoor en ze hadden hun handen vol. De chirurg en de twee verpleegsters van het team hebben honderden patiënten behandeld, terwijl de rest van het team hielp met het schoonmaken van de zalen en toiletten (zonder stromend water!) het klaarmaken van voedselpakketten en het uitdelen en het verzorgen van programma’s voor de kinderen in verschillende kampen. Johan heeft ook samen met wat anderen de vergaderingen van de Unicef bijgewoond, om te zien hoe we verder in de tweede helft van het jaar structureel bij zouden kunnen dragen, door bijvoorbeeld voor de plaatselijke christenen verschillende cursussen of seminars te organiseren op het gebied van traumaverwerking onder kinderen, training voor onderwijzend personeel, opzetten van werk onder kinderen in nood, etc.

Door mijn rugproblemen was ik niet meegegaan naar Haiti, maar heb hier in Brazilië meegeholpen door “Mevrouw SOS-Haiti” te worden. Op de nationale website van JOCUM was een nieuw email adres doorgegeven voor ieder die ook naar Haiti wilde gaan, of die wilde geven. En al die e-mails kwamen in mijn “inbox” terecht! Tjonge wat een werk! Maar ook heel leuk, er zijn nu al nieuwe teams gevormd om te gaan en ook is er een rekening geopend en mocht het laatste team een flinke grote collecte meenemen. Johan vertelde na thuiskomst, dat hij in al zijn reizen nog nooit zo diep aangeraakt was als deze keer. We zijn nog aan het bidden wat nu de volgende stap is.

CHILDREN AT RISK SCHOLEN EN KLEINKINDEREN IN HET KWADRAAT
Mumbai, India en Perth, Australië

In mei en juni hopen we, tussen de geboortes van twee nieuwe kleindochters, op twee Children at Risk Scholen les te geven.

Een paar fotos van toen we in 2008 drie maanden in Calcutta waren om de Children at Risk school te leiden

Onze dochters Johanneke en Michele zijn allebei weer zwanger en allebei weten ze al dat het een meisje wordt: Naiomi en Eva! We genieten met volle teugen van al ons kleine grut (al vier) en zien ook weer naar deze twee uit. Naiomi hoopt in april geboren te worden. Dan hebben we precies een paar weken om te helpen kramen voor we naar India vertrekken, waar Andrew, één van onze studenten uit India, zijn eerste Children at Risk School in Mumbai zal gaan leiden. We zullen daar een maand blijven, waarna we nog twee weken naar Australië gaan om in Perth in een Children at Risk school les te geven. Als het allemaal goed gaat komen we dan precies voor Eva’s geboorte weer thuis! Willen jullie met ons meebidden?

Ieder heel hartelijk bedankt voor al jullie meeleven, jullie gaven, gebeden, e-mails!

We bidden jullie Gods rijke zegen toe!

Johan en Jeannette Lukasse

Gebedspunten:

• Dank God voor de mogelijkheid die Johan had om 3 weken naar Haiti te gaan. Bid voor de volgende teams en de plannen voor de tweede helft van het jaar.

• Dank God voor de 2 nieuwe kleindochters. Bid voor de geboorte, dat Naiomi en Eva, evenals hun moeders Johanneke en Michele, gezond zullen zijn.

• Dank God voor de uitbreiding van de Children at Risk scholen. Bid voor de weken die we er les mogen gaan geven.