Laatste week in Haiti, hopen we!

Johan en Rodolpho, onze medewerker, wijzen naar het vliegveld, waar geen enkel vliegtuig meer landt of opstijgt.

Lieve allemaal,

Even een kort bericht over ons wel en wee in Haiti! Deze week is al de laatste week van de cursus die we hier geven. De studenten hebben morgenmiddag nog maar één groot proefwerk te maken en dan zijn ze klaar! Nou petje af hoor voor al onze 38 studenten! Ze hebben vreselijk hard gewerkt en hadden de laatste weken zelfs les van half zes in de morgen tot twaalf uur en dan van halfdrie tot soms wel 9 uur `s avonds!

Johan liet ze net kiezen of ze morgenochtend vrij willen of nog 2 lessen van hem, en ze kozen voor de lessen! Zaterdag, op de 1e kerstdag, is de diplomering, we kijken er allemaal naar uit. De studenten hopen dat hun ouders en familie komen, en ook al hun voorgangers uit dertig verschillende kerken. Iedereen vertelt ons hoe bijzonder het is om nu hier in Haïti een universitaire opleiding te kunnen doen, een opleiding in het werken met “onderwijs en community development”, en ze hebben zich allemaal al een super chique donkerblauw pak aan laten meten.

Eén van onze vrolijkste en jongste studenten (19 jaar) , Esther Pricilla, moesten we afgelopen zondagmiddag de verschrikkelijke boodschap brengen, dat haar vader, die haar die middag op zou komen zoeken, een voorganger van een grote kerk, een dodelijk ongeluk kreeg met zijn motor. Ze heeft nog 7 jongere zusjes en één broertje. Als oudste wordt er nu van haar verwacht, dat ze haar familie financieel zal gaan onderhouden. In een land waar 80% van de bevolking werkeloos is en van minder dan 2 dollar per dag rondkomt, een moeilijke opgaaf. Gelukkig dat ze nu met het diploma van de school die we hier geven, een bijna 100% kans heeft in januari al aan de slag te kunnen. Willen jullie ook voor haar en haar familie bidden?

De politieke situatie hier is erg onstabiel. 28 november zijn er verkiezingen geweest, maar vele partijen geloven dat het niet eerlijk gegaan is. Het land heeft al een week platgelegen door allerlei opstanden, niemand kon er over straat, dus ook niet naar zijn werk, geen dokters en verpleegsters in de ziekenhuizen, geen schoon drinkwater kon er naar de tentenkampen gebracht worden, de winkels dicht, vliegtuigen vlogen niet meer, het was chaos. Totdat er beloofd werd de stemmen opnieuw te tellen…, dat is nu gebeurd en ze zullen de uitslag daarvan waarschijnlijk na Kerst, 26 december gaan geven. De verwachting is dat er dan meteen weer grote opstanden zullen komen, of zelfs een burger oorlog. Onze vlucht terug naar Brazilië is de 28e december gepland, dus zouden we wel eens in hele grote problemen kunnen komen. Willen jullie hier ook voor bidden?

Een dankpunt is dat het met onze gezondheid heel goed gaat. Johan`s knie is bijna helemaal genezen en ik heb geen last van mijn rug meer.

Hele fijne en gezegende Kersdagen voor jullie allemaal! Onze Heiland is geboren!

Liefs van Johan en Jeannette

Sinterklaas in Brazilie, Kerst in Haiti

 
We wensen jullie een fijn sinterklaasfeest toe! Met onze zes zwarte pietjes hier in Brazilië genieten we ook nog even, voor we dinsdag 7 december weer in Haiti aan zullen komen.

De school is daar gewoon doorgegaan, nou ja wat heet gewoon: we wonen allemaal in tenten, er is cholera epidemie uitgebroken, er is een wervelstorm voorbij gekomen, er is zelfs nog een grote naschok van de aardbeving geweest, en overal horen we van relletjes en opstanden na de verkiezingen. Aan de andere kant krijgen we zeer bemoedigende berichten van de studenten: ze leren elke dag God beter kennen, Zijn liefde en trouw, maar ook zijn mooie plannen met hun leven. Er is hoop voor Haiti!

Willen jullie de komende weken voor ons bidden, we zullen tot 28 december in Haiti zijn.

• Voor onze gezondheid.

• Tegen de cholera, die nu wel heel veel doden maakt.

• Tegen de onrust, die er in het land heerst na de laatste verkiezingen 28 november

• Voor onze studenten die met kerst hun “Education and Community Development Training School” af zullen ronden.

We wensen jullie ook alvast hele fijne en gezegende Kerstdagen toe!

Kleinkinderen

Wat een rijkdom, onze kleinkinderen! Tussen 2 reizen naar Haiti zijn we even thuis in Brazilië, om hier op de Jeugd met een Opdracht basis in Belo Horizonte nog even de puntjes op de i te zetten voordat het jaar weer afgelopen is. Vergaderingen en nog meer vergaderingen…dan mis ik mijn laptop wel hoor, die nog steeds niet gemaakt is. Het lukte hier in Brazilië niet en hij staat nu in Nederland, hopelijk kan hij daar wel gemaakt worden, ik had hem nog maar 5 maanden :(

Eva, de jongste, 5 maanden.

Samen met Hannah, de oudste, 4 jaar.

Maar tussen de bedrijven door nemen we ook even tijd om te genieten, al onze zes kleinkinderen zijn er namelijk, dat komt niet vaak voor! Heerlijk, wat zijn kleinkinderen toch vreselijk leuk! Ik kijk er al naar uit om straks samen Sinterklaas met hen te vieren.

Als ze allemaal een lollie krijgen willen ze wel heel even samen met ons op de foto...

En daarna vertrekken opa en oma weer naar Haiti, om de laatste drie weken van de Education and Community Development Training School weer les te geven. Kerst in Haiti dus, klinkt romantisch. De werkelijkheid is een beetje anders: we nemen een grote koffer vol met antibiotica tegen cholera mee. Het aantal mensen met cholera stijgt nog steeds schrikbarend. Willen jullie hiervoor met ons bidden?

Nieuwsbrief nov 2010 , nr 137

LIEVE FAMILIE EN VRIENDEN,

Wat een tranen kwamen er los, en daarna, nog aangrijpender, ging het over in een bijzondere aanbiddingstijd, overvloeiend van dankbaarheid aan God. Ik had er kippenvel van. Wat een voorrecht hier in Haïti te mogen zijn!

Rodolpho, één van onze medewerkers, aan het bidden met een kind

We zijn de maand oktober in Haïti geweest, waar we samen met een paar medewerkers een driemaandelijkse cursus geven aan 38 Haïtiaanse jongeren. We wonen er allemaal in tenten, net zoals 1,3 miljoen mensen van de plaatselijke bevolking. De cursus is een mix van drie opleidingen, die we ook in Belo Horizonte aanbieden. Deze week lag de nadruk op rouwverwerking en postrauma counseling, eerst voor de studenten zelf, die bijna allemaal familieleden en vrienden in de aardbeving verloren hadden, maar daarna ook praktijklessen waarin ze deze specifieke counseling zelf aan kinderen mochten gaan geven.

Johan geeft les aan de Haitiaanse studenten

De meeste studenten en ook de kinderen hadden geprobeerd over hun verlies heen te komen door er maar niet over te praten, net te doen of er geen aardbeving geweest was. Nu leerden ze dat ze hun verliezen eerst echt onder ogen moesten zien, het “dal van diepe duisternis” door, voordat ze hun verdriet kunnen verwerken en God hen kan troosten. Het gezamenlijke verdriet maakte hen een hechte groep.

Drie dagen later trokken we er met hen opuit, naar een dichtbijgelegen lagere school, waar al onze studenten 2 dagen lang ieder met 3-5 kinderen een heel traumaboekje doorwerkten, dat speciaal voor hen geschreven was. Wat een speciale tijd! Een jongen van 13 vertelde dat hij allebei zijn ouders kwijtgeraakt was in de aardbeving, maar dat, al deze maanden, nog niemand er met hem over gepraat had… Zo hoorden we nog tientallen verhalen. Het mooiste was om onze studenten te zien, van ontvangers waren het gevers geworden: gevers van hoop, troost, liefde… ja met jonge mensen zoals onze studenten, die zich door God willen laten gebruiken, is er hoop voor Haïti!

Eén van onze studenten bidt met een paar jongetjes.

Voor dat we naar Haïti hadden kunnen vertrekken hadden we flink wat tegenslagen: mijn rugproblemen speelden weer op, mijn nieuwe computer met alles wat ik nodig zou hebben in Haïti, ging kapot; we zaten financieel erg krap, en als klap op de vuurpijl kreeg Johan een dikke knie, net een week voor ons vertrek, wat een gevaarlijke aandoening bleek te zijn: “Septische artritis”, zei de dokter, “je moet meteen opgenomen worden om het gewricht operatief te reinigen…”

Dat was drie dagen voor vertrek! Honderden mensen hebben toen voor ons gebeden. Het was zo bijzonder alle bemoedigingen en gebeden te lezen die mensen ons stuurden via email, blog en facebook. En God heeft een paar wonderen gedaan: binnen 6 dagen mocht Johan weer reizen, mijn rug voelde goed aan, we konden een laptop lenen, verschillende mensen hielpen ons financieel en het lukte ook nog om de ticket naar Haïti om te ruilen voor een week later! Dank U Heer!

Studente in gesprek met één van de kinderen

HEEN EN WEER

De beste manier om de school in Haïti te combineren met het leiden van het werk in Belo Horizonte, was om de maanden oktober en december naar Haïti te gaan en de maand november naar Brazilië terug te komen om daar samen met de leiders en medewerkers van de Children at Risk School en de acht verschillende huizen nog een stel vergaderingen te hebben, zodat het jaar straks goed afgesloten kan worden. We zijn zo blij met de geweldige groep medewerkers die we hebben, jonge mensen die zich in Belo inzetten om een levend evangelie te zijn voor kinderen in nood en families in sloppenwijken. Ja, we weten bevoorrechte mensen te zijn om hiervan deel uit te mogen maken!

WE KOMEN ERAAN

In februari en maart 2011 hopen we op verlof in Nederland te zijn. We hebben al verschillende uitnodigingen gekregen om in kerken, Bijbelstudiegroepen, huisgroepen en op vrouwenochtenden ons verhaal te komen vertellen, dia’s te laten zien, elkaar te ontmoeten. Als jullie ons ook nog uit willen nodigen, willen jullie dan contact opnemen met Jacob van Bodegraven (Tel.: 0182-395214 (na 19.00 uur), E-mail: rh.jacob@planet.nl)? Ik zal begin volgend jaar het schema met al onze spreekbeurten op onze blog zetten. We kijken er erg naar uit om jullie allemaal hopelijk weer te ontmoeten!

KERST

Dit jaar zullen Johan en ik dus met kerst weer in Haïti zijn, om de cursus daar met de studenten af te sluiten. We wensen jullie allemaal ook hele fijne en betekenisvolle kerstdagen toe, en een heel gezegend Nieuwjaar!

Johan en Jeannette Lukasse

P.S. Voor meer foto’s en up to date info: surf naar onze facebook albums.

GEBEDSPUNTEN

• Dank God voor onze gezondheid. Bid voor Gods beschermende hand op ons leven.

• Dank God voor de studenten in Haïti. Bid dat ze machtig door God gebruikt zullen gaan worden.

• Dank God voor de leiders en medewerkers in Belo Horizonte. Bid voor Gods leiding en zegen op hen.

• Dank God voor het a.s. verlof begin 2011, we kijken er erg naar uit. Bid dat we in veel kerken en groepen de kans zullen krijgen om over ons en ons werk te mogen vertellen.

Link naar de fotos van onze tijd in Haiti

Deze link gaat naar het album met de fotos die we in Haiti namen in oktober 2010:
Facebook album fotos Haiti oktober 2010

Cholera in Haiti

Ontbijt voor onze tent.

Door gebrek aan elektriciteit en goede internet verbindingen kunnen we niet goed e-mailen, maar hier dan toch even een korte update!

De school gaat geweldig goed, we hebben fantastische studenten, we zijn zo trots op hen! De afgelopen 2 dagen hebben ze in een lagere school hier vlakbij een programma voor trauma counseling en rouwverwerking met ruim 100 kinderen verzorgd, nadat we dit eerst met hen zelf gedaan hadden. Het was zo aangrijpend! Met Johan’s knie en oogontsteking gaat het ook steeds beter, en ik heb hier zelfs niet eens last van mijn rug gehad. We zijn dankbaar!

Maar waar we specifiek gebed voor willen vragen is voor de gezondheid van de bevolking.

Donderdagochtend is er in een stadje, St Marc, hier 80 km ten noorden Cholera uitgebroken. Er is daar een grote basis van Jeugd met een Opdracht. De leider, Terry Snow, bracht die dag nog iemand naar het ziekenhuis die erg ziek was, maar helaas overleed die persoon onderweg in de auto. Die dag overleden er 135 mensen aan Cholera, een ziekte met heftige diarree waar je binnen een paar uur aan kan overlijden door uitdroging. Gisteren was het aantal al tot 400 opgelopen.
Het is nog niet bekend of het ook in Port au Prince uitgebroken is, maar als je hier de situatie ziet:
• geen of open riolen,
• overal tentenkampjes van 10-20 tenten zonder wc’s,
• de grote tentenkampen hebben meestal chemische wc’s van het rode kruis, maar die zijn ook heel moeilijk schoon te houden met zoveel mensen die ze gebruiken,
• er zijn hier bijna geen kranen waar stromend water uitkomt, etc.

We hebben hier Nederlandse vrienden die vandaag naar St Marc gaan om te helpen, maar er is gebrek aan van alles, geen infuusvloeistoffen, geen naalden, geen handschoenen… We hopen door de contacten die we hier hebben met Amerikaanse chirurgen en met het Braziliaanse leger, een beetje te kunnen helpen.

Voor onze studenten heb ik gisteren een hele grote lading literflessen met handgel en chloor gekocht.

Willen jullie bidden voor bescherming tegen Cholera , en dat de epidemie in St Marc snel gestopt zal kunnen worden?

Heel veel liefs en Gods rijke zegen!

De kerk en de lagere school van de vader van een van onze studenten waren ingestort, dit is het nieuwe gebouw

Onze studenten bezig met counseling

Dit meisje tekende vier familieleden die tijdens de aardbeving overleden waren.

Ze hebben les, letterlijk op de brokstukken van de oude school en kerk.

Johan hield de kleintjes een uurtje bezig, terwijl onze studenten de traumacounseling met de onderwijzeressen deden.

Deze uk van drie zorgde de hele morgen heel lief voor haar zusje van 2 die ook gezellig meegkomen was naar schoool. Maar aan het eind van de morgen was ze op, en viel ze op mijn schoot in slaap. Ook haar moeder was tijdens de aarbeving overleden...

We zijn de school begonnen met 40 jonge Haitiaanse studenten!

“Bonjour, bonjour!” Klinkt het vrolijk overal om ons heen. We zijn in Haïti! Wat een voorrecht om hier te mogen zijn!

Het land en de stad doet me een beetje aan Angola herinneren: heeeel erg weinig infrastructuur, en geweldig vriendelijke mensen.

We hebben 40 studenten, enthousiast en leergierige jongeren. Elke voorganger van de 30 kerken waar we mee samenwerken mocht één of twee jongeren van hun kerk opgeven. De meeste jongeren hebben na de aardbeving niks te doen, scholen en universiteiten zijn ingestort, leraren zijn overleden… Er was dan ook een hele grote groep jongeren die zich voor onze school aangemeld had, maar helaas konden we er niet meer dan 40 aannemen, omdat we (nog) niet zulke goede voorzieningen hebben en het voor elke student ongeveer 500 dollar kost om deze drie maanden hier te wonen, eten, drinken, etc. Wat ze zelf niet kunnen betalen, maar voor het grootste deel (25 studenten) door Braziliaanse kerken gesponsord is.

We wonen allemaal in tenten met plastic zeilen erover, die helaas niet allemaal even waterdicht zijn tijdens de tropische regenbuien die hier nu bijna elke avond vallen. De kerk/school lijkt ook een beetje op een grote tent, de wanden zijn van blauw plastic met een golfplaten dak erop.

Er is hier geen stromend water of elektriciteit. Water wordt gekocht van een vrachtwagen die met een vrolijk muziekje van de Titanic (!) zijn komst aankondigt. Licht is er maar een of twee uur per dag als de generator aangaat. De wc`s die eigenlijk voor de cursus klaar hadden moeten zijn worden nog afgebouwd, hopelijk komen er vandaag deuren in! Douchen gebeurt gewoon buiten met kleren aan (zijn die ook meteen gewassen) met een emmer en kopje…

Sommige studenten woonden voor de aardbeving in mooie huizen, anderen waren al armer. Voor allemaal is het een grote aanpassing om nu toch wel heel primitief in lekkende tenten te wonen. We hebben dan ook heel veel respect voor hun goede houding. Ook is er niet veel eten, het meeste moet geïmporteerd worden, en meestal is er maar genoeg voor twee maaltijden per dag: voor ontbijt een beetje spaghetti met een scheutje ketchup erover, en dan voor de gecombineerde lunch/avondeten een flink bord rijst met een beetje bonenwater erover. Een trieste realiteit, niet alleen in onze school, maar in de hele stad.

Het is dan ook heel bijzonder de hoop, veerkracht, wilskracht, en vrolijkheid van de studenten mee te maken. Om half zes beginnen ze de dag met anderhalf uur voorbede en aanbidding. Dan vanaf 8 uur `s morgens tot 6 uur `s middags krijgen ze les. Johan geeft zittend les. Zijn knie is goed genezen, maar hij kan er nog niet lang op staan of ver mee lopen. Zijn oogontsteking is ook aan het genezen en hij is langzaam met de medicijnen aan het afbouwen. We rusten hier `s nachts wel lekker uit, gaan hier meestal met de kippen op stok (helaas ook met een haan, die om 2 uur `s nachts vindt dat het tijd is om te kukelen!).

We beginnen de eerste verhalen te horen van pijn en verdriet. Gisteren vertelde een voorganger ons, vader van één van de studenten, over de aardbeving en over zijn gezin. Over anderhalve week hebben we speciale lessen over trauma verwerking, dan zal er wel heel wat los komen. We hopen de studenten te trainen, zodat zij op hun beurt weer anderen zullen kunnen helpen, vooral kinderen in de vele tentenkampen die de stad rijk is.

Willen jullie voor hen en voor ons blijven bidden? Het is heel speciaal om op deze tijd in Haïti te mogen zijn en met deze jongeren te mogen werken. We zijn God dankbaar voor zijn trouw, en jullie allemaal die zo massaal emails gestuurd hebben, om ons te bemoedigen, die voor ons bidden, die financiën gegeven hebben: we voelen ons heel erg bevoorrecht met zulke geweldige meelevende familie en vrienden. Dank je wel! We wensen jullie Gods rijke zegen toe!