Samen op reis

met Davi en Dilma.

Brr, een hartelijke groet vanuit ons natte kikkerlandje! Dat was wel even omschakelen van de warme tropische Braziliaanse zomer, naar onze koude Nederlandse winter! Maar het went snel, en we genieten ervan weer hier te zijn voor een paar maanden.

Laatste week in Brazilië

We hebben erg genoten van onze laatste week in Brazilië, we waren met Dilma, Michele en Romeu, en hun kinderen, Igor en Eva, naar een 2-jaarlijkse bijeenkomst van de medewerkers van Jeugd met een Opdracht in Brazilië gegaan. Samen met 350 Brazilianen hebben we een fantastische tijd gehad op een prachtige plek, met geweldige aanbidding en sprekers. Wat is het toch prachtig om zo nu en dan eens even heerlijk op te mogen laden!

Igor had nog een prachtige tekening voor ons gemaakt, zie hiernaast, waarbij hij ons maar samen op de vleugel van het vliegtuig getekend heeft!

Al onze koffers kwijt

Meteen vanuit die conferentie, vlogen we door naar Nederland. Het was wel even schrikken op Schiphol, toen we vlak voor Kerst aan kwamen, en alle drie onze koffers kwijt bleken te zijn! In een van die koffers zat een hele serie van onze fotoboeken van onze 35 jaar in Brazilië. Dus dat was wel spannend. Gelukkig werden ze drie dagen later weer gevonden. Ze waren ergens in Brasilia, de hoofdstad blijven staan, en werden alsnog bezorgd.

Kerst, kinderen en kleinkinderen

Dilma en Davi wonen beiden in Putten in een beschermde woonvorm. Lekker dicht bij ons vakantiehuisje in Ermelo. Ze kwamen gezellig de Kerstvakantie bij ons logeren. Lekker eten, wandelen door de bossen en s avonds een filmpje kijken, het was super relaxt! Maar we missen met zulke feestdagen onze andere kinderen en kleinkinderen wel hoor. Het was in 2011 de laatste keer dat we allemaal bij elkaar waren, en we hopen dat we de volgende Kerst weer eens allemaal samen te zijn, bij Johanneke en Jonathan die met hun drie dochters in Engeland wonen. Maar dat wordt nog wel even ingewikkeld, voor Pieter en Melissa die met hun kinderen in Amerika wonen, en voor Michele en Romeu die met hun kids in Brazilië wonen. Nou, we hebben nog even de tijd om te plannen en te sparen! 😊

CAR School op Heidebeek

Weekje terug waar het allemaal begon

In januari logeerden we op Heidebeek, waar Johan een weekje lesgaf op de Children at Risk School. Heidebeek is de basis van Jeugd met een Opdracht waar we nu al precies 40 jaar geleden de Discipelschaps Training School gevolgd hebben. Het is dus altijd leuk voor ons om er weer eens te komen, en te zien dat er nog steeds heel veel jongeren uitgedaagd en opgeleid worden om hun leven en toekomst aan God toe te vertrouwen.

's avonds gezellig een vragen uurtje met de studenten

Het was superleuk om te zien dat Joke, met wie we in 2018 de eerste CAR school op Heidebeek geleid hebben, lekker doorgegaan is, en daar nu al twee volgende CAR scholen georganiseerd heeft. Met studenten en medewerkers uit India, Indonesië, Oeganda, de USA en Nederland is het een leuke internationale school. Na drie maanden les, hopen ze dit jaar drie maanden praktijkervaring op te gaan doen in Zuid-Afrika, op twee verschillende locaties.

Durf te vragen

In Kaapstad, Zuid-Afrika, draait er nu ook alweer verscheidene jaren een Children at Risk School, die geleid wordt door Toby en Aukje Brouwer, een prachtig Nederlands stel, die daar ook alweer bijna 30 jaar werken met kinderen in nood. Aukje heeft een mooi boek geschreven: ”Durf te vragen” waarin ze vertelt hoe God hen riep het Friese Zwaagwesteinde achter zich te laten en het avontuur met Hem aan te gaan in Zuid-Afrika. Het is een eerlijk boek, waar Aukje je meeneemt door de diepere levensvragen. Een echte aanrader!

Aussies

Ook vanuit de school in Perth, Australië, kregen we van de week goede berichten. Geweldig om te zien dat de school, naast de verschillende steden in Brazilië, ook goed in verschillende andere landen draait. Allemaal met het doel jonge mensen op te leiden, die zich in willen gaan zetten om met kinderen en hun families in nood te gaan werken.

Studenten tijdens een Children At Risk Seminar

Een lagere school in India
“Horen jullie nog wel eens van je studenten?” Wordt ons soms gevraagd.

Ja dus, we hebben studenten die in heel veel verschillende landen aan het werk zijn en het is altijd super bemoedigend bezoekjes en e-mails van hen te krijgen.

Vorige week kregen we nog een nieuwsbrief van Peter, een Nederlandse jonge man die jaren geleden de CAR bij ons in Brazilië gedaan heeft. Daarna is hij naar India gegaan en is daar nu al jaren bezig met het helpen van arme gezinnen, door hun kinderen een goede school, met als logisch resultaat later een goede baan, aan te bieden. Hij heeft de school zelf laten bouwen, begeleidt de onderwijzers die daar lesgeven, en bereikt op deze manier geweldige resultaten. Prachtig om zulke mooie getuigenissen van uit verschillende landen te mogen krijgen!

Maart t/m Juni

Deze weken zijn we zelf druk bezig om onze reizen vanaf half maart tot eind juni naar Macau en de Filippijnen voor te bereiden. In Macau hopen we een paar weken te zijn om een seminar te geven.

Daarna zullen we doorvliegen naar Cebu, waar we drie maanden lang de eerste Children at Risk School op de Filippijnen zullen gaan leiden. We kijken er erg naar uit!

Een ramp in Belo Horizonte

Maar ondertussen krijgen we zeer verontrustende berichten vanuit Belo Horizonte, onze stad in Brazilië, van de laatste 35 jaar. Het heeft er ontzettend geregend, al 2 keer 170 mm binnen een paar uur. Het heeft hevige aardverschuivingen met zich mee gebracht, met op dit moment al 53 doden in de staat Minas Gerais, waar Belo Horizonte de hoofdstad van is.

De tweede keer dat het zo regende kon al dat water, wat gelijk staat aan 170 liter water per vierkante meter, niet meer weglopen, omdat het grondwater gewoon al super hoog stond. Grote stukken van de stad en van de grote wegen, die dwars door de miljoenen stad lopen, stonden onder water. Met als resultaat dat het asfalt van de wegen van onderuit naar boven geduwd werd, en het wel lijkt of er een aardbeving geweest is in de stad. De wegen zijn onbegaanbaar, er zijn muren en hele huizen ingestort en daken kwamen naar beneden. De burgemeester gaf huilend een persconferentie. En het slechte nieuws is dat er voor de komende weken nog meer hevige regenbuien verwacht worden…

Het lijkt dat vooralsnog de schade aan de gebouwen van Jeugd met een Opdracht klein is, vergeleken met wat er allemaal in hun buurt en in de favelas gebeurd is. Iedereen is veilig, en ook Romeu en Michele en kinderen zijn veilig. Maar ze zijn nu wel druk met het helpen van andere families, met het inzamelen en uitdelen van droge matrassen en beddengoed, en het helpen bij opruimen van huizen die helemaal ondergelopen zijn.

Willen jullie meebidden voor deze situaties? Voor de families die familieleden verloren hebben, voor hen die hun huizen en huisraad verloren hebben, voor de huizen die in gevaarlijke gebieden staan en alsnog weg kunnen glijden, en voor de komende weken, dat de verwachte regenbuien niet door zullen gaan?

Mee op reis

Bij dezen willen we jullie allemaal weer bedanken voor het mee gaan op onze reizen, door jullie gebeden voor ons, jullie bemoedigingen en jullie financiële giften, zodat we dit bijzondere werk mogen doen. Heel hartelijk bedankt, we weten ons gezegend!!

We wensen jullie Gods rijke zegen toe!

Gebedspunten

• Dank God met ons voor onze koffers met fotoboeken die weer terecht zijn! En voor de fijne tijd die we rond de kerst met Davi en Dilma mochten hebben.
• Dank God met ons voor de Children at Risk Scholen die in de verschillende landen goed draaien, en vele studenten opleiden.
• Bid met ons voor de reis die we gaan maken naar Macau en de Filippijnen, de komende vier maanden. We horen steeds meer over problemen met reizen, vanwege het Coronavirus.
• Dank God met ons voor de bescherming van onze kinderen en medewerkers op de JmeO basis en in Belo Horizonte.
• Bid voor de bevolking van de stad en de hele staat van Minas Gerais, die nu zo lijden onder de hevige regenval.

We veranderen van adres, maar niet van roeping

In onze kleine woonkamer/kantoor

Wat genieten we toch samen van ons kleine appartement in Belo, als we er weer even zijn, tussen alle reizen door, van het lesgeven in verschillende steden en landen. Nieuwe frisse licht groene verf op de muur, gezellige kussentjes, het is gewoon een heerlijk plekje waar we ons thuis voelen. We weten ons gezegend! Maar ik zit hier toch met gemengde gevoelens… want we gaan verhuizen!

Verhuizen?!?

Vijfendertig jaar hebben we nu in Brazilië gewoond. De eerste negenentwintig jaar zijn we een JmeO basis begonnen en hebben die geleid, met allerlei werk onder kinderen die in moeilijke situaties verkeerden, zoals straatkinderen, dove kinderen en kinderen met HIV/aids. De laatste zes jaar hebben we vooral veel lessen gegeven, in Belo Horizonte, in andere steden van Brazilië en in andere landen, over het werken met kinderen in nood. En daar is veel vraag naar bij JmeO basissen wereldwijd.

Volgend jaar: Azië, Afrika en Midden Oosten

We vinden het superfijn als we jonge zendelingen mogen bemoedigen, stimuleren, lesgeven en opleiden, dus we hopen hier nog vele jaren mee door te gaan. Zo staan er voor volgend jaar bijvoorbeeld lessen over het werken met kinderen in nood in de Filippijnen, Macau, Thailand, Cambodja, Angola en Turkije op de agenda.

Zomerhuisje in Ermelo

Maar goed, 20 december vertrekken we dus naar Nederland en zullen we ons er weer inschrijven, zodat we dan de volgende jaren, tussen alle reizen door, in ieder geval samen met Davi en Dilma, onze twee geadopteerde kinderen, de kerstperiodes en de zomervakanties in ons zomerhuisje in Ermelo hopen te vieren. Ze zijn allebei gehandicapt en verstandelijk beperkt, en wonen vlakbij, in Putten, op de Pinnenburg, een beschermde woonvorm, waar ze het erg naar hun zin hebben en geweldig begeleid worden. Maar het zal dus fijn zijn, als we met de kerst- en in de zomervakantieperiodes weer even samen kunnen zijn.

De andere drie kinderen wonen met hun echtgenoten en kinderen in Engeland, Amerika en Brazilië, dus dat is even wat lastiger om die regelmatig te zien!

Jullie zijn van ons

“Jullie zijn van ons, hier in Brazilië, meer dan van welk land dan ook hoor!” zei één van de Braziliaanse leiders me, “we missen jullie als jullie er niet zijn!”

We hopen natuurlijk ook wel, met een zekere regelmaat, naar Brazilië terug te gaan om les te geven, omdat daar toch ook verschillende Children at Risk Schools draaien, en omdat ook onze dochter Michele, schoonzoon Romeu en kleinkinderen daar wonen. Maar de aanstaande twee jaar zijn we dus uitgenodigd om vooral meer in Azië, het Midden Oosten en in Afrika les te geven.

We gaan naar de Filippijnen

Twee jaar geleden mochten we op de JmeO basis van Cebu, op de Filippijnen een seminar geven, en dat was ontzettend leuk! Er zijn veel jonge enthousiaste zendelingen op een mooie groeiende basis die tussen wel negen verschillende sloppenwijken ligt. Heel veel kinderen in nood dus, meteen “om de hoek”.

Er is daar ook een groot verlangen om beter te leren hoe je deze kinderen, en hun families, kunt helpen, zodat hun sloppenwijken van trieste gemeenschappen zullen veranderen in wijken waar mensen op een liefdevolle en eerlijke manier met elkaar om zullen gaan, waar blijdschap en hoop is. Waar er huizen zullen zijn die veilig zijn, met stromend water en elektriciteit, en waarvan de daken niet lekken. Waar kinderen naar school kunnen en jongeren een baan kunnen vinden. Waar er supermarkten zullen zijn, medische posten en kerken. Waar de mensen God zullen kennen, Zijn liefde voor hen en voor alle mensen in en buiten hun wijk, en waar ze Hem zullen eren met hun leven.

Willen jullie ons helpen dit bekend te maken?

Op deze JmeO basis in de Filippijnen zijn we uitgenodigd om de hele drie maanden Children at Risk School te komen geven om de studenten op te leiden. We hebben er erg veel zin in! Misschien kennen jullie wel jongeren die geïnteresseerd zouden zijn om deze school ook te doen? De lessen zullen allemaal in het Engels gegeven worden, dus naast de studenten uit de Filippijnen kunnen we ook internationale studenten ontvangen. Zouden jullie dan deze informatie aan hen door willen geven?

De school zal zijn van 6 april -26 juni 2020, en kost US$500, - per maand, inclusief kost en inwoning. Na deze les fase is er de mogelijkheid om drie tot twaalf maanden op deze basis een stage (practicum) te doen met kinderen in nood. Voor meer informatie is er een mooie en duidelijke website: www.childrenatriskschools.com, of kan er ook direct geschreven worden naar ywamcebu@yahoo.com

Kerst

Buiten koud, donker, misschien wel sneeuw. Binnen lekker warm met flikkerend kaarslicht en een gourmetstel op tafel…

Of zoals in Brazilië: buiten warm (soms bloedheet!) dus blote voeten, dunne T-shirts, ventilators op volle kracht en een barbecue…

Hoe het er ook uitziet, en of het warm of koud is, de boodschap blijft hetzelfde:

Jesaja 9: 5,6: Want er is een kind geboren - voor ons! Het geschenk van een zoon - voor ons! Hij zal de wereld regeren. Zijn namen zullen zijn: Wonderlijke Raadsman, Sterke God, Eeuwige Vader, Vredevorst. Zijn heersende autoriteit zal groeien en er zullen geen grenzen zijn aan de orde, rust, schoonheid en overvloed die Hij brengt. Hij zal regeren vanaf de historische troon van David over dat beloofde koninkrijk. Hij zal dat koninkrijk stevig funderen en het in stand houden met eerlijke handel en juist leven, nu beginnend en voor altijd blijvend. (Vrij vertaald van The Message.)

We vieren met Kerst dat de Here Jezus voor ons geboren is, om Heer en Heiland te zijn in ons leven. En dat is ons gebed: dat Hij dit komende jaar door nog veel meer kinderen en families als Verlosser en Heer erkend zal worden en hun levens zal transformeren.

We wensen jullie fijne kerstdagen toe, en Gods zegen in het nieuwe jaar!

Gebedspunten

• Dank God met ons voor alle lessen die we de laatste jaren hebben mogen geven. Bid dat de verhalen van onze ervaringen en lessen nog vele jongeren zal mogen zegenen in hun beginnend werk met kinderen in nood.
• Dank God met ons voor ons kleine, maar gezellige zomerhuisje in Ermelo. Bid dat de verhuizing soepel zal lopen.
• Dank God met ons voor de JmeO basis in Cebu op de Filippijnen. Bid dat de juiste studenten zullen komen om de Children at Risk School te volgen in april 2020.

Daar doen we het voor!

Hier is weer een korte foto update van ons, over onze reis naar Peru, waar we een seminar mochten geven. We begonnen deze reis met een korte visite aan ons nichtje Karina, haar man Yojan en hun dochterje Gabriella, die daar wonen en een paardenranch hebben. Het was ontzettend leuk hen te kunnen bezoeken.

Daarna mochten we een week lang in Lima ‘s avonds in een kerk een seminar geven, en overdag gaven we dan les aan de medewerkers van een buurtcentrum in een achterstandswijk.

Na een aantal lessen over het werken met kinderen, moest er natuurlijk ook een praktijk dag met de kinderen voorbereid worden. Hier zijn onze studenten er druk mee bezig.

Op de praktijk dag kwamen er in twee verschillende buurtcentra flinke groepen kinderen die, nadat ze in kleine groepjes verdeeld waren, een superprogramma aangeboden kregen.

Zelfs de voorgangster van de kerk, waar we ons seminar hielden, kwam meedoen. “Ja, ook al ben in 84, ik kan altijd wat nieuws leren he?” Vertelde ze ons stralend.

De kinderen genoten van alle aandacht.

En ook onze studenten genoten ervan. “Ik wist niet dat werken met kinderen zo leuk en ontspannen kon zijn!” verzuchtte één van de jonge vrouwen. 

Het was zo bemoedigend om achteraf alle enthousiaste verhalen te horen van hoe de studenten de praktijk dag ervaren hadden. 

Reizen zoals deze, naar Peru, zijn toch altijd grote reizen voor Johan en mij, die natuurlijk best wel extra energie kosten. Maar als je dan de prachtige en dankbare mensen ziet, van wie er sommigen elke dag 2 uur heen en ook weer 2 uur terug reisden om het seminar te volgen en dat trouw volhielden, omdat ze zoveel nieuwe dingen leerden; dan zeggen we steeds weer tegen elkaar: “Ja, daar doe je het voor!”

We zijn God dankbaar dat we dit mogen doen. En we zijn jullie dankbaar die dit mogelijk maken door voor ons te bidden en ons financieel te ondersteunen.

Hartelijke groeten en Gods rijke zegen toegewenst!

Gebedspunten

• Bid dat de studenten van het seminar nog veel kinderen in nood zullen bereiken met Gods liefde.
• Bid voor de verschillende buurtcentra in sloppenwijken, die door medewerkers van Jeugd met een Opdracht geleid worden. Bid dat ze steeds de juiste strategieën van de Heer zullen ontvangen om de kinderen en families te mogen helpen.
• Bid voor energie en gezondheid voor ons, als we de rest van dit jaar nog een stel seminars in verschillende steden in Brazilië hopen te geven.

Avonturen tijdens onze lange reis door Zuid Amerika

Ana* belde in paniek op: “Heel het kamp loopt onder, alles is drijfnat, bid dat de regen ophoudt en kom ons alsjeblieft helpen!” 

Ana is een jonge dokter, die uit Venezuela gevlucht is, samen met haar 2 kinderen, 3 zussen, 2 zwagers en 5 nichtjes en neefjes. Ze woonden nu al een half jaar in Boa Vista, een grote stad in het noorden van Brazilië, waar al duizenden vluchtelingen opgenomen waren in kampen van de VN.

Maar die kampen waren ondertussen vol toen zij er een plekje zochten. De enige optie was nu om in een gekraakt ommuurd park met wat plastic zeiltjes een onderkomen te bouwen. Samen met 400 anderen vluchtelingen gingen ze de uitdaging aan, wat konden ze ook anders?

*Ana’s naam is veranderd om haar identiteit te beschermen.

Een vluchtelingenkamp leiden samen met 4 opperhoofden

Het was een bont gezelschap, want behalve een groep blanke Venezolanen, waren er ook indianen uit 4 verschillende stammen, die als eersten uit Venezuela gevlucht waren. Ana vormde samen met 4 opperhoofden van de verschillende stammen de leiding van het kamp. Aan het hek werd een lijst gehangen: Welkom, maar hier gebruiken we geen drugs, geen alcohol, is het om 22 uur stil, etc. En zo probeerden ze er wat van te maken.

In tegenstelling tot de vluchtelingen die in de VN-kampen opgevangen werden, kregen zij geen hulp zoals eten, kleding of elektriciteit…ze waren op zichzelf aangewezen.

In de tijd dat we in Boa Vista waren, hebben we met onze studenten twee van zulke kampen mogen helpen, met programma’s voor kinderen en met praktische hulp. Beide kampen hadden ongeveer 400 volwassenen en 150 kinderen.

Maar Ana’s kamp was iets gecompliceerder, omdat er niet alleen Spaans gesproken werd, maar ook nog eens vier verschillende indianentalen! De vijf groepen hadden ieder een eigen gedeelte van het park ingenomen, sommigen hadden kleine tentjes opgezet, anderen probeerden wat te bouwen met zeilen en palen.

Ana’s familie, 6 volwassenen en 7 kinderen, sliepen op de grond in een soort hut van 5 bij 3 meter, met plastic muren aan drie kanten. De hele voorkant was open. Tijdens de warme zomer, met temperaturen die zelfs boven de 40 graden kunnen stijgen, was dat okee geweest, maar nu was de winter en regentijd begonnen!

Een tropische storm

“Al onze kleren zijn drijfnat, er loopt een rivier door onze hut!” huilde Ana aan de telefoon.

We hebben gauw met onze studenten een plan gemaakt, en enkele uren later konden we ze al gaan helpen, gewapend met zeilen, hamers, touwen, vuilniszakken, etc. De vloer van Ana’s hutje hadden ze zelf al opgehoogd met zand, zodat het water niet meer naar binnen stroomde, en binnen een half uurtje hadden ze met de hulp van onze handige studenten, een mooi groot blauw zeil aan de voorkant gespannen, wat de ergste regen voorlopig buiten zou houden.

Twee stammen waren er nog redelijk vanaf gekomen, omdat ze hun tentjes onder bestaande overkappingen van het park hadden gezet. Maar de meesten hadden dat geluk niet. Eén stam had nog maar pas hun hangmatten opgehangen, en had verder aan geen één kant een beschermend zeil. Ook voor hen, en nog een stel andere families, werden er zeilen gespannen. Voorlopig hielp dat even, maar het waren natuurlijk maar noodoplossingen. Het was ontroerend de dankbaarheid te zien. En toen we een paar dagen later terugkwamen om een kinderprogramma te doen, werden we met open armen ontvangen.

150 kinderen in groepjes op de vloer

Een kinderprogramma voor 150 kinderen, zonder zaaltje, zonder tafels en stoelen, met kinderen die 5 talen spreken, hoe doe je dat? Ha, het is altijd prachtig om te zien hoe flexibel onze studenten zijn.

Er werden 8 grote doeken gekocht om met groepen kinderen op te zitten, en bij aankomst werd bij elk kind een sticker met hun naam en leeftijd opgeplakt. Zo kregen we 6 groepen, waarvan de oudste 2 groepen ook nog eens opgedeeld werden in jongens en meisjes groepen, en voilà, het programma kon beginnen!

Johan en ik hadden de studenten al een paar weken lesgegeven, en ze hadden een geweldig programma voorbereid, aangepast aan de verschillende leeftijden. Het was prachtig om te zien, dat de kinderen van de 5 verschillende etnische groepen, zonder problemen met elkaar mixten en genoten. De tijd vloog om. Voor we het wisten waren we drie uur verder.

Met super enthousiaste studenten:“Ik wist niet dat het zo leuk kon zijn! Ik dacht dat je alleen maar kinderprogramma’s kon doen, door een hele grote groep als dit bezig te houden met hard zingen en stampen. Maar zo’n grote groep in kleinere groepjes verdelen is veel leuker, en ik ken nu alle namen van de kinderen uit mijn groep!”

De basis van Jeugd met een Opdracht in Boa Vista is nog maar een hele jonge basis, maar ze hebben een duidelijke toewijding om door te gaan met het helpen van indianen en van vluchtelingen. Het was bijzonder hier een maand te mogen lesgeven.

170 studenten in ons Children at Risk Seminar

Ook in Sao Luis waren we door een JmeO basis uitgenodigd. Zij hadden al veel contacten met de verschillende kerken in de stad, en toen ze ons seminar over het werken met kinderen in nood aankondigden, kwamen er zelfs 170 studenten op af. Erg leuk natuurlijk, om zo’n grote groep gemotiveerde studenten te hebben, die willen leren hoe ze het beste uit kunnen reiken naar de vele kinderen en families die in erbarmelijke omstandigheden leven.

Na negen weken lesgeven in 5 verschillende steden, zijn we weer even thuis geweest in Belo Horizonte, gezellig met onze jongste dochter Michele en haar gezin. Nu zijn we alweer doorgereisd naar Peru om een seminar in Lima te geven. De rest van dit jaar zijn we lekker druk met lesgeven en seminars, in verschillende steden hier in Brazilië.

Volgend jaar: Children at Risk School in de Filippijnen

Maar ondertussen zijn ook de voorbereidingen al in volle gang om in april-juni volgend jaar de volledige drie maanden Children at Risk School op de Filippijnen te geven, in Cebu, op een basis van Jeugd met een Opdracht waar we twee jaar geleden ook al een 2 weken seminar hebben mogen geven.

Mochten jullie nog jongeren kennen, die zo’n cursus wel zouden willen doen in het Engels, om te leren hoe je het beste een ministry voor kinderen in nood kan opzetten, waarom, en wat er allemaal bij komt kijken, dan kunnen ze hier meer info krijgen en zich inschrijven. De schoolkosten voor drie maanden les met kost en inwoning is U$1500,-

Dank jullie wel

Ieder heel hartelijk bedankt, die ons al jaren zo trouw steunen. Jullie gebed heeft ons gedragen, jullie bemoedigingen hebben ons gemotiveerd en jullie giften hebben ons voorzien in wat we nodig hebben. We zijn jullie dankbaar, dat we zo samen God mogen dienen in het uitreiken naar de kinderen in nood en hun families. We bidden voor jullie en wensen jullie Gods rijke zegen toe!

Gebedspunten

• Bid voor de miljoenen Venezolanen die ondertussen uit hun land gevlucht zijn. Bid dat de kerken in de omringende landen de uitdagingen niet uit de weg zullen gaan, maar de helpende hand zullen bieden.
• Bid voor de twee vluchtelingenkampen van Boa Vista, die niet door de VN geleid worden, en waar er een tekort is aan alles!
• Bid voor Ana en haar familie, dat ze haar doktersdiploma in Brazilië zal kunnen laten erkennen, dat ze banen voor de volwassenen in haar familie zullen vinden, en een goed onderkomen.
• Bid voor de seminars en lessen die wij de rest van het jaar nog mogen gaan geven in Peru en Brazilië.
• Bid voor de voorbereidingen van de Children at Risk School op de Filippijnen.
• Bid voor mijn zus Carla en haar familie. Mijn zwager Sieb is pas overleden, het gemis is groot.
• Dank God voor onze gezondheid.
• Dank dat we zoveel studenten mogen motiveren en trainen om met kinderen in nood te werken.

Kort nieuws juni

Hier is weer wat kort nieuws van ons vanaf de vluchtelingenkampen bij de grens met Venezuela.

We zijn hier uitgenodigd door de Jeugd met een Opdracht basis in Boa Vista, en deze hele maand hebben we de zendelingen 's morgens les gegeven, gewoon op de veranda van hun huis, terwijl we 's avonds extra lessen gaven in een gehuurd zaaltje, voor mensen van kerken, scholen en andere zendingsorganisaties die met de vluchtelingen vanuit Venezuela werken, of willen gaan werken.

Op sommige middagen en zaterdagen gingen we met ze naar de vluchtelingenkampen om enkele lessen meteen in praktijk toe te passen: hoe organiseer je nu kinderprogramma’s voor de kinderen van de vluchtelingen?

Er zijn hier 13 kampen, waarvan 11 onder het beheer van de VN, daar hebben de mensen een droog dak boven hun hoofd en 3 x per dag eten. Maar de andere twee kampen zijn ontstaan omdat de VN kampen vol zaten. De vluchtelingen zijn toen neergestreken op een paar lege terreinen en hebben daar hun tijdelijke “thuis” van gemaakt. Op deze twee kampen hebben we ons vooral gericht.

Er is in deze kampen eigenlijk gebrek aan alles: eten, onderdak, matrassen, droge kleding, (het is hier regentijd!), elektriciteit...

Maar het was prachtig de flexibiliteit en liefde voor de kinderen van onze studenten te zien. Een van de kampen heet "Crianca Feliz": "Blije Kinderen", en voor een paar middagen mochten we blijdschap brengen, en de hoop van de Here Jezus, in een trieste en bijna hopeloze situatie.

Dit is nog een foto aan de rivier in Boa Vista. Aan het eind van de week hopen we door te reizen naar Manaus, om daar ook een seminar te geven over het werken met kinderen in nood.

Iedereen die met ons meeleeft heel hartelijk bedankt en Gods rijke zegen!

• Bid voor de families die op de vlucht geslagen zijn en het nu zeer moeilijk hebben. Vooral voor de families die in de 2 kampen wonen, waar er bijna geen voorzieningen zijn.
• Bid voor de mensen die onze seminars volgen. Dat ze nog vele kinderen, tieners, jongeren en families mogen helpen.
• Bid voor de laatste lessen die we van de week in Boa Vista mogen geven en de volgende week in Manaus. Dat God ons zal gebruiken om velen te bemoedigen.
• Bid voor mijn zwager, die nog steeds erg ziek is. Ook voor mijn zus en hun familie.