maandag 19 augustus 2019

Avonturen tijdens onze lange reis door Zuid Amerika

Ana* belde in paniek op: “Heel het kamp loopt onder, alles is drijfnat, bid dat de regen ophoudt en kom ons alsjeblieft helpen!” 




Ana is een jonge dokter, die uit Venezuela gevlucht is, samen met haar 2 kinderen, 3 zussen, 2 zwagers en 5 nichtjes en neefjes. Ze woonden nu al een half jaar in Boa Vista, een grote stad in het noorden van Brazilië, waar al duizenden vluchtelingen opgenomen waren in kampen van de VN.

Maar die kampen waren ondertussen vol toen zij er een plekje zochten. De enige optie was nu om in een gekraakt ommuurd park met wat plastic zeiltjes een onderkomen te bouwen. Samen met 400 anderen vluchtelingen gingen ze de uitdaging aan, wat konden ze ook anders?

*Ana’s naam is veranderd om haar identiteit te beschermen.


Een vluchtelingenkamp leiden samen met 4 opperhoofden

Het was een bont gezelschap, want behalve een groep blanke Venezolanen, waren er ook indianen uit 4 verschillende stammen, die als eersten uit Venezuela gevlucht waren. Ana vormde samen met 4 opperhoofden van de verschillende stammen de leiding van het kamp. Aan het hek werd een lijst gehangen: Welkom, maar hier gebruiken we geen drugs, geen alcohol, is het om 22 uur stil, etc. En zo probeerden ze er wat van te maken.

In tegenstelling tot de vluchtelingen die in de VN-kampen opgevangen werden, kregen zij geen hulp zoals eten, kleding of elektriciteit…ze waren op zichzelf aangewezen.

In de tijd dat we in Boa Vista waren, hebben we met onze studenten twee van zulke kampen mogen helpen, met programma’s voor kinderen en met praktische hulp. Beide kampen hadden ongeveer 400 volwassenen en 150 kinderen.


Maar Ana’s kamp was iets gecompliceerder, omdat er niet alleen Spaans gesproken werd, maar ook nog eens vier verschillende indianentalen! De vijf groepen hadden ieder een eigen gedeelte van het park ingenomen, sommigen hadden kleine tentjes opgezet, anderen probeerden wat te bouwen met zeilen en palen.

Ana’s familie, 6 volwassenen en 7 kinderen, sliepen op de grond in een soort hut van 5 bij 3 meter, met plastic muren aan drie kanten. De hele voorkant was open. Tijdens de warme zomer, met temperaturen die zelfs boven de 40 graden kunnen stijgen, was dat okee geweest, maar nu was de winter en regentijd begonnen!

Een tropische storm

“Al onze kleren zijn drijfnat, er loopt een rivier door onze hut!” huilde Ana aan de telefoon.


We hebben gauw met onze studenten een plan gemaakt, en enkele uren later konden we ze al gaan helpen, gewapend met zeilen, hamers, touwen, vuilniszakken, etc. De vloer van Ana’s hutje hadden ze zelf al opgehoogd met zand, zodat het water niet meer naar binnen stroomde, en binnen een half uurtje hadden ze met de hulp van onze handige studenten, een mooi groot blauw zeil aan de voorkant gespannen, wat de ergste regen voorlopig buiten zou houden.


Twee stammen waren er nog redelijk vanaf gekomen, omdat ze hun tentjes onder bestaande overkappingen van het park hadden gezet. Maar de meesten hadden dat geluk niet. Eén stam had nog maar pas hun hangmatten opgehangen, en had verder aan geen één kant een beschermend zeil. Ook voor hen, en nog een stel andere families, werden er zeilen gespannen. Voorlopig hielp dat even, maar het waren natuurlijk maar noodoplossingen. Het was ontroerend de dankbaarheid te zien. En toen we een paar dagen later terugkwamen om een kinderprogramma te doen, werden we met open armen ontvangen.


150 kinderen in groepjes op de vloer

Een kinderprogramma voor 150 kinderen, zonder zaaltje, zonder tafels en stoelen, met kinderen die 5 talen spreken, hoe doe je dat? Ha, het is altijd prachtig om te zien hoe flexibel onze studenten zijn.


Er werden 8 grote doeken gekocht om met groepen kinderen op te zitten, en bij aankomst werd bij elk kind een sticker met hun naam en leeftijd opgeplakt. Zo kregen we 6 groepen, waarvan de oudste 2 groepen ook nog eens opgedeeld werden in jongens en meisjes groepen, en voilà, het programma kon beginnen!


Johan en ik hadden de studenten al een paar weken lesgegeven, en ze hadden een geweldig programma voorbereid, aangepast aan de verschillende leeftijden. Het was prachtig om te zien, dat de kinderen van de 5 verschillende etnische groepen, zonder problemen met elkaar mixten en genoten. De tijd vloog om. Voor we het wisten waren we drie uur verder.


Met super enthousiaste studenten:“Ik wist niet dat het zo leuk kon zijn! Ik dacht dat je alleen maar kinderprogramma’s kon doen, door een hele grote groep als dit bezig te houden met hard zingen en stampen. Maar zo’n grote groep in kleinere groepjes verdelen is veel leuker, en ik ken nu alle namen van de kinderen uit mijn groep!”


De basis van Jeugd met een Opdracht in Boa Vista is nog maar een hele jonge basis, maar ze hebben een duidelijke toewijding om door te gaan met het helpen van indianen en van vluchtelingen. Het was bijzonder hier een maand te mogen lesgeven.

170 studenten in ons Children at Risk Seminar

Ook in Sao Luis waren we door een JmeO basis uitgenodigd. Zij hadden al veel contacten met de verschillende kerken in de stad, en toen ze ons seminar over het werken met kinderen in nood aankondigden, kwamen er zelfs 170 studenten op af. Erg leuk natuurlijk, om zo’n grote groep gemotiveerde studenten te hebben, die willen leren hoe ze het beste uit kunnen reiken naar de vele kinderen en families die in erbarmelijke omstandigheden leven.


Na negen weken lesgeven in 5 verschillende steden, zijn we weer even thuis geweest in Belo Horizonte, gezellig met onze jongste dochter Michele en haar gezin. Nu zijn we alweer doorgereisd naar Peru om een seminar in Lima te geven. De rest van dit jaar zijn we lekker druk met lesgeven en seminars, in verschillende steden hier in Brazilië.

Volgend jaar: Children at Risk School in de Filippijnen

Maar ondertussen zijn ook de voorbereidingen al in volle gang om in april-juni volgend jaar de volledige drie maanden Children at Risk School op de Filippijnen te geven, in Cebu, op een basis van Jeugd met een Opdracht waar we twee jaar geleden ook al een 2 weken seminar hebben mogen geven.


Mochten jullie nog jongeren kennen, die zo’n cursus wel zouden willen doen in het Engels, om te leren hoe je het beste een ministry voor kinderen in nood kan opzetten, waarom, en wat er allemaal bij komt kijken, dan kunnen ze hier meer info krijgen en zich inschrijven. De schoolkosten voor drie maanden les met kost en inwoning is U$1500,-

Dank jullie wel

Ieder heel hartelijk bedankt, die ons al jaren zo trouw steunen. Jullie gebed heeft ons gedragen, jullie bemoedigingen hebben ons gemotiveerd en jullie giften hebben ons voorzien in wat we nodig hebben. We zijn jullie dankbaar, dat we zo samen God mogen dienen in het uitreiken naar de kinderen in nood en hun families. We bidden voor jullie en wensen jullie Gods rijke zegen toe!


Gebedspunten
  • Bid voor de miljoenen Venezolanen die ondertussen uit hun land gevlucht zijn. Bid dat de kerken in de omringende landen de uitdagingen niet uit de weg zullen gaan, maar de helpende hand zullen bieden.
  • Bid voor de twee vluchtelingenkampen van Boa Vista, die niet door de VN geleid worden, en waar er een tekort is aan alles!
  • Bid voor Ana en haar familie, dat ze haar doktersdiploma in Brazilië zal kunnen laten erkennen, dat ze banen voor de volwassenen in haar familie zullen vinden, en een goed onderkomen.
  • Bid voor de seminars en lessen die wij de rest van het jaar nog mogen gaan geven in Peru en Brazilië.
  • Bid voor de voorbereidingen van de Children at Risk School op de Filippijnen.
  • Bid voor mijn zus Carla en haar familie. Mijn zwager Sieb is pas overleden, het gemis is groot.
  • Dank God voor onze gezondheid.
  • Dank dat we zoveel studenten mogen motiveren en trainen om met kinderen in nood te werken.




maandag 17 juni 2019

Kort nieuws juni

Hier is weer wat kort nieuws van ons vanaf de vluchtelingenkampen bij de grens met Venezuela.


We zijn hier uitgenodigd door de Jeugd met een Opdracht basis in Boa Vista, en deze hele maand hebben we de zendelingen 's morgens les gegeven, gewoon op de veranda van hun huis, terwijl we 's avonds extra lessen gaven in een gehuurd zaaltje, voor mensen van kerken, scholen en andere zendingsorganisaties die met de vluchtelingen vanuit Venezuela werken, of willen gaan werken.


Op sommige middagen en zaterdagen gingen we met ze naar de vluchtelingenkampen om enkele lessen meteen in praktijk toe te passen: hoe organiseer je nu kinderprogramma’s voor de kinderen van de vluchtelingen?


Er zijn hier 13 kampen, waarvan 11 onder het beheer van de VN, daar hebben de mensen een droog dak boven hun hoofd en 3 x per dag eten. Maar de andere twee kampen zijn ontstaan omdat de VN kampen vol zaten. De vluchtelingen zijn toen neergestreken op een paar lege terreinen en hebben daar hun tijdelijke “thuis” van gemaakt. Op deze twee kampen hebben we ons vooral gericht.

Er is in deze kampen eigenlijk gebrek aan alles: eten, onderdak, matrassen, droge kleding, (het is hier regentijd!), elektriciteit...


Maar het was prachtig de flexibiliteit en liefde voor de kinderen van onze studenten te zien. Een van de kampen heet "Crianca Feliz": "Blije Kinderen", en voor een paar middagen mochten we blijdschap brengen, en de hoop van de Here Jezus, in een trieste en bijna hopeloze situatie.


Dit is nog een foto aan de rivier in Boa Vista. Aan het eind van de week hopen we door te reizen naar Manaus, om daar ook een seminar te geven over het werken met kinderen in nood.

Iedereen die met ons meeleeft heel hartelijk bedankt en Gods rijke zegen!

  • Bid voor de families die op de vlucht geslagen zijn en het nu zeer moeilijk hebben. Vooral voor de families die in de 2 kampen wonen, waar er bijna geen voorzieningen zijn.
  • Bid voor de mensen die onze seminars volgen. Dat ze nog vele kinderen, tieners, jongeren en families mogen helpen.
  • Bid voor de laatste lessen die we van de week in Boa Vista mogen geven en de volgende week in Manaus. Dat God ons zal gebruiken om velen te bemoedigen.
  • Bid voor mijn zwager, die nog steeds erg ziek is. Ook voor mijn zus en hun familie.

zaterdag 4 mei 2019

Terwijl we (nog) in Brazilië zijn…

In Rio de Janeiro is een ommuurde wijk, met maar één straat die toegang geeft tot de wijk. Dwars over die straat ligt een grote oude afgezaagde boom. Als je er met de auto naar binnen wilt, moet dat afgesproken zijn met de bende die daar de scepter zwaait. Er staan zwaar bewapende jongens naast de boom, die hem met dikke kettingen wegtrekken als je toestemming hebt met je auto naar binnen of naar buiten te gaan. Ook als je lopend de wijk binnen wilt, moet je eerst uitgenodigd zijn door iemand van de wijk, die je dan bij de boom opwacht, om daarna samen met je de wijk in te lopen. Ga je zonder begeleiding de wijk in, dan loop je een groot risico doodgeschoten te worden….

Wij waren een paar jaar geleden ook in die wijk uitgenodigd. Jeugd met een Opdracht had er vroeger al eens een werk gehad, maar dat lag nu stil. Zouden onze studenten van de Children at Risk School dat weer nieuw leven in kunnen blazen?
 
De children at Risk school in Rio de Janeiro
 Goed volk 

Een voorganger, die al meer dan 20 jaar een kerk midden in die wijk leidt, nodigde ons uit en wachtte ons op bij de boom. Je zou de afstand vanaf de boom tot aan het huis van JmeO in de wijk in 5 minuten kunnen lopen, maar we deden er 45 minuten over, want hij nam de tijd ons één voor één aan alle jonge en oudere mannen van de bende, die op straat stonden, voor te stellen, en te benadrukken dat we “goed volk” waren.

We liepen door smalle steegjes en bredere mooi schoongeveegde straten. Ik zag kleine, echte favela-huisjes, maar ook grote huizen met hoge muren eromheen, en eentje, waar nog net de grote draaiglijbaan overheen stak, die in hun privézwembad uitkwam. Auto’s stonden gewoon in de straten geparkeerd, en niet zoals in de rest van Brazilië, in garages, uit angst dat ze gestolen worden. Hier in deze wijk werd niet gestolen, hoewel dit een wijk was, waar de politie niet naar binnen kwam. Het was de bende die hier hun “recht” handhaafde.

Oorlog
Vele mensen die hier wonen, zijn hier geboren, en wonen hier hun hele leven. Maar de levensverwachting is hier niet zo hoog als in de rest van Brazilië. Er was vorig jaar nog een bloedige oorlog geweest met een bende van een naburige wijk, die aan vele jongens het leven gekost had. Maar nu was er weer vrede, de bende van deze wijk had alle verkooppunten van drugs weer onder hun controle.
 
Een andere achterstandswijk in Rio, waar JmeO een geweldig werk heeft.

Christelijke drugsdealers?

Met verbazing keek ik naar de vele muren in de wijk, die met vrolijke gele, roze, paarse en groene verf beklad waren, met grote duidelijke Bijbelteksten erop. Ja, werd me uitgelegd, de leiders van deze bende zijn christelijk… De leiders van de bende claimden dat God aan hun zijde stond, zodat niemand het in hun hoofd moest halen zich tegen deze leiders te keren… want “keerde je je tegen de leiders, dan keerde je je tegen God”, in hun opinie. Het werkte. In de super religieuze wijk, was er een ongezonde vrees voor God en dus ook voor de dealers. Zo hielden ze de mensen in hun greep. Wat een vreemde en kromme wereld, en dat zomaar midden in Rio de Janeiro.

Lange adem

Een groepje van onze studenten hervatte daarna inderdaad het werk met de kinderen en tieners, en in de afgelopen maand zijn we ze op wezen zoeken om te zien hoe het met hen gaat. Hoe leg je aan de kinderen van die wijk uit wat echt christen zijn betekent? Wie God echt is? En dat er buiten de muren van de wijk een hele grote wereld is? Onze ex-studenten, nu medewerkers van JmeO, hadden prachtige verhalen van kinderen die met hun kamp meegedaan hadden, en diep door God aangeraakt waren. Maar het werk daar, is een werk van de lange adem. We waren super geraakt om te zien, wat een hart deze medewerkers hebben voor de wijk, voor de kinderen en hun families.
 
Op de JmeO basis in Fortaleza

300 jonge tieners in Fortaleza


Terwijl ik daarna, eenmaal weer thuis, een website bouwde voor de Internationale Children at Risk Scholen, reisde Johan door naar Fortaleza. De JmeO basis daar heeft een schitterend werk met 300 jonge tieners. Ze hopen om in augustus ook hun eerste Children at Risk School te gaan draaien, zodat er meer medewerkers en studenten opgeleid kunnen worden in het werken met deze kinderen en tieners.
 
An adventure with God awaits: Children at Risk School!

Straatkinderen in Recife

Daarna gaat Johan door naar Recife. Daar leiden goede vrienden van ons, Mati en Julie, de JmeO basis. Zij hebben elkaar ongeveer 25 jaar geleden bij ons op de basis in Belo Horizonte ontmoet. Ik heb over Mati in mijn boek “Gods hart voor kinderen” geschreven hoe hij indertijd door de politie gekidnapt, mishandeld en bijna vermoord werd, omdat ze dachten dat hij één van de leiders van een straatjongens bende was.
 
Julie en Mati, de leiders van de JmeO basis in Recife

Ze leiden nu al vele jaren samen de basis in Recife, en geven ook al meer dan 20 jaar, elk jaar een Children at Risk school, om hun medewerkers en studenten op te leiden. Op een schitterend groot terrein, hebben ze naast alle leslokalen, huizen en appartementen voor medewerkers en studenten, ook een opvanghuis voor straatkinderen, en een grote kleuter- en lagere school voor de kinderen uit de aangrenzende wijk. Johan gaat er lesgeven in de Children at Risk School, en het is altijd heerlijk om de nieuwe plannen en dromen voor de toekomst met de leiders door te spreken.
 
Medewerkers van de JmeO basis in Recife

Aansluitend daarop begint onze grote twee maanden reis naar het uiterste noorden van Brazilië, op de grens met Venezuela, om te werken met de vluchtelingen, maar daarover meer in een volgende nieuwsbrief!

Onze kinderen wonen straks in 4 verschillende landen.

Toen we zelf al bijna 40 jaar geleden de keus namen om God te gehoorzamen en de zending in te gaan, vonden we het moeilijk om familie en vrienden achter te laten, maar gingen we het avontuur samen met God aan. Ook onze ouders, broers, zussen en vrienden vonden het indertijd lastig toen we Nederland verlieten, het is toch altijd een heel gemis.

We wonen nu al 35 jaar in Brazilië. Belo Horizonte is de stad waar onze kinderen opgroeiden, dat is de plek die we “thuis” noemden.

Nu staan we zelf op de plek van ouders, waarvan de kinderen niet alleen het huis verlaten hebben, maar ook het land waar ze in opgroeiden… Pieter, onze oudste staat op het punt met zijn gezin naar de VS te verhuizen, Dilma woont in Nederland, Johanneke woont met haar gezin in Engeland, Michele woont als enige van onze kinderen met haar gezin in Brazilië, en Davi woont ook in Nederland.

Lastig? Jazeker! 

Sinds 2011 zijn we niet meer met allemaal tegelijk samen geweest. Ik hoop en bid dat het misschien één van de volgende jaren wel weer gaat lukken. Als we in Brazilië zijn missen we het stel wat in andere landen woont, als we in Nederland zijn, idem dito! Daarbij reizen we nu zelf samen vele maanden per jaar om les te geven in weer andere landen.

Toch lukt het tot nu toe om met ieder van de kinderen en hun gezinnen elk jaar wat kwaliteitstijd te hebben. Soms niet zo lang en vaak als ik wel zou willen, maar God is trouw! Ook hebben we nu natuurlijk het geweldige voordeel van internet, met Whatsapp, Skype, Facebook, e-mails etc., om met elkaar in contact te blijven. Maar dat is toch niet hetzelfde als elkaar weer echt zien, en eens een flinke knuffel geven! Zou ik dan toch last hebben van het empty nest syndroom?

Gelukkig genieten Johan en ik ook heel veel van het samen zijn, en het samen God dienen, en weten we dat God trouw is, in al zijn zorg, voor ons, onze kinderen, familie en vrienden, of ze nu dichtbij of ver weg wonen.
 

Aan ieder die met ons meeleeft, ons geappt of gemaild heeft, voor ons gebeden heeft en die ons financieel ondersteund heeft, ons hartelijke dank! We wensen jullie Gods rijke zegen toe!


Gebedspunten
  • Willen jullie bidden voor het werk met kinderen in nood in Rio de Janeiro, Fortaleza en Recife? Dat God de medewerkers elke keer weer mag leiden in de juiste aanpak en strategieën, en dat er altijd genoeg geld en vooral ook genoeg medewerkers en vrijwilligers zullen zijn voor al die plannen.
  • Bid voor de lessen die we mogen geven op onze reizen door het noordoosten en noorden van Brazilië. Dat ze tot zegen en bemoediging zullen zijn voor vele studenten.
  • Bid voor ons, onze kinderen en kleinkinderen. Dat God ons zal helpen altijd genoeg tijd voor elkaar te vinden, ook al zijn we niet de doorsnee familie, en wonen we ver bij elkaar vandaan.
  • Bid voor mijn zus en zwager, hun kinderen en kleinkinderen. Mijn zwager Sieb is nog steeds ernstig ziek. Bid dat hij en de familie Gods zorg en aanwezigheid steeds duidelijk zullen ervaren.

dinsdag 19 maart 2019

Even wat kort nieuws tussendoor!



Afgelopen week mochten we in Rio de Janeiro Bijbelstudies geven over werken met kinderen in nood.


Het was heerlijk de studenten en medewerkers van de Children at Risk School, die we daar in 2016 geleid hebben, weer te ontmoeten en samen met enkelen op Copacabana ijskoud kokosnotenwater te drinken!


We zijn zo trots op onze ex studenten en medewerkers, die doorgaan om naar God te luisteren en Hem te gehoorzamen. 


Een week eerder was er hier in Brazilie het grote carnavalsfeest. In Belo Horizonte gingen er miljoenen mensen de straat op! Ook teams van de basis, die de kans aangrepen op een creatieve manier over de liefde van God voor ieder te vertellen.


We weten ons bevoorrecht om met jongeren te mogen werken en hen te mogen trainen!


"Ik ga wel naar beneden, als jij het touw vasthoudt", zei William Carey, een van de eerste zendelingen naar India, tegen zijn vriend die in Engeland achterbleef en er voor zorgde dat William financieel gesteund werd en er voor hem gebeden werd.

Iedereen die met ons meeleeft en ons "touw vasthoudt" heel hartelijk bedankt en Gods rijke zegen!


Gebedspunten
  • Bid voor mijn zus Carla en zwager Sieb. Sieb is erg ziek. In februari zijn we even voor drie weken bij hem en mijn zus in Nederland geweest. Dat was erg fijn, maar ook moeilijk om afscheid te moeten nemen. Willen jullie voor hen en hun familie bidden?
  • Bid voor de families die in de achterstandswijken van Rio de Janeiro wonen, de criminaliteit en drugshandel is er ongelooflijk hoog, bid voor hoop in vaak schijnbare hopeloze situaties, en voor echte gerechtigheid, en niet de surrogaat-vrede die bendes aan hun leden aanbieden.
  • Bid voor onze reizen dit jaar naar 9 verschillende Jeugd met een Opdracht basissen in Zuid Amerika. Dat de lessen en seminars en scholen een geweldige bemoediging zullen zijn voor de plaatselijke medewerkers, zodat vele kinderen geholpen zullen worden.

donderdag 31 januari 2019

Wat hebben deze negen grote steden in Zuid Amerika gemeen?

Vorige week is er een grote dam doorgebroken van een ijzerertsmijn vlakbij de plek waar onze dochter en schoonzoon, Michele en Romeu, altijd hun “Lamalma” kinderkampen houden, ongeveer 40 km bij Belo Horizonte vandaan.


De dam hield toxische modderafval tegen, en bij de doorbraak ging de hele modderstroom direct over een grote eetzaal heen waar op dat moment honderden medewerkers van de mijn aan het lunchen waren. Daarna stroomde hij richting het stadje Brumadinho. Op sommige plekken was de modderstroom wel 15 meter diep. Hij sleepte auto’s, bussen, een paar huizen en een hotel mee. Gelukkig ging de stroom langs het stadje, en niet erdoorheen. Maar er zijn nu al 84 doden en er wordt nog naar ongeveer 300 vermisten gezocht. De kans dat die het overleefd hebben, is nu wel heel erg klein.


Troost

Een team van onze Jeugd met een Opdracht campus in Belo Horizonte is naar het stadje gegaan, waar bijna alle inwoners wel familie of vrienden hebben, die overleden of vermist zijn. Het team helpt de plaatselijke kerk bij de begrafenissen en bij het centrum waar nog steeds heel veel familieleden wachten. Daar bidden ze samen met de families van de mensen die vermist worden, troosten ze hen, luisteren naar de verhalen, zijn ze er voor hen. 


In het midden van al dit verdriet zijn ze de handen en voeten van de Here Jezus. Ook zijn er constant gebeden voor de polities en brandweer die met honderden aan het zoeken zijn.

Niet de eerste keer

Drie jaar geleden brak er ook zo’n dam door, en overleden er 19 personen. Er stierven ook ontzettend veel vissen in de rivier waar de giftige modderstroom van ruim 50 miljoen ton(!) op uit kwam. Het wordt als een van de grootste ecologische rampen gezien. In onze staat, Minas Gerais, blijkt nu dat er nog 200 van die dammen niet veilig zijn en door kunnen breken, en in het hele land wel 3000! Dat geeft natuurlijk erg veel onrust. 


De mijnen zijn van het mijnbouwconcern Vale, die wereldwijd tot de top van de ijzerertsproducenten behoort. Er zijn nu vele protesten tegen Vale. Brazilië is zo’n geweldig mooi land, maar er zijn dus ook (nog) hele grote problemen. Willen jullie ook bidden voor de betrokken rouwende families en dat er juiste beslissingen genomen worden om de onveilige dammen weer veilig te maken?

2019 Plannen voor lessen en seminars over het werken met kinderen in nood

We zijn nu al vanaf september 2018 terug in Belo Horizonte, en hopen dit hele jaar hier in Brazilië en Peru les te geven. 

Samen met de medewerkers van de basis in Belo Horizonte

De Children at Risk School, die we al in 1989 in Belo Horizonte opgezet hadden, in samenwerking met de University of the Nations, om onze eigen medewerkers op te leiden hoe met kinderen in nood te werken, is flink aan het vermenigvuldigen naar andere steden. Het is een modulaire cursus van drie maanden, en steeds meer basissen en campussen van Jeugd met een Opdracht willen de school ook graag gaan geven. Daar willen we graag bij helpen. Onze jaarplanning voor 2019 ziet er zo uit:

Fortaleza - Johan gaat er in april les geven. Ze plannen daar op de JmeO-basis om dit jaar nog een eerste Children at Risk School te draaien.

Recife – Er draait daar al meer dan 20 jaar een Children at Risk School, we gaan er eind april lesgeven.

Sao Luis – Er is daar nog geen school, we gaan er een eerste seminar geven in mei.

Een vluchtelingenkamp in Boa Vista, iedereen slaapt in hangmatten.

Boa Vista – ligt op de grens met Venezuela en heeft dertien vluchtelingenkampen. We gaan er in mei en juni 5 weken heen om in de avonden een training te geven aan de medewerkers van kerken en organisaties die al onder de kinderen van deze vluchtelingen werken, overdag hopen we de vluchtelingenfamilies zelf te kunnen helpen, met Bijbelstudies, counseling en training. 

Een medewerkster met wat kinderen in Boa Vista

Manaus – Er is daar op de JmeO-basis al vele jaren een groot werk onder kinderen in nood. Vorig jaar hebben enigen van de medewerksters de Children at Risk school in Belo Horizonte gevolgd en dit jaar hopen ze hem te “planten” in Manaus. We gaan er lesgeven in juni.

Rio de Janeiro – In 2016 hebben we er de eerste CAR School gegeven, en daaruit voortkomend zijn er vier teams in vier verschillende favelas fulltime gaan werken. We hopen hen in juli/ augustus te bezoeken.

Belo Horizonte – Waar we wonen en de school ook gestart is. Er is veel mooi werk onder kinderen in nood in de buurtcentra in twee verschillende grote favelas, en ook is er een bloeiend werk op straat en in de tienergevangenissen. We hopen er in augustus les te geven.


Lausanne, Zwitserland - Johan gaat hier in september alleen heen voor een internationale vergadering van de University of the Nations.

Belo Horizonte – Johan geeft hier nog een week les in de Discipelschaps Training School (DTS), ook in september.

Lima, Peru - Er werkt hier bij JmeO een Nederlands echtpaar, Jordi en Ria, die graag de Children at Risk School ook op hun basis willen gaan runnen. We gaan er in oktober heen om een seminar te geven, en hopen dan dat de volledige school in 2020 gegeven gaat worden.

Curitiba – Hier draait de school ook al vele jaren, en is er een mooie bediening in het buurtcentrum, wat ze in een achterstandswijk opgezet hebben. We gaan er in november lesgeven. Dit is dan de negende grote stad in Zuid Amerika, waar we dit jaar les hopen te geven. Allemaal steden waar er een grote nood onder kinderen is, en waar er jonge zendelingen zijn, die getraind willen worden in het werken onder deze groep.

Ermelo – vlak voor Kerst hopen we weer naar Nederland te komen.


2020

Voor 2020 staat er al een reis naar Angola op de kalender, om een paar weken les en een seminar te geven, en een drie maanden reis naar de Filippijnen waar we een eerste Children at Risk School zullen gaan leiden. Maar daar schrijf ik een volgende keer wel meer over.

Downsizen

We genieten ervan om weer even een poos (met reizen tussendoor dan) in Belo Horizonte te wonen, en hebben de afgelopen weken ons boeltje verhuisd naar een klein appartementje op de benedenverdieping. We zijn heel modern aan het “downsizen” 😊, en ruimen ondertussen heel wat spullen op die we de laatste 35 jaar hier in Brazilië verzameld hebben. Michele en Romeu, die hier eerst woonden, waren wel aan wat ruimers toe. Die wonen met hun twee kinderen nu boven ons in een groter appartement.

Tussen de bedrijven door werken we aan de website en andere communicatie en bereiden we lessen, PowerPoints en reizen voor. Ook is Johan super handig allerlei klusjes aan het doen zoals keukenkastjes op maat maken, een tafel maken, planken en foto’s ophangen, etc. Langzaam maar zeker wordt ons nieuwe appartementje erg gezellig! We zijn God dankbaar om hier zo samen met Michele en Romeu en de kleinkinderen te mogen wonen en werken.

Samen zijn we een team!

We willen iedereen bedanken voor de (Kerst) kaarten, bemoedigende e-mails, voor jullie gebed (we kunnen niet zonder!) en voor jullie financiële steun. Wanneer we les mogen geven en anderen opleiden, zodat er steeds meer kinderen en families met Gods liefde, genade en hulp bereikt worden, dan doen we dat, wetend dat er een heel team van familie, vrienden en supporters achter ons staan. Wij mogen de lessen geven, doordat jullie ons steunen. Samen zijn we een team! Dank je wel daarvoor!

Gebedspunten
  • Bid voor mijn zwager Sieb. Hij is erg ziek. In februari komen we even voor drie weken naar Nederland om bij hem en mijn zus te zijn. We hebben een zendelingenverzekering die deze reis voor ons betaalt. 
  • Bid voor de families die iemand verloren hebben tijdens de ramp van de doorbraak van de dam. Dat de Heilige Geest hen mag troosten en dat ze Gods armen om zich heen zullen voelen. 
  • Bid dat er juiste beslissingen zullen komen over de andere onveilige dammen, dat er door de bedrijven niet alleen maar aan winst en geld gedacht zal worden, maar ook aan de bescherming van de mensen en de natuur. Dat er goede wetten over gemaakt zullen worden. 
  • Bid voor onze reizen naar al die verschillende Jeugd met een Opdracht basissen. Dat de lessen en seminars en scholen een geweldige bemoediging zullen zijn voor de plaatselijke medewerkers, zodat er vele kinderen geholpen zullen worden. 
  • Dank voor ons fijne plekje in Belo Horizonte. 
  • Dank voor onze gezondheid. 
  • Dank voor alle mensen die ons steunen.

woensdag 21 november 2018

Luisteren, gehoorzamen en nooit opgeven!

“Wat is het geheim van jullie leiderschap? Wat waren de strategieën?” werd er aan Loren en Darlene Cunningham gevraagd, de oprichters van Jeugd met een Opdracht.


In bijna 60 jaar is deze wereldwijde zendingsbeweging tot één van de grootste gegroeid, met de meeste zendelingen. Tussen de 5 en 6 miljoen jongeren hebben de basisopleiding van 5 maanden, de Discipelschaps Training School (DTS) gevolgd, en ruim 30.000 zendelingen werken er fulltime wereldwijd in evangelisatie, training en hulpverlening. ”Loren en Darlene, hoe hebben jullie dat toch voor elkaar gekregen?”


We zijn samen met nog 350, voornamelijk Braziliaanse Jeugd met een Opdrachters, in een conferentie, waar Loren en Darlene, de oprichters van Jeugd met een Opdracht, persoonlijk een paar weken de tijd nemen om les te geven en te bemoedigen. “Het antwoord is eigenlijk heel simpel,” zegt Darlene, “het zijn maar 4 woorden: luisteren, gehoorzamen en nooit opgeven!”

“We luisteren naar God, Hij is de leider, Hij zegt ons welke volgende stap te nemen. We gehoorzamen, en zelfs als het moeilijk is, geven we niet op!”


“Dat is eigenlijk ook de basis van wat we aan alle studenten van de DTS leren”, glimlacht Loren. “Het zijn geen slimme uitgedachte strategieën van mij, het zijn niet wat de wereld “leiderschapskwaliteiten” noemt, maar het is je laten leiden door de Here Jezus, naar Hem luisteren, dan gehoorzamen, en dan nooit opgeven!”

Darlene gooit haar handen in de lucht, en voegt enthousiast toe: “We willen JA zeggen tegen God, nog voor we weten wat Hij van ons vraagt! Heer, hier zijn we, gebruik ons!”

De woorden blijven bij me hangen. Ik ben dankbaar voor leiders die gehoorzaam zijn aan God en de eer van een geweldige bediening niet naar zich toe halen, maar juist alle eer aan de Here Jezus geven. Die ons erop wijzen, om altijd de Here Jezus op de eerste plaats in ons leven te hebben, en Hem te volgen, wat het ook zal kosten, in het liefhebben en dienen van de mensen om ons heen.


We mochten zelf tijdens deze conferentie ook een paar workshops geven over het werken met kinderen in nood en over hulp aan getraumatiseerde kinderen van vluchtelingen. Heerlijk om zo jongeren te mogen aanmoedigen hun gaven in te zetten voor God en voor de kinderen die vaak in zulke moeilijke omstandigheden wonen.

Dinosaurussen met een Opdracht
Ha ha, Loren is al 83 jaar, Darlene iets jonger, maar het ontbreekt hen zeer zeker niet aan energie. Ook zijn wij zelf de jongsten niet meer. Soms wordt er wel eens gek gekeken als we zeggen te werken bij Jeugd met een Opdracht. Jeugd? Ja het overgrote deel van onze collega’s zijn jonge mensen tussen de 18-30 jaar, maar er zijn dus ook een paar “vaders en moeders” met wat grijs haar hier en daar. De zendelingen van onze generatie noemen zich dan ook wel gekscherend “Dinosaurussen met een Opdracht”!

Tijdens de conferentie, en ook de week ervoor kwamen we met leiders van basissen vanuit heel Brazilië bij elkaar. Sommigen van hen zijn al meer dan 30 jaar onze vrienden. Heerlijk om weer even met zo’n groepje dinosaurussen samen te zijn! 😊


Eerste meeting van leiders en medewerkers van de Children at Risk Scholen in Brazilië Vorige week zijn we ook voor het eerst bij elkaar gekomen met de leiders en medewerkers van de verschillende Children at Risk Scholen die hier in Brazilië jaarlijks draaien. In Costa Rica hadden we vorig jaar al een meeting gehad met de leiders van scholen in andere landen, maar dit was dus voor Brazilië de eerste keer. Heel belangrijk natuurlijk, om samen op dezelfde pagina te zitten, goed het curriculum te begrijpen en alles wat er komt kijken bij het aangesloten zijn bij de Universiteit van de Naties. Maar nog veel belangrijker om samen God te loven en naar Hem en elkaar te luisteren.


Heerlijk om dan alle plannen voor de volgende 2 jaar van vermenigvuldiging te horen. Nieuwe Children at Risk Scholen in steden in Brazilië zoals Manaus, Boa Vista en Salvador, maar ook in andere landen als Chili, Peru en de Filippijnen. Meer Children at Risk Scholen betekent dat er meer jonge mensen opgeleid worden in het starten of werken in een bediening met kinderen in nood, wat dus weer betekent dat er meer kinderen in nood bereikt worden met Gods liefde. Daar worden we helemaal blij van!


Family7 in actie voor straatjongeren in Brazilië
Er zijn de laatste maanden 4 mooie documentaires uitgezonden op Family7, over het werk van het team in Huize Redding, van onze Jeugd met een Opdracht basis in Belo Horizonte. Deze zijn nu te bekijken op YouTube: “Family7 in actie voor straatjongeren in Brazilië.” Het is een hele mooie serie geworden, die een goed beeld geeft van het werk op de straten van Belo Horizonte. De moeilijke momenten, maar vooral ook de mooie en verbazende situaties, waar het team, door God geleid, in terecht komt. Van harte aanbevolen! Klik HIER op de link!

Financiën
We willen ieder heel hartelijk bedanken die ons de afgelopen maanden een (extra) gift gegeven hebben, we zijn zo dankbaar voor jullie, die zo trouw zijn, in ons en ons werk geloven, voor ons bidden en ons ook financieel ondersteunen! Een hele dikke knuffel van ons!


Kerstkindje
Davi, onze geadopteerde zoon, die met Hydrocephalus en Spina Bifida geboren is, is op eerste kerstdag geboren, 32 jaar geleden. Een kerstkindje. Het heeft waarschijnlijk zijn leven gered, omdat de neuroloog die hem in het ziekenhuis opereerde, besloot hem een cadeautje te geven: een speciaal pompje wat hij net zelf toegestuurd gekregen had vanuit de Verenigde Staten. Het was een duur pompje, wat hier in Brazilië nog niet verkrijgbaar was. Maar omdat het kerst was, besloot de dokter deze kleine baby te zegenen en het pompje te plaatsen.


Kerstcadeautjes, we doen er doorgaans niet aan, maar voor dit kerstcadeautje zijn we dus heel dankbaar! Maar het allergrootse cadeau, waar het echt om draait met Kerst, is dat God zijn zoon gegeven heeft voor ons. De God die alles geschapen heeft en onbegrijpelijk groot is, werd door zijn liefde voor ons als een klein en tastbaar kindje geboren, God Immanuël, God met ons.

Johannes beschrijft het zo in zijn evangelie (1:14, naar de Message Bijbelvertaling): “Het Woord werd vlees en bloed en kwam in onze wijk wonen. We zagen de glorie met onze eigen ogen, de onvergelijkbare en “enig in zijn soort” glorie, zo Vader, zo Zoon, gul en genereus van binnen en buiten, echt en waar van begin tot einde!”

We bidden dat dit komende jaar nog veel meer mensen, nog veel meer families en kinderen, nog veel meer vluchtelingen en nog veel meer kinderen in nood Hem zullen mogen zien, en erkennen dat hij Heer is.

We wensen jullie allemaal hele betekenisvolle feestdagen toe, en Zijn rijke zegen in het komende jaar!


Gebedspunten
  • Dank God voor leiders als Loren en Darlene, mensen die ons voorgaan, en een geweldig voorbeeld en bemoediging zijn. 
  • Bid dat we allemaal steeds naar God zullen luisteren, Hem zullen gehoorzamen en nooit zullen opgeven. 
  • Bid dat we altijd “Ja” willen zeggen tegen God, zelfs nog voor we weten wat Hij van ons vraagt! 
  • Dank voor alle seminars en lessen in de Children at Risk Scholen die we mogen geven. 
  • Bid dat er zo steeds meer jongeren opgeleid worden om naar kinderen in nood uit te reiken. 
  • Bid voor Gods zegen en leiding in de vermenigvuldigingen van de scholen naar andere steden en landen. 
  • Dank God voor het grootste kerstcadeau: zijn zoon!