dinsdag 14 augustus 2018

Van gloeiende platen, druppels en stroompjes...

Hevig na-schokkend van haar huilbui hou ik het kleine meisje op schoot. We zitten midden in een Syrisch vluchtelingenkamp, in één van de landen die grenzen aan Syrië, en waar meer dan één miljoen mensen heen gevlucht zijn.


Dit kamp bestaat al vanaf het begin van de oorlog, in 2011. Sommige kinderen zijn hier geboren, anderen zijn pas later met hun ouders gevlucht en moeten nog wennen aan de nieuwe situatie. Zoals ook het kleine meisje, die me krampachtig vasthoudt als ik voorzichtig probeer haar op de bank naast me te zetten. Ze slaat haar benen en armen om me heen en wil niet meer van mijn schoot af… uit haar grote bruine ogen stromen nog steeds de tranen. Ze is nieuw op dit schooltje en vindt het duidelijk allemaal nog veel te spannend.

Dit is één van de schooltjes waar onze studenten van de Children at Risk School uit Nederland nu al ruim 2 maanden aan het helpen zijn. Johan en ik zijn ze de laatste 2 weken van hun verblijf hier aan het opzoeken, om daarna met de studenten naar een volgend buurland van Syrië te reizen, waar ook miljoenen vluchtelingen neergestreken zijn.


Geïmproviseerde schooltjes voor Syrische kinderen.

Nadat er kinderen waren die soms al jarenlang niet meer naar school geweest waren, zijn er nu op een heleboel plekken kleine schooltjes ontstaan. Soms worden ze geleid door de vluchtelingen zelf, in andere gevallen door de lokale bevolking, die dan een paar van de vluchtelingen een baan als onderwijzeres aanbieden. Vaak hebben ze geen Pabo of andere vooropleiding gehad en het valt niet altijd mee. Maar het is prachtig om de onderwijzers en onderwijzeressen van deze geïmproviseerde schooltjes een beetje te leren kennen en hun geweldige toewijding en liefde voor de kinderen te zien. En het was natuurlijk ook geweldig voor ons, om onze studenten in actie te zien. 


Lesgeven aan de onderwijzeressen

Het onderwijzend personeel van de schooltjes wilde graag zelf onderwezen worden. De onderwijzeressen gaven een verlanglijst met alles wat ze graag wilden leren en problemen waar ze tegenaan liepen. De studenten verdeelden de lessen onderling en genoten van hun leergierige publiek, terwijl een groepje vrijwilligers die dagen de lessen met de kinderen op zich nam.


Gratis

Het onderwijzend personeel was super dankbaar. “We hadden deze lessen al eerder willen hebben, maar het was altijd te duur om dit soort seminars te regelen, nu komen jullie en geven ons al die lessen gewoon gratis!?!”

Ja, we zijn dankbaar dat dit kon. Onze studenten en wij hadden de reis- en verblijfskosten zelf betaald, sommigen hadden voor de school nog een baan gehad en hadden gespaard, terwijl anderen (zoals wij) al langer door een groep van vrienden gesponsord worden. Zo mochten we de vluchtelingen, vaak families die alles verloren waren, een stukje helpen, hen bemoedigen, hen laten zien dat ze niet vergeten waren, en hen een klein beetje van Gods ontzaglijk grote liefde voor hen laten zien.


Spelen en lachen

En wat een beloning is het als je dan de kinderen, die al door zoveel trauma gegaan zijn, ziet spelen en lachen. Ook het kleine meisje wat zich tijdens de les meer dan een uur zich aan me vastgeklampt had. Langzaam aan stopte het diepe snikken en begon ze nieuwsgierig naar het mooie felgekleurde speelgoed te kijken. Even later wilde ze er wel mee spelen, en aan het eind van de morgen zat ze heerlijk zelf op een stoeltje aan haar tafel met een schriftje voor zich en een potloodje in haar hand!

Meer Children at Risk Scholen in Nederland

We zijn ontzettend blij dat de eerste Children at Risk School op Heidebeek, de basis van JMEO in Heerde zo goed door Joke mede geleid werd. Ze heeft het geweldig gedaan en gaat er nu mee door in Nederland en zal de volgende CAR School leiden, die in jan 2019 begint op Heidebeek, zodat wij onze tijd en inzet weer op andere landen kunnen richten.

Voor info en interesse in de school in Nederland, zie hun website: https://ywamheidebeek.org/nl/dts-training/children-at-risk/


Afrikaanse studenten

We zijn nu een weekje aan het lesgeven op een YWAM basis in Zwitserland, waar de studenten vooral uit verschillende landen van Afrika komen. Sommigen van hen leiden daar al kleuter- en basisscholen, en ze willen allemaal meer toegerust worden. Wij geven er les over kinderen in nood, straatkinderen, kinderen die seksueel misbruikt worden, maar ook over de vluchtelingenkinderen en hoe je hen kan helpen hun opgelopen trauma’s te verwerken.

Ook in Afrika zijn er miljoenen kinderen die op de vlucht moesten slaan voor geweld in hun dorpen en steden. Sommigen vluchtten met hun ouders, maar er is ook een alarmerend aantal dat niet meer bij hun familie is, omdat hun ouders gedood zijn, of “kwijtgeraakt zijn” tijdens het vluchten. Je hoort er niet zoveel van in het nieuws, en we komen ook steeds vaker mensen tegen die er eigenlijk liever niets over horen of lezen. Omdat het zo uitzichtloos lijkt, “Wat kan ik er aan doen?” verzuchten sommigen, “niets toch?” Maar dat is niet waar. We kunnen altijd bidden, (wat zo vaak onderschat wordt, maar zooooo nodig is) en organisaties en kerken steunen die deze kinderen en families helpen.


Van druppels en stroompjes

Ook in ons werk jaren geleden met de straatkinderen in Brazilië hoorden we dat vaak: “Ja maar het is alleen maar een druppel op een gloeiende plaat!”

Maar er lopen nu een heleboel ex-straatkinderen rond, die door die druppel van de gloeiende plaat gered zijn, de Heer hebben mogen leren kennen, gestudeerd hebben, een baan hebben, getrouwd zijn en kinderen hebben. Sommigen zijn zelf ook zendeling geworden en helpen op hun beurt weer andere kinderen die in wanhopige situaties terecht gekomen zijn. De druppels worden stroompjes…

Dus geloof alsjeblieft de leugen niet, dat het toch allemaal geen zin heeft. God wil zijn koninkrijk uitbreiden en we mogen allemaal helpen, samen met Hem zien, hoe kinderen en families door Hem gered en genezen worden.


Weer terug naar Brazilië
In september hopen we weer naar Brazilië terug te gaan, waar we officieel nog steeds wonen, maar nu dus door al het reizen al een flinke tijd niet geweest zijn. We hopen daar in oktober met alle leiders van de zeven verschillende CAR scholen een meeting te hebben en ze dan in 2019 allemaal op te zoeken en er lessen te geven.


We hebben hulp nodig

We hebben het in onze nieuwsbrief eigenlijk bijna nooit over onze financiën, en we zijn super dankbaar voor alle mensen die ons met giften steunen, er is een fijne groep mensen die ons regelmatig en trouw giften geven. Maar door de jaren heen is ons support toch minder geworden. Sommigen van onze supporters zijn overleden, terwijl er anderen waren, die in de afgelopen jaren zelf financiële problemen kregen en zich gedwongen voelden om te stoppen. Het is steeds goed gegaan, maar het wordt voor ons nu wel erg krap. Dus daarom wilden we nu eigenlijk vragen, als u deze nieuwsbrief krijgt en met ons meeleeft, maar ons (nog) niet financieel helpt, hierover te willen bidden.

We hopen vooral, dat er mensen zullen zijn die ons en ons werk maandelijks met 25, 50 of 100 euro willen gaan steunen. Maar ook eenmalige giften zijn natuurlijk van harte welkom. De informatie van hoe u ons kunt steunen staat in de colofon, maar u kunt ons natuurlijk ook e-mailen, mochten er vragen zijn.

Gebedspunten 
  • Bid voor de kinderen die hebben moeten vluchten, dat God hen zal helpen te genezen van hun trauma’s. 
  • Bid voor het onderwijzend personeel van de geïmproviseerde schooltjes voor de vluchtelingenkinderen, dat God hen zal bijstaan en zegenen. 
  • Bid voor de studenten van de CAR Scholen en seminars, dat ze Gods leiding zullen ervaren in het werk wat ze doen, en Zijn wijsheid en zegeningen. 
  • Dank God voor alle kinderen die door de jaren heen al bereikt zijn met Gods liefde, wat heel hun leven getransformeerd heeft. 
  • Bid dat er nog veel meer studenten zullen gaan komen die ook uit willen gaan reiken naar kinderen in nood. 
  • Bid voor onze plannen in Brazilië en de verschillende CAR scholen die daar draaien. 
  • Bid voor ons support, dat we genoeg mensen zullen hebben, die biddend en gevend achter ons staan.
We wensen jullie allemaal Gods rijke zegen toe!

maandag 18 juni 2018

Heel veel mierzoete koffie en thee

Even wat nieuws tussendoor!

“We zijn zo blij met alle hulp die jullie team van staff en studenten geven hebben aan onze kinderen!” Vertelden de onderwijzers van het schooltje voor Syrische kinderen ons.

Ons team heeft twee en een halve maand geholpen in een land in het Midden Oosten, op een school voor Syrische vluchtelingenkinderen. Dat was een hele uitdaging. Maar ze hebben het geweldig gedaan. Wij zijn er zelf de laatste twee weken ook bij geweest, en nu zijn we met ons team in het volgende land aangekomen, om nog eens twee weken te helpen en les te geven aan de onderwijzeressen. Het is een hele onderdompeling in de arabische cultuur, aangepaste kleding, heel veel mierzoete koffie en thee, en heel veel prachtige kinderen.

En wat zijn de mensen dankbaar! Het is geweldig om hier te mogen zijn, en onze staff en studenten in actie te zien, we zijn trots op hen! 

Willen jullie bidden voor ons en het team, voor gezondheid, veiligheid en dat ieder van het team zich geleid door God mag weten in de volgende stappen. 

Heel hartelijk bedankt en Gods rijke zegen!

dinsdag 15 mei 2018

Dankbaar hoe God onze studenten en ons wil gebruiken.

Hoe voelen de vluchtelingen zich? En hoe kunnen wij een beetje met hen meevoelen? Het is lastig, als zij zoveel kwijt geraakt zijn, en wij juist zoveel hebben. Het zijn twee werelden.


Onze studenten stonden voor de taak om les te geven, op een avond die Stichting Gave in een kerk in Zwolle georganiseerd had, over hoe je kinderen van vluchtelingen kunt helpen bij het verwerken van hun trauma’s. We hebben er geweldig materiaal voor, maar eerst werd er dus even stilgestaan bij wat de vluchtelingen allemaal verloren hebben, en hoe dat (een beetje) voelde.

Je kunt natuurlijk nooit echt het verlies voelen wat zij allemaal voelen, maar om je een klein beetje in te kunnen leven werd er een korte inleiding gegeven.


Je leven op 16 briefjes

Alle aanwezigen kregen 16 briefjes waarop ze mochten schrijven wat hun 4 favoriete personen in hun leven waren, hun 4 leukste dingen om te doen, hun 4 belangrijkste materiële dingen, en hun 4 dromen voor de toekomst. De briefjes bevatten al gauw de namen van hun mannen, vrouwen, kinderen, ouders, hobby’s zoals schaatsen, rennen, fietsen, fotograferen, eigendommen zoals laptops, afwasmachines, auto’s, camera’s en dromen zoals trouwen, kinderen krijgen, een goede baan etc.

Met de medewerkers van de Children at Risk School

Nog maar 4 over

Het was een gezellige sfeer, je zag mensen glimlachen terwijl ze hun briefjes schreven. Maar met de volgende opdracht zag je al dat er verschillende mensen opeens stil werden. De opdracht was namelijk dat de buurvrouw of buurman nu 4 briefjes van je uitkoos, zonder te zien wat daarop stond, en je de andere 12 door moest scheuren.

“Er is een aanval op je stad geweest, en je hebt moeten vluchten” vertelde onze student aan de mensen. “Je bent nu de twaalf dingen of personen die op je briefjes stonden kwijtgeraakt…” je hoorde de mensen hun adem inhouden. “Maar de vier briefjes die je buurvrouw of buurman voor je gekozen hebben, en weer aan je teruggeven hebben, die heb je nog.”

Vlug keken de mensen wat er nog op hun overgebleven briefjes stond. Sommigen bedankten hun buurvrouw: “Je hebt mijn broer gered, die heb ik tenminste nog” hoorde ik fluisteren. De sfeer was nu veel soberder. Met grote ogen keken ze naar onze studenten, die nu aan iedereen een ballon gaven.


Knallende ballonnen

“Blaas de ballon op en schrijf dan met een stift de 4 mensen, hobby’s, dingen of dromen die je nog over hebt op deze ballon”, was de volgende opdracht. De zaal was stil, ieder was bezig en nog een beetje in schok bij het bedenken wat dit betekende. Opeens gingen er een paar studenten door de rijen, die alle ballonnen lek prikten. “Je was op de vlucht, maar je groep werd aangevallen, je bent nu ook de laatste vier dingen kwijt” legde de student uit. “Hoe voel je je nu?”

“Ik ben boos”, riep een mevrouw met blond haar.

“Ik voel me bang, angstig”, zei een ander zachtjes, “er is nu niets meer om voor te leven!”

“Ik voel me alsof er geen hoop meer voor mij is, ik ben nu alles kwijt”, vertelde een jonge vrouw met tranen in haar bruine ogen.

“Boos, angstig, gedeprimeerd, zonder hoop…” Opeens viel het kwartje, ja, dat is zoals vluchtelingen zich voelen. Alleen is het bij hen geen opdracht met 16 papiertjes, maar is het echt…


Er is hoop boekjes

Deze introductie geven we gewoonlijk in westerse landen voor de mensen die niet door gezamenlijke trauma’s gegaan zijn, om een beetje te begrijpen waar de vluchtelingen doorheen gegaan zijn, om een beetje met hen mee te voelen. Zodat we daarna kunnen uitleggen, hoe het “Er is hoop” boekje dat we hebben, gebruikt kan worden om kinderen te helpen met het verwerken van trauma. Kinderen die zoveel kwijtgeraakt zijn, moeten geholpen worden.

We onderwijzen de ouders en leerkrachten, die dan aan de hand van dit boekje leren om naar de verhalen van de kinderen te luisteren en hen nieuwe hoop te geven. Het helpt hen om de kinderen te laten zien dat God van hen houdt, dat Hij bij ze is en hen wil helpen. God heeft hen niet verlaten maar wil hen juist troosten. In alle ellende en angst en onzekerheid is de Here Jezus de stabiele persoon waar ze op mogen vertrouwen. Kinderen mogen zo leren hun hand in die van Jezus te leggen.


Vluchtelingenkampen in het Midden Oosten
Onze studenten deden het geweldig, het was een goede voorbereiding op de drie maanden praktijktijd in het Midden Oosten in de vluchtelingenkampen waar ze deze lessen ook gaan geven aan de ouders en begeleiders van kinderen in de vluchtelingenkampen.


Les-fase afgerond

De drie maanden les-fase van de Children at Risk School op Heidebeek zijn omgevlogen, en naast korte praktijkmomenten zoals hier boven beschreven, hebben ze dus heel breed les gehad over kinderen in nood, en hoe je die kunt helpen, hoe je verschillende ministries op kunt zetten, en wat je juist niet en wel moet doen. Deze cursus is ingeschreven bij de University of the Nations. Er moesten boek verslagen geschreven worden, testen gedaan, projecten gemaakt, en we waren trots toen aan het eind van de les-fase alle studenten hoge cijfers gehaald hadden, dat werd een feestje!


Ondertussen zijn de studenten dus al op hun internationale outreach en we hopen hen in juni te bezoeken en met hen naar het volgende land in het Midden Oosten te reizen. Willen jullie ook bidden voor hun en onze veiligheid?


Hongarije, Zwitserland en Opwekking

Volgende week hopen Johan en ik eerst nog naar Hongarije te gaan, waar we uitgenodigd zijn op een grote Europese conferentie “Reaching Europe’s Children” om een paar seminars te geven. Er komen vooral vanuit Oost Europa veel deelnemers van kerken en zendingsorganisaties. Ook zijn we in Zwitserland uitgenodigd om les te komen geven, en tussendoor hopen we ook met een gehuurde caravan, voor het eerst mee te doen met Opwekking samen met twee van onze kleinkinderen. Gezellig samen met nog 50.000 anderen met Pinksteren kamperen in Biddinghuizen. Misschien ontmoeten we sommigen van jullie daar wel? We kijken ernaar uit!


Gezondheidsproblemen

De afgelopen maanden hebben we ook wat vaker bij dokters en in het ziekenhuis doorgebracht. Eerst werd Davi erg ziek toen hij het weekend bij ons logeerde. Het ging steeds slechter en we zijn toen met hem naar het ziekenhuis in Harderwijk gegaan, waar we meteen doorgestuurd werden naar het UMC Utrecht, waar hij opgenomen werd met een fikse nierbekkenontsteking. Doordat hij een urostoma heeft, heeft hij een veel grotere kans op dit soort ontstekingen. Gelukkig waren we er op tijd bij, en na een flinke intraveneuze kuur van heftige antibiotica, mocht hij enkele dagen later weer mee naar huis. Maar ze hadden via een scan ook ontdekt dat er wat problemen met zijn maag en slokdarm waren. Daar heeft hij ondertussen ook een onderzoek voor gehad, en net vandaag belden ze dat de uitslag goed was, ook weer een hele opluchting! Willen jullie ook voor zijn gezondheid blijven bidden?

Met koningsdag gezellig samen oranje tompouces eten!

Ik ben zelf een beetje aan het tobben geweest met een klapvoet en om er een goede brace voor te krijgen, die niet te heet wordt in tropische landen… Ik had er één aangemeten gekregen, maar die paste maar in één paar schoenen, dus dat was niet echt leuk! Maar het lijkt erop dat we nu toch wat gevonden hebben, ik had ondertussen al mijn oude schoenen al weggegeven, dus dat wordt nu weer nieuwe schoenen kopen! Dat is wel leuk! 😊

Even uitwaaien aan het strand in Zeeland

Ook heb ik deze maanden al een paar keer wat huidkanker plekjes moeten laten weghalen, dat blijft een dingetje, en ik moet er goed op blijven letten. Willen jullie daar ook voor bidden?

Dank jullie wel voor jullie meeleven, giften en gebeden. We wensen jullie Gods rijke zegen toe!

Gebedspunten
  • Bid voor de vluchtelingen en hun kinderen die in grote kampen wonen, zonder dat er veel hoop is. 
  • Bid voor de studenten dat ze juist de hoop die er in Christus is, uit mogen dragen in deze kampen. 
  • Bid voor de veiligheid van long en short term medewerkers in deze gebieden in het Midden Oosten, en ook voor ons als we er in de maand juni heengaan. 
  • Bid voor de lessen en seminars die we in verschillende landen en conferenties mogen geven. 
  • Bid voor onze gezondheid en die van Davi. 
  • Dank God voor zijn liefde en trouw.

vrijdag 23 februari 2018

Hoe kunnen we vluchtelingenkinderen helpen?

We zitten aan het ontbijt met onze internationale groep studenten. Een student uit India smeert een laagje rode sambal op zijn boterham, terwijl een andere buitenlandse studente verwondert de hagelslag pot oppakt: “Wat is dit? Jullie mogen ‘s morgens echte chocolade hagelslag op je brood doen?” Bij een bevestiging vormt er zich een brede glimlach op haar gezicht: “Dit is puur geluk!” Onze Aziatische medewerkster vindt het allemaal wat minder: “Weer brood? Geen noedels voor ontbijt?” Gelukkig voor haar staat er die dag rijst op het menu voor het middageten…
 

Begin januari is de allereerste fulltime Children at Risk School in Nederland van start gegaan, met het doel onze studenten te leren hoe je een bediening voor kinderen in nood opzet en beheert, wat de Bijbelse fundering daarvoor is, en wat er allemaal bij komt kijken. In drie maanden krijgen ze een hele serie praktische lessen van ervaren mensen.
  

Praktijklessen met de vluchtelingenkinderen
Het is een prachtige internationale groep medewerkers en studenten, waarvan ieder zich door God geroepen voelt, om kinderen in nood bij te staan en te helpen. De nadruk in deze school ligt op het helpen en bereiken van de kinderen van vluchtelingen. De lessen doordeweeks in de klas, worden in het weekend afgewisseld met praktijkervaringen in kinderclubs voor vluchtelingenkinderen.

Wat is het toch mooi om te zien, dat er voor de vluchtelingenkinderen en hun families zoveel programma’s zijn om hen te helpen, meestal opgezet door vrijwilligers en vaak van de plaatselijke kerken! We zijn ook diep onder de indruk van het geweldige werk wat Stichting Gave voor hen doet!

Kinderprogramma’s leiden tot elf uur ‘s avonds
Als praktijkles mochten onze studenten het kinderprogramma van een christelijke Arabische conferentieweekend verzorgen. De leiders van deze conferentie zijn jaren geleden zelf naar Nederland gevlucht en helpen nu de nieuwe Arabische vluchtelingen om hun geloof in de Here Jezus te versterken en hun hoop en vertrouwen op Hem te stellen. De kinderen hebben dus allemaal een Arabische achtergrond, en hoewel ze al een tijdje in Nederland woonden en goed Nederlands spraken, waren er ook duidelijk cultuurverschillen. Zo ging het programma ’s avonds bijvoorbeeld makkelijk tot 23 uur ’s avonds door, ha, ha, voor de kinderen natuurlijk geen probleem, maar voor de kinderwerkers?!? Die moesten wel even slikken!

Naar het klooster

In februari zijn we ook nog een kleine week met al onze studenten en medewerkers naar een klooster in Helvoirt geweest, waar een Europese conferentie gehouden werd, met deelnemers van 60 verschillende kerken en zendingsorganisaties, die allemaal met vluchtelingen werken. We hoorden indrukwekkende verhalen en ook kwamen er enkele vluchtelingen hun getuigenis geven. Het was een hele bijzondere week waar we veel geleerd hebben.
 

Halverwege

We zijn geweldig trots op onze groep, hoe goed ze zich aangepast hebben, en hoe goed ze hun best doen! We zijn nu ongeveer halverwege de les fase, en het gaat fantastisch. De eerste boekverslagen zijn ondertussen al ingeleverd, het eerste proefwerk gemaakt. Voor we het weten zijn die drie maanden om en begint de praktijkreis. Onze medewerkers en studenten zullen daarvoor drie maanden in het midden Oosten met vluchtelingenkinderen en hun families gaan werken.

Naar het Midden Oosten

Er zijn ondertussen erg veel vluchtelingenkampen rond de middellandse zee en in het Midden Oosten; in Syrië, Irak, Griekenland, Jordanië, Libanon en Turkije. De getallen van de vluchtelingen worden alleen maar hoger. Zo zijn er bijvoorbeeld in Libanon zes miljoen inwoners, waarvan er meer dan één miljoen vluchtelingen zijn. Het is niet voor te stellen, als je dezelfde proporties aan zou houden, één vluchteling op de zes inwoners, zou dat voor Nederland drie miljoen vluchtelingen betekenen. (Het zijn er in werkelijkheid maar 250.000).

En Turkije is het land wat wereldwijd de meeste vluchtelingen opgenomen heeft. De teller staat nu ongeveer op 3.7 miljoen. Grofweg de helft van deze aantallen zijn kinderen. Vaak kinderen met een trauma, en vaak kinderen die nu opgroeien in gezinnen die erg veel verloren hebben en die vaak grote zorgen hebben.

Onze studenten zullen in de praktijkperiode met al bestaande ministries mee gaan helpen om met Gods liefde naar deze kinderen en families uit te reiken. We hopen dat onze studenten tot zegen voor velen zullen zijn.

Zelf hopen we ons in juni bij onze studenten in het Midden Oosten te voegen, tijdens de laatste maand van hun drie maanden reis. Maar daar zal ik in een volgende nieuwsbrief wel meer over schrijven.
 

Terug op Heidebeek na 38 jaar

Het is voor ons ook erg leuk om nu weer tijdelijk deel van Jeugd met een Opdracht op Heidebeek te zijn. Het is hier waar we 38 jaar geleden onze Discipelschaps Training School gevolgd hebben. Dat hadden we toen ook niet kunnen denken. We waren toen eigenlijk van plan geweest om maar 1 jaar bij deze zendingsbeweging te blijven en dan weer onze banen in de verpleging en het onderwijs op te pakken. Ja, dat is wel een beetje anders gelopen! We zijn God daar erg dankbaar voor, wat een voorrecht is het geweest om zoveel verschillende bedieningen onder kinderen in nood op te zetten, vooral in Brazilië, maar ook in andere landen.

Lesgeven in Australië

En wat een voorrecht is het nog steeds, om nieuwe plannen met Hem te mogen maken, lessen en scholen te geven, studenten en medewerkers op te leiden. In april hoopt Johan ook weer een paar weken les te gaan geven in Perth, Australië, een basis waar ze al jaren de Children at Risk School geven, met een focus op de kinderen in Azië, zoals Thailand, Cambodja, Vietnam, etc. Sinds we zelf vorig jaar aan die kant van de wereld seminars en een school gegeven hebben, hebben de kinderen in nood daar toch ook een gedeelte van ons hart!
 

Winterpret

Allemaal “warme“ landen, we genieten dus nog even extra van de winter hier! Vooral Johan die schaatsen als favoriete sport heeft! Hij geniet van de mooie “bijna natuurlijke” ijsbaan in Biddinghuizen, en wat hebben we tijdens de kerstvakantie veel plezier gehad met onze kinderen en kleinkinderen. 
 


Samen kerst en oud en nieuw vieren en 5 (!) verjaardagen, schaatsen, een iglo en sneeuwpoppen bouwen, kerstkoekjes versieren, sterretjes en vuurwerk afsteken, naar de speeltuin, naar het Dolfinarium, naar een kerstconcert, naar de kerk, en ook mocht Davi, die elke week rolstoel basketbal speelt, zijn familie uitnodigen om tegen zijn team te spelen, allemaal in rolstoelen natuurlijk. Nou, het zal geen verassing voor jullie wezen, dat zijn team glansrijk won!
 


Onze dochter Michele en schoonzoon Romeu en hun kinderen zijn ondertussen weer naar Brazilië vertrokken, ze hebben hier een heerlijke verlof tijd gehad, en wij hebben er ook van genoten ze even hier te hebben. We kijken er al naar uit om straks, als Johanneke en Jonathan met hun dochters van Brazilië naar Engeland verhuisd zijn, ze ook even op te zoeken. En natuurlijk genieten we nu ook nog even extra van de kinderen en kleinkinderen die hier in Nederland wonen, Pieter, Melissa en hun kinderen, Dilma en Davi, voor we in september zelf weer naar Brazilië hopen te vertrekken.
 

Dank je wel

We willen jullie allemaal bedanken, die ons helpen en voor ons bidden. Jullie hebben ook ieder jullie ups en downs, kleine en grote problemen, maar blijven door alles heen trouw aan God en trouw in het ondersteunen van ons. Dank je wel! Deze week kreeg ik een bijzondere en poëtische vertaling van een tekst uit Sefanja 3:17 toegestuurd en die wil ik ook graag aan jullie meegeven!

"De eeuwige God, de God Die drie in één is; Hij die in het centrum van je wezen woont, is een krachtige en dappere krijger. Hij is gekomen om je te bevrijden, om je veilig te houden en om je de overwinning te brengen.

Hem juichen wij toe. Hij straalt met buitengewone vreugde en heeft plezier in je aanwezigheid. Hij heeft een plaats voor zichzelf in jou gegraveerd, en daar rust Hij stilletjes in Zijn liefde en genegenheid voor jou.

Hij kan zichzelf niet inhouden bij de gedachte aan jou en met de grootste vreugde danst hij wild rond in afwachting van jou... Hij heeft je boven alle andere creaties geplaatst en op de hoogste plaats in Zijn Prioriteiten. In feite roept Hij en zingt in triomf, vreugdevol verkondigend de blijdschap van Zijn Hart in een lied van vreugde!

Allemaal vanwege jou."


Dat God, die ontzettend veel van ieder van ons houdt, jullie rijkelijk mag zegenen!

Heel veel liefs,

Johan en Jeannette


Gebedspunten

  • Bid voor onze studenten, dat ze nog veel zullen leren in deze school, en dat ze Gods wil voor hun leven zullen gehoorzamen. 
  • Bid voor staf en studenten als ze allemaal op hun outreach naar het Midden Oosten gaan. 
  • Bid dat er veel kinderen en families bereikt mogen worden met Gods liefde. 
  • Dank voor familie en vrienden, en dat we zoveel van en met elkaar mogen genieten. 
  • Dank voor de eerste helft van de lessen, die er alweer opzitten en heel goed gegaan zijn. 
  • Bid voor de reis van Johan in April naar Australië, waar hij uitgenodigd is om in de Children at Risk School daar les te geven. 
  • Dank voor onze gezondheid. 

donderdag 14 december 2017

Grootste gift, grootste vreugde


Wij, Johan en Jeannette Lukasse,
wensen jullie betekenisvolle Kerstdagen en een gezegend nieuwjaar!


God met ons! De grootste gift, de grootste vreugde!

"De maagd zal zwanger zijn en een zoon baren, en men zal hem de naam Immanuel geven, wat in onze taal betekent 'God met ons'."

"En houd dit voor ogen: Ik, Jezus, ben met jullie, alle dagen, tot aan de voltooiing van deze wereld."

In deze tijd  van

warme gezelligheid

met familie en vrienden




Met zes van onze acht kleinkinderen

 

Willen we ook 

denken aan en bidden voor 

alle vluchtelingen wereldwijd.



Geen plaats in de herberg, en later moeten vluchten naar Egypte...
 

maandag 13 november 2017

We zijn Opa en Oma met een Opdracht!

Vorige week ben ik 60 jaar geworden! En nu?


“Denken jullie er ook al aan om met pensioen te gaan?” wordt ons best vaak gevraagd.

Nee, eigenlijk niet. Niet in die zin dat we stoppen met ons werk, we zijn juist dankbaar dat we door mogen gaan. Een paar weken of een paar maanden samen met een groep jonge mensen oplopen, samen leven, samen leren en Jezus volgen. Samen ontdekken hoe Zijn liefde gestalte te geven aan kinderen en hun families, die door moeilijke situaties heengaan. We genieten ervan om dat te mogen doen, in Brazilië, in landen in Azië en nu straks ook hier in Nederland, met de Children at Risk school die we gaan leiden op Heidebeek.

O-O-O

Maar we worden wel ouder. “Bij wat voor organisatie werken jullie? Vroeg één van de dames van het sportgroepje waar ik naar toe ga.

“Bij Jeugd met een Opdracht”

Ze keek me verbaasd aan. Ja, grijs haar bij mijn slapen, rimpeltjes, een brace aan mijn been door een klapvoet, niet zo jeugdig allemaal… Zevenendertig jaar geleden, toen we bij JmeO begonnen aan ons avontuur, waren we allebei nog “jeugd”. Maar nu? Misschien zouden we de naam kunnen veranderen in O-O-O: “Opa’s en Oma’s met een Opdracht”…

Loren en Darlene Cunningham, de oprichters van Jeugd met een Opdracht.
Loren is al 82, en reist nog steeds naar +_ 40 landen per jaar om te spreken!
Veranderd ritme

Sommige dingen zijn wel een beetje veranderd met het ouder worden. Vroeger, toen de kinderen nog klein waren, vonden we het normaal zes dagen per week te werken en flink te buffelen met een groeiend werk en een groot en druk gezin. Nu vragen we ons wel eens af hoe we dat toch deden… Ja, het ritme is wat veranderd, we hebben iets meer tijd nodig voor wat we vroeger “vlug, vlug” deden.


Een kinderprogramma, gewoon op een grasveldje op de Filippijnen
Heer wat mogen we gaan doen?

Het is nog steeds bijzonder om te mogen zien dat God ons wil gebruiken, ons wil leiden, ons wil helpen. Het blijft een zoeken hoe het nu verder moet. De plannen worden wat korter, in plaats van tien-jaren plannen, worden het nu één of twee jaren plannen met altijd in ons achterhoofd “als we gezond blijven”.

Maar wat wel hetzelfde blijft, is het zoeken naar Gods wil: “Heer, wat mogen we gaan doen?”

Zo geloven we dus, dat we het komende jaar hier in Nederland de Children at Risk School mogen gaan leiden, waar we de nadruk zullen gaan leggen op het opzetten van werk onder kinderen van vluchtelingen.

We hopen dan in september 2018 weer voor één jaar of misschien anderhalf jaar naar Brazilië te gaan, om de Children at Risk Scholen die naar nu draaien te versterken. En daarna? We weten het niet, misschien Azië, het Midden Oosten, India of Afrika? Overal zijn kinderen in nood en ook basissen van Jeugd met een Opdracht, die het fijn zouden vinden als we daar een Children at Risk school zouden komen leiden. Zodat hun medewerkers getraind worden, en er meer kinderen in nood geholpen kunnen worden.

Het blijft spannend, we willen ons leven steeds weer aan God geven, en ons door Hem laten gebruiken.


Eenzaam gevoel

Soms geeft het ook wel eens een eenzaam gevoel: we horen er niet echt bij. We zijn ergens een paar weken, een paar maanden of misschien een jaar, maar gaan dan weer weg. We genieten van de tijd dat we ergens mogen zijn, zoals nu bijvoorbeeld, in ons zomerhuisje in Ermelo, tussen familie en vrienden, maar we weten ook, dat het toch een tijdelijk verblijf is. Dat er ook weer een afscheid komt. Wat ons dan helpt is om te weten, dat waar we ook zijn, God bij ons is, onze liefdevolle Vader, die ons kent als geen ander.


Onzeker gevoel

Het geeft ook soms wel een onzeker gevoel: zouden jullie, onze achterban, die ons steunen met giften en gebed, dit blijven doen?

Communiceren we genoeg en duidelijk over wat we doen, waar de Heer ons leidt en wat we geloven? Over de kinderen die geholpen worden, doordat wij jonge mensen trainen?

Het was duidelijker en makkelijker te begrijpen wat we deden, toen we nog in Brazilië een basis leidden met een stel huizen waar kinderen opgevangen werden. Nu we vooral al die lessen, die we daar geleerd hebben, omzetten in lessen om weer anderen op te leiden, weten wij dat dit een goede volgende stap is, maar is dat voor onze achterban, de mensen die al zo lang en trouw achter ons gestaan hebben en bemoedigd hebben, ook duidelijk?

Als jullie advies voor ons hebben, horen we dat graag.

In al die vragen weten we dat het God is die voor ons zorgt, Hij weet wat we nodig hebben, Hij is trouw en goed en verrast ons altijd weer.


Meer dan 30 miljoen kinderen die moesten vluchten

Zo gaan we dus door. En het volgende waar we al druk met de voorbereidingen mee bezig zijn, is de Children at Risk school die we van januari tot en met maart komend jaar hier in Nederland hopen te geven.

Daarna volgt er dan een praktijkperiode van nog eens drie maanden, waarschijnlijk in vluchtelingenkampen in Zuid Europa, het Midden Oosten, of misschien ook wel in Uganda, waar meer dan een miljoen vluchtelingen uit Zuid Soedan wonen, of Bangladesh, waar nu opeens bijna een miljoen Rohingyas uit Myanmar heen gevlucht zijn.

Meer dan 65 miljoen vluchtelingen zijn er nu al wereldwijd, waarvan de helft kinderen zijn. Allemaal met hun noden en trauma’s, allemaal kinderen waar de Here Jezus ontzettend veel van houdt. Willen jullie ook voor deze school bidden? Dat de juiste studenten zich aan zullen melden, en zij aan het eind van de school zullen weten waar de Heer hen heen roept, waar ze zullen mogen dienen om de kinderen Zijn liefde te laten zien.

Voor meer informatie over deze school is er deze link: http://ywamheidebeek.org/nl/car/

De Children at Risk School is onderdeel van de University of the Nations
Bezige bijen

Tussendoor proberen we een website te bouwen voor alle Children at Risk school wereldwijd, best een flinke klus, en hebben we een internationale meeting gehad met anderen die in Zuid Afrika, Brazilië, en India ook Children at Risk Scholen leiden.

Ook hebben we een gastcollege mogen geven op de Christelijke Hogeschool in Ede over internationale ontwikkeling, dat was erg leuk om te doen.

Kwaliteitstijd met familie

Maar natuurlijk proberen we ook om extra tijd vrij te maken voor onze kinderen en kleinkinderen die hier in Nederland wonen. Er zijn alweer logeerpartijtjes geweest in de herfstvakantie met onze kleinkids, de kinderen van Pieter en Melissa, en komen Davi en Dilma allebei met de kerstvakantie logeren. Ook komen Michele en Romeu met hun kinderen voor drie maanden uit Brazilië naar Nederland op verlof, daar kijken we erg naar uit, we hebben ze al een jaar lang niet gezien. Alleen Johanneke en Jonathan zijn hier dan niet met de Kerst, maar die hopen we dan weer later volgend jaar te zien, als ze van Brazilië naar Engeland verhuizen. We weten ons gezegend met onze familie, en bidden voor allen die eenzaam zijn, pijn hebben, lijden…

Gebedspunten
  • Dank met ons voor onze gezondheid
  • Bid voor de Children at Risk School die we in jan 2018 op Heidebeek in Heerde zullen te gaan geven. 
  • Dank voor alle JmeO basissen wereldwijd en bid dat er steeds meer basissen een werk onder kinderen in nood op zullen starten.
  • Bid voor de vluchtelingen wereldwijd, en vooral voor de kinderen. 
  • Dank voor familie, vrienden en alle mensen die ons zo trouw ondersteunen.
  • Dank dat God beloofd heeft altijd bij ons te zijn, en voor ons zal zorgen.
  
Kerstwens

We wensen jullie allemaal een hele fijne Kerst toe, waar de Here Jezus in het middelpunt zal staan, en wat Hij voor ons gedaan heeft, en waar Gods liefde voor de wereld en voor ons allemaal persoonlijk op allerlei manieren duidelijk zal worden. We wensen jullie Zijn rijke zegen toe!

Heel veel liefs!

dinsdag 1 augustus 2017

Al zes maanden onderweg in Azie

Nauwe straatjes met overal kunstig versierde donkergrijze gebouwtjes, het bleken 49.000(!) hindoetempels te zijn, waar elke dag kleine gevlochten mandjes gebracht worden met wat rijst, een mini bakje ketjap, bloemen en een wierookstokje. Ja, we waren in Bali aangekomen! Een prachtig eiland in Indonesië, maar waar de verering van de geesten van de voorouders zó’n belangrijke plaats inneemt, dat het de bevolking onder zware druk houdt.

We zijn ondertussen al vanaf begin maart door verschillende landen in Azië aan het reizen, waar we eerst een Children at Risk School van drie maanden geleid hebben en nu nog een stel seminars geven. Prachtige landen met mooie mensen en schitterende kinderen, maar ook ieder met hun eigen grote uitdagingen.
 

Hindoes, angst en armoede.

 Als iemand in Bali een christen wil worden, reageren de hindoeouders meestal negatief: van hun kinderen wordt verwacht dat ze elke dag met speciale offerandes de geesten van hun overleden voorouders “goedgezind” houden, en wanneer de ouders overlijden, dat ze een vreselijke dure crematieceremonie in de hindoetempel zullen organiseren. De meeste families steken zich hiervoor zwaar in de schulden. Het grootste deel van de bevolking is arm en wordt daardoor nog armer. Het is een eindeloze spiraal van armoede.

Maar als hun kinderen christen willen worden, zullen ze zich niet meer voor zulke dure tempeldiensten in de schulden steken, en ook niet meer elke dag van die gevlochten mandjes bij de tempel zetten. De mensen in Bali, die dit altijd wél voor hun ouders gedaan hebben, zijn bang. Zij hebben hun hele leven in deze angst geleefd, angst voor geesten van voorouders, angst voor demonen, en vinden het moeilijk Gods bevrijdende liefde door het offer van de Here Jezus aan te nemen. Het breekt je hart als je zo’n prachtig en paradijselijk eiland ziet, waar de mensen zó gebonden zijn.


JmeO op Bali

JmeO heeft er al jarenlang een flinke groep internationale zendelingen wonen en werken, die op allerlei manieren naar de families en kinderen uitreiken. Onder andere Roberto, een Braziliaanse vriend, die een buurtcentrum in een arme wijk aan het opzetten is om zo, door het helpen van de kinderen en hun families, de hele wijk te bereiken met Gods alles nieuw makende liefde.


Er werken op de JmeO-basis vooral veel Indonesische zendelingen. Veel van hen waren nu even onze studenten, samen met nog wat YWAMers van andere basissen (één kwam zelfs speciaal voor het seminar uit Papoea Nieuw Guinea) en enkele andere genodigden van plaatselijke kerken. Deze mooie diverse groep mochten we een seminar geven van 2 weken, over het werken met kinderen in nood. Dit werd in het weekend meteen toegepast, door een grote groep kinderen op de basis uit te nodigen. De studenten hadden een gevarieerd programma voor hen voorbereid. En het was geweldig!

“Dit is de eerste keer dat ik het echt leuk vond om een kinderprogramma te geven, en het jammer vond dat het al voorbij was”, zei één van hen.

“Dit was fantastisch leuk en gaf zoveel voldoening” zei een ander.

Na twee intensieve weken volgepakt met lessen sloten we het af met een dankdienst. Eén van de Indonesische studenten, die zelf als kind en jonge tiener op straat gewoond had, vertelde:

“Ik heb zoveel geleerd over het werken met kinderen in nood. Ik ga het nu heel anders doen. Maar naast alles wat ik praktisch geleerd heb, heb ik deze weken ook genezing van diepe emotionele en geestelijke wonden ervaren. Ik ben God zo dankbaar!”

Wij hebben er ook genoten! Maar voor ons werd het tijd om het volgende vliegtuig te nemen naar Jakarta.



Jakarta, wat een megacity

Velen in Bali hadden ons al verteld dat Jakarta echt heel anders is, en ja, dat konden we goed zien. Waar de hoofdstad van Bali, zonder ook maar een enkel hoog gebouw, meer op een uit zijn krachten gegroeid dorp leek, was Jakarta een megacity, met een zee aan torenhoge gebouwen en bijna 20 miljoen inwoners. Ook waren hier de hindoetempels vervangen door moskeeën, en was de mosliminvloed duidelijk te merken.

JmeO heeft sinds een jaar een klein pioniersteam in het hartje van de stad. Ze wonen in een houten huis met smalle steile hoge trappen, wat vele jaren geleden, toen Jakarta nog Bataviastad heette, door Nederlanders gebouwd en gebruikt was. We voelden ons er thuis! De negen zendelingen van dit team waren allemaal Indonesiërs, evenals de andere studenten van het seminar, die uit lokale kerken en van een JmeO team uit Thailand kwamen.


Ze wilden zo graag meer leren over het werk met kinderen in nood, dat ze een schema gemaakt hadden waarin we ze hen ’s morgens, ’s middags en ’s avonds mochten lesgeven! Pfff, dat was wel even hard werken! Maar ook hier weer erg gaaf om te doen, de studenten deden zo goed mee, ze wilden zo graag meer leren. Dat is natuurlijk wel heel erg leuk lesgeven!

Lessen

Om een idee te hebben van de lessen die we op zo’n soort seminar geven, kan je een lijstje op onze blog vinden, op de pagina "lessen"


Cebu op de Filippijnen

Ondertussen zijn we aangekomen op de Filippijnen in Cebu, waar we ons laatste seminar gaan houden van deze grote “Azië-reis”. Dit land lijkt misschien nog wel het meeste op Brazilië, met een verleden van katholieke overheersers, de grote problemen met drugs en corruptie, de overweldigende verschillen tussen rijk en arm.

We verblijven hier op een mooie grote JmeO-basis, waar ze in negen verschillende arme buurten met kinderen werken. De teams gaan er elke dag op uit, en doen hun werk onder viaducten, in sloppenwijken, op veldjes en op strandjes.


Ze willen hier op de Filippijnen ook graag een volledige Children at Risk School draaien om hun medewerkers op te leiden, en we gaan kijken of dat in de niet al te verre toekomst geregeld kan worden. We gaan ervoor bidden, dat de school op nog heel veel plekken in Azië vermenigvuldigd zal gaan worden, er is hier zoveel nood onder kinderen.


Ondertussen in Brazilië

Ondertussen kregen we de laatste weken ook erge leuke berichten uit Brazilië. De basis in Belo Horizonte, die wij opgezet hebben en 27 jaar geleid hebben, (tot 2013), vierde in de zes verschillende huizen hun 30 jarige bestaan. Er werd teruggekeken op wat er allemaal gebeurd was in die 30 jaar, hoeveel kinderen geholpen zijn: er is zoveel om God dankbaar te zijn!

Ook de kerk in Rio de Janeiro, waar we vorig jaar met al onze studenten van de Children at Risk school gratis 8 maanden mochten wonen, stuurde schitterende foto’s van het kinderprogramma waar ze mee doorgegaan zijn sinds wij daar met de studenten mee gestart waren. Het blijft maar groeien en hele gezinnen worden zodoende met Gods liefde bereikt.


Januari 2018: Children at Risk School in Nederland.

Als we straks in september weer in Nederland aankomen, hopen we hard aan de slag te gaan met de voorbereidingen van de Children at Risk school met een speciale focus op het werken met kinderen van vluchtelingen, die we in januari 2018 op Heidebeek in Nederland hopen te geven. Het wordt een 3 maanden durend lesprogramma met drie maanden praktijkervaring erachter aan, waarschijnlijk in één van de vluchtelingenkampen in Europa of in het Midden Oosten. Willen jullie ons helpen studenten voor deze school te werven? Ten eerste door ervoor te bidden en ook door de info door te geven aan jongeren die hier misschien geïnteresseerd in zouden kunnen zijn? De volledige informatie over deze school staat op de website van Heidebeek: www.ywamheidebeek.org/car 
Alvast bedankt!

Voor ieder die tijdens deze reis voor ons gebeden heeft en ons bemoedigd en gesteund heeft met financiële giften en e-mails, zijn we erg dankbaar. Zonder jullie steun zouden we dit niet kunnen doen, we bidden jullie Gods rijke zegen toe!


Gebedspunten
  • Dank God voor onze gezondheid tijdens deze reis. 
  • Bid voor de hindoefamilies in Bali die onder zo’n zware angst en gebondenheid leven. Dat Gods liefde in de christenen hen mag overtuigen van hoop.
  • Dank God voor het jonge pioniersteam in Jakarta. 
  • Bid voor hen, voor de juiste strategieën om de mensen in hun buurt en stad te vertellen en te laten zien dat de Here Jezus van hen houdt.
  • Bid voor de kinderen in Cebu, dat er velen al jong de Here Jezus zullen leren kennen. 
  • Dank voor alle leergierige studenten, aan wie we tijdens deze reis wat van onze lessen door mochten geven.
  • Bid voor een vermenigvuldiging van Children at Risk Scholen in Azië.
  • Dank voor het werk in Brazilië wat zo goed doorgaat.
  • Bid voor de komende Children at Risk School in Nederland.