dinsdag 1 augustus 2017

Al zes maanden onderweg in Azie

Nauwe straatjes met overal kunstig versierde donkergrijze gebouwtjes, het bleken 49.000(!) hindoetempels te zijn, waar elke dag kleine gevlochten mandjes gebracht worden met wat rijst, een mini bakje ketjap, bloemen en een wierookstokje. Ja, we waren in Bali aangekomen! Een prachtig eiland in Indonesië, maar waar de verering van de geesten van de voorouders zó’n belangrijke plaats inneemt, dat het de bevolking onder zware druk houdt.

We zijn ondertussen al vanaf begin maart door verschillende landen in Azië aan het reizen, waar we eerst een Children at Risk School van drie maanden geleid hebben en nu nog een stel seminars geven. Prachtige landen met mooie mensen en schitterende kinderen, maar ook ieder met hun eigen grote uitdagingen.
 

Hindoes, angst en armoede.

 Als iemand in Bali een christen wil worden, reageren de hindoeouders meestal negatief: van hun kinderen wordt verwacht dat ze elke dag met speciale offerandes de geesten van hun overleden voorouders “goedgezind” houden, en wanneer de ouders overlijden, dat ze een vreselijke dure crematieceremonie in de hindoetempel zullen organiseren. De meeste families steken zich hiervoor zwaar in de schulden. Het grootste deel van de bevolking is arm en wordt daardoor nog armer. Het is een eindeloze spiraal van armoede.

Maar als hun kinderen christen willen worden, zullen ze zich niet meer voor zulke dure tempeldiensten in de schulden steken, en ook niet meer elke dag van die gevlochten mandjes bij de tempel zetten. De mensen in Bali, die dit altijd wél voor hun ouders gedaan hebben, zijn bang. Zij hebben hun hele leven in deze angst geleefd, angst voor geesten van voorouders, angst voor demonen, en vinden het moeilijk Gods bevrijdende liefde door het offer van de Here Jezus aan te nemen. Het breekt je hart als je zo’n prachtig en paradijselijk eiland ziet, waar de mensen zó gebonden zijn.


JmeO op Bali

JmeO heeft er al jarenlang een flinke groep internationale zendelingen wonen en werken, die op allerlei manieren naar de families en kinderen uitreiken. Onder andere Roberto, een Braziliaanse vriend, die een buurtcentrum in een arme wijk aan het opzetten is om zo, door het helpen van de kinderen en hun families, de hele wijk te bereiken met Gods alles nieuw makende liefde.


Er werken op de JmeO-basis vooral veel Indonesische zendelingen. Veel van hen waren nu even onze studenten, samen met nog wat YWAMers van andere basissen (één kwam zelfs speciaal voor het seminar uit Papoea Nieuw Guinea) en enkele andere genodigden van plaatselijke kerken. Deze mooie diverse groep mochten we een seminar geven van 2 weken, over het werken met kinderen in nood. Dit werd in het weekend meteen toegepast, door een grote groep kinderen op de basis uit te nodigen. De studenten hadden een gevarieerd programma voor hen voorbereid. En het was geweldig!

“Dit is de eerste keer dat ik het echt leuk vond om een kinderprogramma te geven, en het jammer vond dat het al voorbij was”, zei één van hen.

“Dit was fantastisch leuk en gaf zoveel voldoening” zei een ander.

Na twee intensieve weken volgepakt met lessen sloten we het af met een dankdienst. Eén van de Indonesische studenten, die zelf als kind en jonge tiener op straat gewoond had, vertelde:

“Ik heb zoveel geleerd over het werken met kinderen in nood. Ik ga het nu heel anders doen. Maar naast alles wat ik praktisch geleerd heb, heb ik deze weken ook genezing van diepe emotionele en geestelijke wonden ervaren. Ik ben God zo dankbaar!”

Wij hebben er ook genoten! Maar voor ons werd het tijd om het volgende vliegtuig te nemen naar Jakarta.



Jakarta, wat een megacity

Velen in Bali hadden ons al verteld dat Jakarta echt heel anders is, en ja, dat konden we goed zien. Waar de hoofdstad van Bali, zonder ook maar een enkel hoog gebouw, meer op een uit zijn krachten gegroeid dorp leek, was Jakarta een megacity, met een zee aan torenhoge gebouwen en bijna 20 miljoen inwoners. Ook waren hier de hindoetempels vervangen door moskeeën, en was de mosliminvloed duidelijk te merken.

JmeO heeft sinds een jaar een klein pioniersteam in het hartje van de stad. Ze wonen in een houten huis met smalle steile hoge trappen, wat vele jaren geleden, toen Jakarta nog Bataviastad heette, door Nederlanders gebouwd en gebruikt was. We voelden ons er thuis! De negen zendelingen van dit team waren allemaal Indonesiërs, evenals de andere studenten van het seminar, die uit lokale kerken en van een JmeO team uit Thailand kwamen.


Ze wilden zo graag meer leren over het werk met kinderen in nood, dat ze een schema gemaakt hadden waarin we ze hen ’s morgens, ’s middags en ’s avonds mochten lesgeven! Pfff, dat was wel even hard werken! Maar ook hier weer erg gaaf om te doen, de studenten deden zo goed mee, ze wilden zo graag meer leren. Dat is natuurlijk wel heel erg leuk lesgeven!

Lessen

Om een idee te hebben van de lessen die we op zo’n soort seminar geven, kan je een lijstje op onze blog vinden, op de pagina "lessen"


Cebu op de Filippijnen

Ondertussen zijn we aangekomen op de Filippijnen in Cebu, waar we ons laatste seminar gaan houden van deze grote “Azië-reis”. Dit land lijkt misschien nog wel het meeste op Brazilië, met een verleden van katholieke overheersers, de grote problemen met drugs en corruptie, de overweldigende verschillen tussen rijk en arm.

We verblijven hier op een mooie grote JmeO-basis, waar ze in negen verschillende arme buurten met kinderen werken. De teams gaan er elke dag op uit, en doen hun werk onder viaducten, in sloppenwijken, op veldjes en op strandjes.


Ze willen hier op de Filippijnen ook graag een volledige Children at Risk School draaien om hun medewerkers op te leiden, en we gaan kijken of dat in de niet al te verre toekomst geregeld kan worden. We gaan ervoor bidden, dat de school op nog heel veel plekken in Azië vermenigvuldigd zal gaan worden, er is hier zoveel nood onder kinderen.


Ondertussen in Brazilië

Ondertussen kregen we de laatste weken ook erge leuke berichten uit Brazilië. De basis in Belo Horizonte, die wij opgezet hebben en 27 jaar geleid hebben, (tot 2013), vierde in de zes verschillende huizen hun 30 jarige bestaan. Er werd teruggekeken op wat er allemaal gebeurd was in die 30 jaar, hoeveel kinderen geholpen zijn: er is zoveel om God dankbaar te zijn!

Ook de kerk in Rio de Janeiro, waar we vorig jaar met al onze studenten van de Children at Risk school gratis 8 maanden mochten wonen, stuurde schitterende foto’s van het kinderprogramma waar ze mee doorgegaan zijn sinds wij daar met de studenten mee gestart waren. Het blijft maar groeien en hele gezinnen worden zodoende met Gods liefde bereikt.


Januari 2018: Children at Risk School in Nederland.

Als we straks in september weer in Nederland aankomen, hopen we hard aan de slag te gaan met de voorbereidingen van de Children at Risk school met een speciale focus op het werken met kinderen van vluchtelingen, die we in januari 2018 op Heidebeek in Nederland hopen te geven. Het wordt een 3 maanden durend lesprogramma met drie maanden praktijkervaring erachter aan, waarschijnlijk in één van de vluchtelingenkampen in Europa of in het Midden Oosten. Willen jullie ons helpen studenten voor deze school te werven? Ten eerste door ervoor te bidden en ook door de info door te geven aan jongeren die hier misschien geïnteresseerd in zouden kunnen zijn? De volledige informatie over deze school staat op de website van Heidebeek: www.ywamheidebeek.org/car 
Alvast bedankt!

Voor ieder die tijdens deze reis voor ons gebeden heeft en ons bemoedigd en gesteund heeft met financiële giften en e-mails, zijn we erg dankbaar. Zonder jullie steun zouden we dit niet kunnen doen, we bidden jullie Gods rijke zegen toe!


Gebedspunten
  • Dank God voor onze gezondheid tijdens deze reis. 
  • Bid voor de hindoefamilies in Bali die onder zo’n zware angst en gebondenheid leven. Dat Gods liefde in de christenen hen mag overtuigen van hoop.
  • Dank God voor het jonge pioniersteam in Jakarta. 
  • Bid voor hen, voor de juiste strategieën om de mensen in hun buurt en stad te vertellen en te laten zien dat de Here Jezus van hen houdt.
  • Bid voor de kinderen in Cebu, dat er velen al jong de Here Jezus zullen leren kennen. 
  • Dank voor alle leergierige studenten, aan wie we tijdens deze reis wat van onze lessen door mochten geven.
  • Bid voor een vermenigvuldiging van Children at Risk Scholen in Azië.
  • Dank voor het werk in Brazilië wat zo goed doorgaat.
  • Bid voor de komende Children at Risk School in Nederland.
 


zondag 2 juli 2017

Lesgeven in Indonesie en op de Filippijnen

We zijn nog steeds op onze lange zeven  maanden reis van lesgeven in verschillende landen in Azië. Mijn witte broek is door al het wassen met de hand al niet zo erg wit meer. Het is moeilijk de koffers onder de 20 kilo te houden. We slepen een halve koffer winterkleren mee, die we in het vorige land goed gebruikt hebben, maar nu in deze tropische landen niet meer nodig zullen hebben.

Als ik terug denk aan hoe we in de zending begonnen, met een hele auto vol dozen en koffers, dan dacht ik al  aardig geleerd te hebben  wat “licht reizen” is, maar als we dan weer onze koffers pakken voor de volgende vlucht en ze aan onze hand weegschaal hangen…oei oei!

Maar wat een prachtig deel van de wereld is dit toch! We genieten ervan. Maar we zijn ook geraakt door de grote nood onder kinderen!
  

Vandaag beginnen we met ons seminar over het bereiken van Kinderen in nood, in Bali, Indonesië! We zullen van 3 tot 14 juli lesgeven.



Daarna hopen we het seminar in Jakarta, Indonesië, te herhalen, van 17 tot 21 juli.


En dan nog door voor een seminar in Cebu in de Filippijnen vanaf 7 tot 16 augustus

Een lijstje van de lessen die we zoal geven:
1. Redenen om met kinderen te werken en Gods liefde voor elk kind.
2. Hoe meisjes en vrouwen worden gezien en behandeld in verschillende culturen en wereldbeelden
3. Ontwikkeling van kinderen en kenmerken van kinderen
4. Stimuleren en ontwikkelen van verschillende soorten intelligenties bij kinderen
5. Nehemia en strategieën voor transformatie
6. Hoe de gebroken muur de verschillende categorieën van kinderen in nood  vertegenwoordigt.
7. Recht en gerechtigheid in de grote steden
8. Straat kinderen, redden en herstellen.
9. Transformatie van een arme gemeenschap in de grote stad
10. Bestrijding van mensenhandel
11. Abortus, kinderen in gevaar in de baarmoeder
12. Adoptie en pleegzorg.
13. Leiderschap communicatie stijlen. Leren om je  teamleden te begrijpen
14. Hoe te voorkom je de  val van manipulatie.
15. Methoden voor effectieve communicatie
16. In je werk met  kinderen: hoe moet je omgaan met stress en kan je je geestelijk gezondheid behouden.


Willen jullie met ons bidden dat de Here God veel jongeren zal roepen om met kinderen in nood te gaan werken?


maandag 19 juni 2017

Jongeren in Azië zetten zich in om kinderen in nood te helpen.

Na ons heerlijke maar ook drukke verlof in Nederland zijn we ondertussen aan onze grote reis begonnen. Een reis van bijna 7 maanden in verschillende landen in Azië. Eind september hopen we dan weer terug in Nederland te zijn, om de Children at Risk School voor te bereiden, die we in januari 2018 op Heidebeek hopen te gaan geven. Dat wordt een school met een focus op kinderen van vluchtelingen.
  

Verre Oosten
Maar nu eerst dus even een paar maanden in het verre oosten. Kinderen in nood zijn er over de hele wereld, en we zijn blij dat er ook hier jongeren zijn die heel graag deze kinderen willen helpen, en willen leren hoe ze dat het beste kunnen doen.

We verblijven nu in een hele grote stad, en zijn onder de indruk van de duizenden torenflats waar hier dag en nacht aan gebouwd wordt. Prachtig aangelegde wijken schieten als paddenstoelen  uit de grond. Grote 8-baans wegen lopen door de hele stad, en auto’s, geruisloze elektrische brommertjes, voetgangers en bussen lijken zonder al te veel problemen er samen bezit van te nemen.
  


Goudvisjes vissen
In het centrum van de stad is een kleine vijver met duizenden goudvisjes. Op zondagmiddag zien we daar ouders die met hun kleuters komen vissen, met kleine hengeltjes en emmertjes, om hun aquaria thuis weer op te vullen. Zo schattig! De mensen lachen vriendelijk naar ons als ze zien dat we er foto’s van willen nemen. Ze zijn trots op hun stad en land, en willen gastvrij ons van alles mee laten genieten.


Achtergelaten
Maar er is hier ook een grote nood. In de dorpen worden miljoenen kinderen door hun ouders achtergelaten in de zorg van opa’s en oma’s of ooms en tantes, zodat de ouders beiden ver weg in een grote stad kunnen gaan werken, om meer geld te verdienen. Sommige ouders doen dit omdat ze superarm zijn, en het hun enige manier is om voor hun gezin in het onderhoud te voorzien. Anderen doen het omdat ze meer geld willen, betere huizen, mooiere auto’s, meer luxe. Doordat alleen de ouders naar de grote steden vertrekken, en niet de hele gezinnen, is het hier gelukt om favelas te voorkomen, in tegenstelling met Brazilië. Maar daar is in de gezinnen een hoge prijs voor betaald.

We hebben al met zoveel van deze achtergelaten kinderen gesproken, en allemaal vertellen ze over de diepe pijn die dit veroorzaakt, de gevoelens van verlaten te zijn, genegeerd en afgewezen. Soms worden ze van het ene familielid naar het andere doorgeschoven en moeten ze dus ook steeds van school en vriendjes en vriendinnetjes veranderen. Ze voelen zich vaak teveel bij de gezinnen waar ze tijdelijk opgenomen worden, en zien hun eigen ouders alleen maar even tijdens een jaarlijkse korte vakantie. Ook de jonge mensen met wie wij spraken, hebben bijna allemaal dezelfde ervaringen en kunnen zich goed hierin identificeren.
  

Maar er zijn ook veel kinderen die geen grootouders of andere familieleden hebben om op hen te passen en dan maar in een soort weeshuis-kostschool onder gebracht worden. Het zijn natuurlijk geen echte wezen, want hun ouders leven nog, maar die zijn druk met hun werk in een verre stad. Voor deze kinderen is het vaak nog zwaarder, zo op te groeien zonder goede banden te maken met familieleden. Niet alleen is het allemaal tijdens hun kinder- en tienertijd een stuk moeilijker, maar het geeft vaak later in hun leven ook allerlei psychologische en sociale problemen.


Abortus
Waar we ook veel over horen is dat het afbreken van zwangerschappen door middel van abortus hier de normaalste zaak van de wereld is. Het is erg goedkoop.

Het is hier een zo “normale” procedure geworden, dat de eerste vraag, die de dokter aan een nieuwe vrouwelijke patiënt stelt, vaak is: “Hoeveel abortussen heb je al gehad?” wetend dat bij elke abortus er niet alleen een kindje gedood wordt, maar de vrouw ook steeds meer kans heeft op allerlei lichamelijke en psychosomatische klachten.


Jongeren zetten hun leven in.
Het is dan ook geweldig om te zien dat er jonge mensen zijn die hun leven in willen zetten om kinderen, tieners en hele families te helpen. Er zijn jongeren met plannen om huizen voor zwangere meisjes te beginnen, er wordt gedroomd om organisaties op te zetten die adopties gaan promoten en bevorderen. Er worden families getraind in de opvoeding van hun kinderen, onder andere door middel van korte weekend-kampen en door websites met allerlei goede artikelen. Ook voor kinderen worden er kampen georganiseerd,  worden kinderen in naschoolse opvang begeleid en worden er vrijwilligerswerk en counselingpraktijken opgezet om kinderen te helpen, die door hun ouders achtergelaten zijn. Prachtig om al die plannen te horen, en te zien hoe de eerste stappen hierin genomen worden.

Oogontsteking
We genieten er beiden van om dit mooie land met zijn prachtige mensen een klein beetje te leren kennen, maar hadden niet verwacht dat we ook de gezondheidszorg van nabij zouden leren kennen door een opname in een ziekenhuis!

Johan heeft al vanaf dat hij tiener was de ziekte van Bechterew, een soort reumatische ziekte. Een van de bijverschijnselen is dat hij daar zo nu en dan een nare oogontsteking bij krijgt. We hebben als we op reis gaan, altijd een hele zak met medicijnen bij ons, in geval dat… maar deze keer reageerde zijn oog niet op de prednison druppels en werd het alleen maar erger. We moesten er snel mee naar een dokter.
  


Ziekenhuis opname
Vlakbij waar wij verblijven, is een schitterend nieuw 20 verdiepingen groot ziekenhuis. Daar gingen we toen heen voor hulp. Toch altijd spannend in zo’n heel ander land met een taal die we niet spreken! Maar we hoefden ons geen zorgen te maken, de dokters waren super aardig en deden hun uiterste best om ons te helpen. En gelukkig, met een heleboel gebed van mensen uit allerlei werelddelen, infusen met antibiotica, spuiten rond zijn oog met corticosteroïde en vele oogdruppels, begon de ontsteking langzaamaan te verminderen. Willen jullie ook met ons danken en bidden voor een goede gezondheid tijdens de rest van onze reis?

We zijn dankbaar voor jullie, een lieve en trouwe groep mensen die om ons heen staan met jullie gebed en met jullie giften. Het is een heerlijke geruststelling voor ons, vooral in de meer onzekere tijden, dat jullie met ons meeleven, voor ons en de kinderen in nood bidden, en ons zo “dragen” in deze reis. We bidden dat vele kinderen, die in moeilijke situaties leven, bereikt worden met de liefde van de Vader. En we bidden ook jullie allen Zijn rijke zegen toe!

Johan en Jeannette


Giften
Er zijn in Nederland wat nieuwe regels, wat betreft het overmaken van giften aan zendelingen. Daarom verzoeken wij u bij het overmaken van een gift voor ons altijd te vermelden: PF2496 Children at Risk

(IBAN: NL25 INGB 0003 1890 27 t.n.v St. Jeugd met een Opdracht comite fam. Lukasse, Reeuwijk

Gebedspunten
Bid voor de achtergelaten kinderen, die zich meestal niet gewenst en geliefd voelen. Bid voor hun families, dat ze in zullen zien dat hun kinderen hun kostbaarste geschenk zijn.

Dank voor de jonge mensen die deze kinderen willen helpen, met liefde en counseling.

Bid voor alle vrouwen die al verschillende abortussen gehad hebben, of die op het punt staan hun kindje te aborteren.

Dank God voor de jongeren die zich inzetten deze vrouwen te helpen, onder andere door adopties te bevorderen.

Bid voor onze reis en onze gezondheid.

Dank God voor de verschillende Children at Risk Scholen die er in Brazilie en wereldwijd zijn.

Bid dat er vele jonge mensen opgeleid zullen worden om God te gehoorzamen en hun leven in te zetten voor de kinderen in nood.

Bid voor de voorbereidingen van de Children at Risk School in Nederland in januari 2018 (zie: http://ywamheidebeek.org/car/)

maandag 20 februari 2017

Recht erop af

Een nieuw jasje, een nieuwe lay-out. Met dank aan onze schoonzoon Jonathan! Ja, het bleek dat een heleboel mensen toch nog niet zo goed begrepen hadden dat ons werk aardig veranderd is sinds 2013, en dat velen dachten dat de nieuwsbrieven die via St. Redding en Herstel gestuurd worden, of die van de JOCUM basis in Belo Horizonte, eigenlijk nog steeds van ons waren. Dat is dus niet zo.

Lesgeven wereldwijd
In 1986 mochten wij de JMEO basis is Belo Horizonte beginnen en tot 2013 leiden, maar sindsdien hebben we dat overgedragen aan Braziliaanse leiders, en werken wij nu full time en wereldwijd door les te geven op Children at Risk Schools en seminars, over het werken met kinderen in nood. Met lessen als: “Hoe doe je dat nou? Hoe zet je een werk op? Wat zijn de valkuilen? Wat zegt Gods woord er eigenlijk over?” Etc.

Johan vindt het heerlijk om les te mogen geven.
Natuurlijk gaven we die lessen tijdens onze tijd op de basis in Belo Horizonte ook vaak, aan onze eigen medewerkers of op andere locaties. Maar nu we niet meer die (zware) verantwoordelijkheid hebben over een heel groot team vaste medewerkers, is het allemaal een stuk gemakkelijker geworden om nu uitnodigingen van over de hele wereld aan te kunnen nemen.

Dus om de verwarring met de andere twee nieuwsbrieven te voorkomen hebben wij nu deze nieuwe lay-out. In deze brief zullen we dus u op de hoogte houden van ons persoonlijke leven en ons werk wereldwijd met het lesgeven over werken met kinderen in nood. Onze nieuwsbrieven zijn met hetzelfde jasje aangepast!

(Krijgt u alle drie de nieuwsbrieven en wilt u zich voor een of meerdere afmelden, dan kan dat via de mail: jlukasse@gmail.com) Maar we hopen natuurlijk dat u zich blijft interesseren voor al het werk onder kinderen in nood, en er ook voor blijft bidden.

Thuis

“Waar wonen jullie nu?” Horen we vaak. Tja, volgens onze kleinzoon wonen we in een vliegtuig… Dat klopt niet helemaal, maar we begrijpen de logica wel! We wonen nog steeds in Belo Horizonte, daar is ons huis, maar door het vele reizen zijn we dus niet zo vaak meer thuis. Maar ja, het begrip “thuis“ is natuurlijk ook rekbaar… Johan zegt altijd: “we zijn thuis waar we samen zijn!” Misschien klinkt dat cliché, maar het klopt wel, en op die manier zijn we dus meestal wel “thuis”.

"Thuis" op de bank!
Vierde keer naar Irak

We genieten op dit moment van ons verlof in Nederland, we hadden dit eigenlijk vanaf begin december gepland, maar we kregen vlak van te voren de vraag of we in december, dus tijdens ons verlof in Nederland, opnieuw in Irak een seminar wilden geven over traumaverwerking bij kinderen. Dat zou dan onze vierde reis naar de vluchtelingen in Irak worden binnen 2 jaar. Wij hadden uitgekeken naar onze tijd in Nederland, en na onze drie reizen naar Irak, die allemaal best wel spannend geweest waren, hadden we eigenlijk begrepen dat de derde reis toen voorlopig onze laatste reis daarheen was.


Tja, dat was dus even onze plannen bijstellen… maar toen we erover baden had ik het idee dat God tot me sprak vanuit Romeinen 15: 1-4, wat ik die dag in de Message vertaling las. Daar staat (mijn vrije vertaling):

Degenen van ons die sterk staan in het geloof moeten ingrijpen en de helpende hand bieden aan hen die het moeilijk hebben, en niet alleen maar doen wat voor ons het beste uitkomt. Kracht hebben we gekregen om te dienen en niet voor status. Laat wij ieder ons best doen om de mensen om ons heen te steunen, jezelf afvragend “Hoe kan ik helpen?” Dat is precies ook wat Jezus deed. Hij probeerde het zichzelf niet makkelijker te maken door de problemen van anderen uit de weg te gaan, maar ging er recht op af, en hielp.

“ Ik heb de problemen van hen in nood op me genomen” is wat het woord van God zegt. Zelfs als dat al lang geleden opgeschreven was, kan je er toch zeker van zijn dat het nu ook voor ons geldt.


Tja, dat kwam wel even binnen! Hoe vaak wil ik het mezelf makkelijker maken door de problemen van anderen maar te negeren? Maar hier staat dus dat de Here Jezus juist het tegenovergestelde deed, Hij ging er recht op af, zocht ze op, en hielp.


We zijn dus begin december weer naar het noorden van Irak gegaan, om deze keer 22 jufs te helpen, die zelf ook allemaal gevlucht waren, christen zijn, en de kinderen van vluchtelingen willen helpen. Het werd een ontzettende leuke reis en wat een bijzondere groep vrouwen! Hoewel het ijskoud was, en ik zelfs ‘s nachts behalve m’n fleecepyjama, legging, trui en sokken ook nog wanten in bed aanhad(!) was de sfeer erg warm. We mochten hen op verschillende manieren bemoedigen en hen natuurlijk ook lesgeven over hoe je met kinderen speciale programma’s kan doen die hen helpen met het verwerken van hun trauma’s.


De boekjes die we hiervoor gebruiken hebben we in PDF vorm, dus als je geïnteresseerd bent, schrijf ons gerust, we sturen ze je graag gratis toe!

Vluchtelingen in de sneeuw in Servië

We mochten deze maand, tijdens een conferentie in Boedapest, ook nog een seminar geven over het gebruik van deze boekjes voor de kinderen van vluchtelingen. Er waren daar ruim 150 mensen van verschillende christelijke organisaties bij elkaar gekomen, die allemaal in Europa vluchtelingen op verschillende manieren aan het helpen zijn.


We kregen die week ook de kans om even over de grens te gaan naar Servië, en daar vluchtelingen te bezoeken. We hadden van onze gemeente in Nederland ruim 52 kilo (!) aan wanten, sokken, mutsen en mobieltjes bij ons. Onbeschrijflijk hoe daar in Servië voor ruim 5000 vluchtelingen geen plek is in de vluchtelingenkampen, en hoe ze dan maar in de kou in oude gebouwen zonder elektriciteit of water, of soms gewoon in de sneeuw tussen de bomen moeten overnachten. Ze willen allemaal graag doorreizen, maar de grenzen van Hongarije laten er maar 10 per dag toe… Sommigen wachten al meer dan 6 maanden.


We bezochten een geïmproviseerd kamp, waar christenen elke dag warm eten en kleding komen brengen aan een groep van ongeveer 200 vluchtelingen van 14-25 jaar. “We zijn dankbaar voor wat jullie komen doen, maar willen jullie ook met ons bidden voor een wonder, voor bescherming?” Het waren voor zover wij wisten allemaal moslims (op één na, een christen uit een moslim land, die doodsbang was ontdekt te worden) maar ze wilden heel graag dat we voor hen baden.

In de conferentie in Boedapest, hoorden we vele getuigenissen van de honderden moslims in Europa die tot geloof komen. Ze zijn zóóó open! Bid voor de vluchtelingen, bid voor de mensen die hen helpen en vraag God wat jij mag doen!

Nederland

Zou je graag getraind willen worden om met de kinderen van vluchtelingen te gaan werken? Wij hopen in januari 2018 in Nederland een Children at Risk School aan te bieden, met een speciale focus op het werken met kinderen van vluchtelingen. Geïnteresseerd? Mail ons voor meer info! johan@jocum.org.br

Dank je wel
Johan leest onze jongste kleindochter voor

We willen iedereen bedanken die de afgelopen maanden in Nederland onze verloftijd tot een onvergetelijke tijd gemaakt hebben: de kerken en groepen waar we mochten komen spreken en die ons zo gezegend hebben, de familie en vrienden met wie we weer even bij konden praten en gezellige dingen doen, al het lekkere eten wat we overal kregen, de extra gebeden en de extra giften, wat zijn we verwend!

Heel hartelijk bedankt hiervoor!

Giften


Willen jullie ons steunen, b.v. voor de extra kosten die we gaan maken met de verschillende reizen om vluchtelingenkinderen te helpen, en Children at Risk Scholen te organiseren, dan kan dat door een gift over te maken op:

IBAN: NL25 INGB 0003 1890 27 t.n.v. St. Jeugd met een Opdracht comité fam. Lukasse, Reeuwijk.

(St. Jeugd met een Opdracht heeft de ANBI-status en een RfB-keurmerk.)

Er zijn in Nederland wat nieuwe regels, wat betreft het overmaken van giften aan zendelingen. Daarom verzoeken wij u bij het overmaken van een gift voor ons altijd te vermelden: PF2496 Children at Risk.

Gebedspunten
  • Dank God voor de verschillende Children at Risk Scholen die er in Brazilie en wereldwijd zijn. 
  • Bid dat er vele jonge mensen opgeleid zullen worden om God te gehoorzamen en hun leven in te zetten voor de kinderen in nood.
  • Bid voor de intern ontheemden in Irak, 300.000 christenen en 2 miljoen moslims. 
  • Dank God voor de verschillende zendingsorganisaties en kerken die hen in woord en daad bijstaan. 
  • Bid voor de grote stroom vluchtelingen, wereldwijd al 65 miljoen en er komen elke dag gemiddeld 34.000 bij. 
  • Bid dat kerken en organisaties de christelijke gastvrijheid zullen tonen, zoals het in de Bijbel staat, philoxenia: de vreemdeling als een vriend behandelen. (Het tegenovergestelde van xenophobia: de angst voor vreemdelingen)

donderdag 16 februari 2017

52 kilo mutsen, wanten, sokken en mobieltjes!

Allemaal heel hartelijk bedankt voor de ruim 52 kilo (!) aan wanten, sokken, mutsen en mobieltjes voor de vluchtelingen in Servië! We konden het vorige week allemaal meenemen en afgeven. 
  

Onbeschrijflijk hoe daar  in Servië voor ruim 5000 vluchtelingen geen plek is in de vluchtelingenkampen, en hoe ze dan maar in de kou in oude gebouwen zonder elektriciteit of water, of soms gewoon in de sneeuw tussen de bomen moeten overnachten. Ze willen allemaal graag doorreizen, maar de grenzen van Hongarije laten er maar 10 per dag toe… Sommigen wachten al meer dan 6 maanden. 


We bezochten een geïmproviseerd kamp, waar de christenen elke dag warm eten en kleding komen brengen aan een groep van ongeveer 200 vluchtelingen van 14-25 jaar. 

“We zijn dankbaar wat jullie komen doen, maar willen jullie ook met ons bidden voor een wonder, voor bescherming?” 

Het waren voor zover wij wisten allemaal moslims maar ze wilden heel graag dat we voor hen baden. 

In de conferentie in Boedapest, waar we met 150 mensen van allerlei christelijke organisaties waren die vluchtelingen in Europa  helpen, hoorden we vele verhalen van de honderden moslims in Europa die tot geloof komen. Ze zijn zooo open! Bid voor de vluchtelingen, bid voor de mensen die hen helpen, bid wat jij mag doen!

Hartelijke groeten en Gods rijke zegen, Johan en Jeannette

maandag 30 januari 2017

Gevraagd: Wanten, sokken, mutsen, mobieltjes en opladers

Wat genieten we van ons verlof in Nederland en de mooie mensen die we overal mogen ontmoeten in kerken, op kringen, etc.

Willen jullie de vluchtelingen helpen?
Tussen alle spreekbeurten door hopen we volgende week, van 6-11 februari, deel te nemen aan een conferentie in Boedapest, waar alle christelijke organisaties die in Europa met vluchtelingen werken, bij elkaar zullen komen. We zullen daar vooral gaan vertellen over het trauma counselingsprogramma voor kinderen van vluchtelingen wat we ook al verschillende keren gebruikt hebben in Irak, en hopen veel te leren van de andere deelnemers. Dit is ook vooral een goede voorbereiding voor de Children at Risk school die we hier in Nederland hopen te gaan geven in jan 2018, op Heidebeek, Heerde, met een speciale focus op het leren werken en uitreiken naar kinderen van vluchtelingen.

Wanten, sokken, mutsen, mobieltjes en opladers
Nu zullen we volgende week in Boedapest ook de kans hebben om een middagje naar een vluchtelingenkamp in Servië te gaan, en ze vroegen of we misschien extra warme sokken, wanten en mutsen voor de vluchtelingen mee willen nemen. Een andere praktische en broodnodige gift zijn gebruikte mobieltjes met opladers. Ze vertelden dat grenswachten die van vele vluchtelingen in beslag genomen en vernietigd hebben, toen ze probeerden de grens over te steken.

Dus: willen jullie helpen?
We mogen ieder een koffer van 32 kilo meenemen en willen die graag vullen. Wij vertrekken volgende week maandagochtend,  al vroeg, dus het is kort dag.

Het handigst zou zijn om aanstaande zondagochtend, 5 februari, als we in de Evangelie gemeente in Ermelo spreken, gezellig naar de dienst te komen en dan meteen jullie giften voor de vluchtelingen mee te nemen en af te geven: sokken, wanten, mutsen, mobieltjes met opladers. (geen truien, jassen, etc)

De dienst op 5 februari begint om 10 uur in de grote aula van het Christelijk College Groevenbeek.
Paul Krugerweg 50, Ermelo. 


Afbeeldingsresultaat voor mobieltjes met opladers

Mocht dat nu niet uitkomen, maar heb je wel een mobieltje met oplader die je wilt geven, dan kan je het ook voor 5 feb naar ons opsturen, per post: (Sokken, wanten en mutsen liever niet opsturen per post) Neem dan even contact met ons op: jlukasse@gmail.com

Alvast heel hartelijk bedankt, Gods rijke zegen toegewenst

Johan en Jeannette Lukasse

woensdag 21 december 2016

Fijne Kerstdagen!


We zijn net terug uit Irak waar we 22 jufs van een school voor vluchtelingenkinderen getraind hebben in traumaverwerking voor kinderen. Het was geweldig! Wat een prachtige, veerkrachtige vrouwen allemaal, die moedig elke dag weer naar God opkijken voor nieuwe krachten.

Met al die beelden nog op ons netvlies, luisteren we met kippevel naar de kerstliederen over vrede op aarde! O wat verlangen we daarnaar, vrede voor Mosul, vrede voor Irak, voor Syrie en Aleppo!

Soms lijkt het ver weg, maar kijken we goed dan mogen we zien dat Gods Koninkrijk gekomen is, niet alleen hier in de westerse wereld, maar ook op de meest onmogelijke plekken, en dat Hij meeleeft in de moeilijkste situaties, om te troosten, redden, genezen, en om Heer te zijn van allen. 

"Eer aan God in de hoogste hemel en vrede op aarde voor alle mensen die hij liefheeft."