UofN Workshop|Reaching Cities|Johan Lukasse from connectingpixels on Vimeo.
zaterdag 27 augustus 2011
zaterdag 13 augustus 2011
Zomaar wat foto's van de afgelopen week
Zomaar wat fotos van vorige week. We hadden zaterdag de hele dag de groep leiders met hun kinderen bij ons thuis, voor een heerlijke, gezellige en jaarlijkse "paraplu " meeting, waarbij we over het organogram van onze basis spreken. Het begon `s morgen meteen al goed met een heerlijk ontbijt samen...
Leidersmeeting junioren...
En gisteren zijn Johan en ik naar de Serra da Moeda gewest, vlak bij Belo Horizonte, waar je een prachtig uitzicht hebt over de heuvels van Minas Gerais, de staat waar we wonen.
 |
Boek mee, deken om op te liggen, en genieten van het uitzicht...
We waren precies op tijd voor de ondergaande zon
Wat een prachtig kleuren schouwspel!
Heerlijk even samen zijn in deze prachtige natuur!
dinsdag 2 augustus 2011
Mensenhandel en kinderprostitutie
“Ik ben niet te koop, jij bent niet te koop, niemand zou te koop moeten zijn” zegt David Batstone, de directeur van “Notforsale” een organisatie die trainingen aanbiedt in het bestrijden van de mensenhandel. “Slavernij moet opnieuw afgeschaft worden, in onze eigen achtertuin en over de hele wereld.”
“Slavernij?” vragen jullie je misschien af. Dat is toch al een paar honderd jaar geleden afgeschaft? Ja, toen zijn er wetten gemaakt. Maar deskundigen schatten dat er wereldwijd vandaag het ongelooflijk hoge aantal van wel 27 miljoen slaven zijn, meer slaven dan tijdens de gehele trans-Atlantische slavenhandel ruim 200 jaar geleden!
“Slavernij?” vragen jullie je misschien af. Dat is toch al een paar honderd jaar geleden afgeschaft? Ja, toen zijn er wetten gemaakt. Maar deskundigen schatten dat er wereldwijd vandaag het ongelooflijk hoge aantal van wel 27 miljoen slaven zijn, meer slaven dan tijdens de gehele trans-Atlantische slavenhandel ruim 200 jaar geleden!
Eén van de meest gruwelijke vormen van slavernij is kinderprostitutie. Ongeveer 10 miljoen van de slaven in de wereld zijn kinderen en tieners onder de 18 jaar, die in de seksindustrie gedwongen worden elke dag hun lichaam te verkopen, aan soms wel meer dan 20 verschillende mannen per nacht… Na de illegale handel in wapens en drugs is deze handel in, vooral jonge, meisjes één van de grootste en meest lucratieve ondernemingen in de wereld, met een griezelig steile groeicurve.
Als je in Noord-Amerika woont, kan je je eigen persoonlijke seksslavin per internet bestellen voor 10.000 dollar. “Duur? Nee, als ze jong en mooi is, heb je de kosten er binnen één week uit. Wat ze daarna nog voor je verdient is pure winst!”, wist een advertentie te vertellen.
Het meisje wat dan “bezorgd” wordt, komt waarschijnlijk uit een Oost-Europees land, was arm en had op een advertentie gereageerd om een baantje krijgen als serveerster in een restaurant in de Verenigde Staten. In landen als de Oekraïne zijn speciale “arbeidsbureaus” die daarin bemiddelen, ze helpen bij het aanvragen van een paspoort, een visum en bij het kopen van het ticket. Vooral meisjes die in weeshuizen opgegroeid zijn, en waarvan verwacht wordt, dat ze, zodra ze16 jaar zijn, voor zichzelf gaan zorgen, trappen vaak in deze val.
Tijdens de reis naar het buitenland van zo`n groepje nietsvermoedende meisjes, neemt de begeleider hun paspoorten af. De eerste stop is dan een huis in het buitenland, waar hun wil gebroken wordt, door brute verkrachtingen en door het verplicht toekijken als één van de meisjes die “rebels” is en niet wil gehoorzamen, zwaar lichamelijk gestraft wordt, soms zelfs met de dood. Murw gemaakt, vervolgen ze hun reis.
Steeds komen ze weer in andere plaatsen, ze worden verkocht en weer doorverkocht, soms zelfs op speciaal georganiseerde veilingen. Er wordt hen verteld dat ze illegaal zijn, dat ze in de gevangenis zullen belanden als ze naar de politie willen gaan om hulp en dat hun moeder en/of andere familieleden zullen boeten, of zelfs vermoord zullen worden als ze weglopen. De bange meisjes, die vaak de taal van het nieuwe land niet spreken, kunnen geen kant op. Er wordt hun voorgehouden dat ze door hard te werken als prostituee, hun “schuld”, de prijs van het ticket en de andere kosten die er voor hen gemaakt zijn, kunnen afbetalen.
Het Scharlaken Koord, een christelijke organisatie die in Nederland professionele en betrokken hulp biedt aan meisjes en vrouwen in de prostitutie heeft een boekje uitgegeven: ”Hoop” getiteld, waarin Diana, een meisje die op deze bovengenoemde manier vanuit Tsjechië op de walletjes in Amsterdam belandde, vertelt dat de klanten 25 euro per bezoek betaalden, waarvan ze de eerste 360 euro per dag meteen weer af moest staan: 100 euro per dag voor de huur van het kleine afwerkkamertje drie hoog, 200 euro per dag voor haar pooier, “de man aan wie ze deze geweldige mogelijkheid te danken had”, 15 euro voor haar beschermer, de man die de hele nacht bij de ingang van het bordeel stond, en 45 euro voor haar begeleider, de man die haar elke dag om 5 uur `s morgens naar haar flatje reed, en haar dan om 7 uur `s avonds weer op kwam halen om haar naar het bordeel in de rosse buurt te brengen.
Alles wat ze nog boven die 360 euro verdiende, mocht ze gebruiken om in haar eigen onderhoud te voorzien, de huur van haar eigen flatje te betalen en haar schuld af te lossen. Als je weet dat ze maar 25 euro per klant verdiende, reken dan maar uit hoeveel klanten ze dan per nacht moest ontvangen… Is het dan verbazend dat zoveel van die meisjes diep depressief worden, geen hoop meer hebben en aan de drugs en de drank raken?
Meisjes uit Oost Europa die naar Nederland, Duitsland, Engeland, Griekenland, Israël en Noord-Amerika gebracht worden. Meisjes uit Nepal die in één van de grote prostitutiesloppenwijken van Mumbai in India te werk gesteld worden. Meisjes uit Laos en Vietnam die in Thailand verhandeld worden. Meisjes uit de sloppenwijken in de grote steden van Brazilië, die aan toeristen verkocht worden. In de ontwikkelingslanden is het aantal minderjarige prostituees verdrievoudigd in de laatste drie decennia.
Soms zijn het de goedgelovige ouders, die hun dochters meegeven aan vrouwen of mannen die hen een mooie toekomst beloven: een kans op een opleiding, een baan, een salaris. Vele van deze kinderen en tieners komen in kleine vieze bordelen terecht, in onmenselijke omstandigheden, gevangen door middel van psychologisch en fysiek geweld. Of soms zijn de ouders niet zo onschuldig, maar zijn zij het juist, die hun eigen kinderen in de prostitutie dwingen. Zo kennen een paar van onze medewerkers een moeder, die hier in Belo Horizonte in de rosse buurt als prostituee werkt. Maar daarbij ook haar dochtertje van 9 jaar betrekt en haar als speciale aanbieding aan haar klanten verkoopt voor R$1,99 omgerekend nog geen euro!
Kinderen in de prostitutie van 9 jaar of zelfs nog jonger zijn hier in Brazilië geen uitzondering. Sekstoerisme, waarbij de toeristen uit Europa of Noord Amerika een reis boeken, om zoveel mogelijk seks te hebben, vaak (ook) met jonge kinderen, is een groeiende business. Thailand was jarenlang nummer 1 op de trieste lijst van landen, waar hele vliegtuigladingen vol mensen naar toe vlogen om kinderen en tieners te misbruiken met hun perverse verlangens. Nu staat Brazilië aan de top van deze lijst.
Toen in 2006 het Wereldkampioenschap voetbal (WK) in Duitsland werd gehouden, stond er in de kranten dat er 40.000 extra meisjes en vrouwen in de prostitutie aangeleverd en ingezet werden. Veertigduizend! Dan vrees ik dat de mensenhandelaars, die dat in 2006 voor elkaar kregen, nu al hun plannen maken voor het komende WK dat in 2014 in Brazilië gehouden zal worden, en ook voor de Olympische Spelen in 2016 in Rio de Janeiro.
Wat kunnen we ertegen doen? In Nederland zou je kunnen informeren bij het Scharlaken Koord en bij Jeugd met een Opdracht Amsterdam, the Light House, hoe je een vrijwilliger kan worden, en mee kan helpen in het werk op de walletjes onder de prostituees én onder de prostituanten, hun klanten, die vaak óók hulp nodig hebben. Eén van de ministries die zich vooral voor de klanten inzetten is CHAP, van Heil des Volks.
“Toen ik 7 jaar geleden voor het eerst `s avonds met een groepje van JmeO meeging, om hulp te bieden aan de meisjes, wilde ik al die mannen wel de gracht in knuppelen”, vertelt één van de vrijwilligers me, “maar later begon ik te begrijpen, dat velen van hen óók hulp nodig hebben en dat seksverslaving veel vaker voorkomt dan ik dacht.”
Of je kunt naar Brazilië komen om op dit gebied een speciale training te ontvangen. Bij Jeugd met een Opdracht in Belo Horizonte bieden we al 22 jaar een “Children at Risk School” aan, een driemaandelijkse cursus waar de studenten, zendings- en ontwikkelingswerkers toegerust worden, om in grote wereldsteden onder de kinderen in nood te gaan werken. De cursus, die gegeven wordt in het Engels en Portugees, begint eind augustus, en dit jaar hebben we tijdens de school een congres en een seminar ingelast, waar David Batstone van “Notforsale” les komt geven, “omdat we geloven”, staat er in hun folder, “dat iedereen wel een vaardigheid heeft die kan bijdragen aan bestrijding van mensenhandel, zodat we samen tijdens ons leven, nog een einde aan de slavernij kunnen maken.”
Het congres is van 29 september tot en met 1 oktober en we verwachten 2000 mensen. Er zal gesproken worden over de moderne slavernij, mensenhandel en wat we kunnen doen om het te stoppen. Dit zal ook meteen het 25 jarige jubileum van Jeugd met een Opdracht in Belo Horizonte, Brazilië, zijn waarin we vieren dat God ons al die jaren het voorrecht gegeven heeft met hem te mogen samenwerken in het bereiken en opvangen van honderden kinderen.
Op zondag 2 oktober zal er dan door de congresgangers een grote gezamenlijke lunch aangeboden worden aan alle prostituees van de rosse buurt in Belo Horizonte.
Daarna volgt nog een driedaags seminar, van 3-5 oktober, voor ongeveer 300 mensen, waar we dieper erop in zullen gaan wat er tegen mensenhandel gedaan kan worden, en we praktische lessen zullen geven, zoals “strategisch onderzoek”, waarbij je leert, hoe moderne slavernij en mensenhandel te identificeren en te documenteren zijn. Ook ontdek je hoe samen te werken met collega abolitionisten (strijders voor de afschaffing van slavernij). Daarnaast gaan we in op “innovatieve opvang”, waarbij je leert hoe je ondersteuning, zorg en herstel kan bieden aan meisjes, en soms ook jongens, die uit hun slavernij bevrijd zijn.
Geïnteresseerd om de Children at Risk school, het congres en het seminar te volgen? Of één van deze drie mogelijkheden? Schrijf in het Engels naar bhcentro@jocum.org.br en we vertellen je graag meer. Willen jullie ook met ons meebidden tegen de mensenhandel en kinderprostitutie? Dit mag zo niet langer doorgaan!
Aan te bevelen boeken:
- Not for sale, the return of the global slave trade and how we can fight it; David Batstone
- Stop the traffic, mensen mogen niet verhandeld worden; Steve Chalke
- Shaping the future, girls and our destiny; Phyllis Kilbourn
- The Natashas, inside the new global sex trade; Victor Malarek
- Hoop, het verhaal van Diana; Fouchina Catherina
- Voice for the voiceless, 30 days of prayers for the voiceless; Paul & Susie Childers
- Sex and money, a global search for human worth; PhotogenX
vrijdag 8 juli 2011
Het congres waar we zo druk mee zijn om het te organiseren. Klik hier om naar de blog te gaan die we speciaal voor het congres gemaakt hebben.
dinsdag 28 juni 2011
Nieuwsbrief Juli 2011
Lieve familie en vrienden,
Na een heerlijk verlof in Nederland zijn we weer terug in Brazilië.
Maandag. We beginnen elke morgen vroeg met een uurtje stille tijd, waarna Johan een lekker ontbijtje maakt, inclusief gekookt eitje en koffie met opgeklopte melk! We nemen samen de week door en bidden. Om half negen zijn we er allebei helemaal klaar voor en zitten we in ons kantoor, ieder achter zijn eigen computer. We hebben altijd stapels emails te beantwoorden en doen dat meestal tussen al het andere werk door. Vorige week is de nieuwsbrief van Jeugd met een Opdracht Belo Horizonte weer geschreven en opgemaakt. Deze week kan ik hem dus gaan versturen. Sinds vorig jaar hebben we twee nieuwsbrieven, één van de JmeO basis, en één van onszelf (deze!). Het geeft wel wat meer werk, maar ik hoop dat er in de toekomst andere medewerkers de nieuwsbrief van de basis over zullen gaan nemen. Ik mail hem snel naar de hele JmeO adressenlijst voor ik de auto pak en naar Luzeiro rij, het buurtcentrum waar ik vandaag en morgenochtend in de FCD school (Foundations in Community Development) les geef. Het is één van de drie verschillende scholen die we hier aanbieden aan medewerkers, en Johan en ik geven vaak les. Ik ben er precies om 9 uur. Johan werkt ondertussen aan zijn emails, bereidt voor woensdagmorgen vast een vergadering voor, een preek voor donderdagavond en verder regelt hij samen met een paar medewerkers belangrijke administratieve zaken. Vandaag kookt hij de warme lunch. We proberen dat zo praktisch mogelijk te organiseren en hebben een hele voorraad bakjes met rijst en bruine bonen in de vriezer opgeslagen. Ik ben om kwart voor één terug en kan zo aanschuiven.
`s Middags hebben we beiden een vergadering met de raad van de basis, 15 jonge mensen, die samen met ons de verantwoordelijkheid dragen van het leiden van Jeugd met een Opdracht in Belo Horizonte, met 8 huizen en 100 full time zendelingen. Deze vergaderingen zijn altijd bij ons thuis in de grote veranda kamer die we achter ons huis gebouwd hebben, ik zet snel koffie en om half twee kunnen we beginnen. De vergadering duurt normaal tot 5 uur, maar loopt deze keer uit tot half zes.
`s Avonds werken we allebei nog een paar uur aan onze emails.
Dinsdag. `s Ochtends mail ik eerst weer even, geef weer les in de FCD school, en regelt Johan verschillende zaken met de bank.
`s Middags is de vaste middag waarop we met alle leiders van de verschillende projecten en huizen samen komen om te bidden, training te geven over leiderschap en een werkoverleg hebben, waar we samen vooral veel praktische punten besluiten. Om 18 uur trekken we gauw allebei onze sportkleren aan en gaat Johan rennen en ik loop naar de sportschool bij ons om de hoek. Mijn klapvoet is erger geworden, en normaal kan ik niet zonder mijn enkel-voetorthese om mijn voet te heffen zodat ik niet struikel. Maar op de loopband lukt dat wel, want dan kan ik me vasthouden en loop ik heerlijk kilometers ver.
Een uurtje later schuif ik een cake in de oven terwijl ik het avondeten klaarmaak. Ik maak er extra werk van want we hebben visite vanavond, een jong stel, de leiders van een van de huizen. Het wordt een gezellig avond met z`n viertjes bij de open haard. (Ja, juni en juli zijn hier de wintermaanden, en dan is zo`n vuurtje `s avonds heerlijk).
Woensdag neem ik tijd om bergen emails door te nemen en te beantwoorden, terwijl Johan een maandelijkse rapportage heeft met de verschillende mensen die verantwoordelijk zijn voor de legale en financiële zaken in de 8 verschillende huizen.
`s Middags heb ik eerst een kort werkoverleg met het communicatieteam, waarna ik bezig ga aan een nieuwe blog over mensenhandel en het congres wat we in september gaan geven. Johan heeft ondertussen een wekelijks werkoverleg met de medewerkers van de Children at Risk School, die eind augustus weer gaat beginnen.
`s Avonds is het ons vaste avondje om iets samen te doen! We besluiten een DVD te huren, Johan maakt een lekker broodje hamburger, zijn specialiteit, die hij vol trots Mac Lukasse noemt! We genieten van een gezellig avondje film.
Donderdag: 2 metselaars beginnen met reparatiewerk aan ons huis. Oeps, dat geeft wel wat extra drukte! We nemen een hele lijst met ze door over wat er gedaan moet worden. Dan bereiden samen de vergadering voor, die we vanmiddag hebben met het team dat het congres over mensenhandel organiseert, daarna legt Johan de laatste hand aan de PowerPoint met een YouTube filmpje, die hij wil gebruiken als hij vanavond in de dienst preekt. Elke donderdag avond hebben we een dienst voor alle medewerkers en kinderen uit de verschillende huizen. Vanavond zal het een speciale avond worden, want het is meteen de diplomering van de studenten van de DTS (Discipelschaps Training School). Ik maak deze keer het eten klaar en zet ook meteen de koffie, thee en cake klaar voor de vergadering vanmiddag.
`s Middags zijn we de hele middag zoet om samen met het team tientallen beslissingen te nemen. Het wordt vast een geweldig congres!
`s Avonds begint het opeens te stormen. Bomen vallen over de straat, het is een chaos in de stad. Onze dienst begint een half uur te laat in een geïmproviseerde zaal. De oorspronkelijke mooi versierde zaal was onder geregend… De stemming is er niet minder om. Johans preek met filmpje slaat goed aan. We sluiten de avond af met twee ontzaglijk grote chocolade cakes.
Vrijdag moet ik met Dilma mee naar de dokter, haar ziektekostenverzekering wil weten of ze echt doof is. Ze belden me of ze met haar mochten spreken, tja, dat is een beetje moeilijk! Johan brengt ons en gaat meteen door naar de bloemenmarkt waar hij prachtige rozen voor me koopt. Aanstaande zondag is het hier namelijk de dag van de verliefden!
De rest van de dag gebruiken we om weer emails te beantwoorden, een artikel over mensenhandel en kinderprostitutie te schrijven, en een internationale Skype vergadering te hebben met NotforSale, een organisatie die tijdens ons congres workshops zal geven.
`s Avonds hangen we allebei met tijdschriften en een goed boek in onze luie stoelen.
Zaterdag ga ik weer een uurtje naar de sportschool en pakt Johan zijn mountainbike. Uitgesport gaan we daarna samen naar een soort Gamma om materiaal te kopen voor de reparatiewerkzaamheden aan ons huis. ‘s Middags komt Dilma thuis, ze is normaal het hele weekend thuis, maar heeft deze ochtend geholpen bij een speciaal programma voor de moeders van de dove kinderen in Huize de Zaaier. We verkleden ons snel en gaan naar de bruiloft van Bruno, een van de ex- straatjongens die vanaf zijn twaalfde in Huize Herstel opgenomen was, en ondertussen nu zelf zendeling geworden is.
Hij trouwt met een prachtig meisje. Samen plannen ze om een werk onder kinderen in nood in Vitoria op te gaan zetten. Het is een geweldig feest, waar we nog een heel stel van onze ex- straatjongens en meisjes ontmoeten die nu allemaal zelf zendeling geworden zijn. Wat een bemoediging!
Weer thuis kijken Dilma en ik `s avonds nog gezellig een aflevering van ER, een oude televisieserie, terwijl Johan een boek leest.
Zondag. `s Ochtends gaan we naar de plaatselijke kerk, lunchen we uitgebreid pas om 3 uur `s middags, en `s avonds spreken we samen in een andere kerk. We komen laat thuis. Met een kopje rooibos thee kijken we nog even op de dag terug. En dan naar bed, want morgen moeten we weer fris zijn!
Ik hoop dat dit kijkje in “onze keuken” jullie een beetje een idee geeft. We zijn dankbaar hier te mogen werken en nu al bijna 100 fulltime medewerkers te mogen aansturen, die op hun beurt weer honderden kinderen in nood bereiken met Gods liefde. Zonder jullie trouwe steun kunnen we het niet doen. Dank jullie wel voor jullie giften, het meeleven, meedenken, meebidden!
We wensen jullie Gods rijke zegen toe!
Johan en Jeannette Lukasse
GEBEDSPUNTEN
• Dank God voor het team jonge leiders die we hier op de basis mogen trainen en begeleiden. Bid dat ze zullen groeien en bloeien tot hun volledige potentieel.
• Dank God voor het team wat het congres over mensenhandel voorbereidt. Bid dat het congres vele nieuwe jonge mensen zal motiveren om uit te gaan reiken naar kinderen die in de prostitutie gevangen zitten.
Na een heerlijk verlof in Nederland zijn we weer terug in Brazilië.
“Hoe ziet jullie werkweek als leiders van Jeugd met een Opdracht Belo Horizonte er eigenlijk uit?” was een vraag die we regelmatig hoorden. Misschien dus eens tijd voor een overzichtje…
Maandag. We beginnen elke morgen vroeg met een uurtje stille tijd, waarna Johan een lekker ontbijtje maakt, inclusief gekookt eitje en koffie met opgeklopte melk! We nemen samen de week door en bidden. Om half negen zijn we er allebei helemaal klaar voor en zitten we in ons kantoor, ieder achter zijn eigen computer. We hebben altijd stapels emails te beantwoorden en doen dat meestal tussen al het andere werk door. Vorige week is de nieuwsbrief van Jeugd met een Opdracht Belo Horizonte weer geschreven en opgemaakt. Deze week kan ik hem dus gaan versturen. Sinds vorig jaar hebben we twee nieuwsbrieven, één van de JmeO basis, en één van onszelf (deze!). Het geeft wel wat meer werk, maar ik hoop dat er in de toekomst andere medewerkers de nieuwsbrief van de basis over zullen gaan nemen. Ik mail hem snel naar de hele JmeO adressenlijst voor ik de auto pak en naar Luzeiro rij, het buurtcentrum waar ik vandaag en morgenochtend in de FCD school (Foundations in Community Development) les geef. Het is één van de drie verschillende scholen die we hier aanbieden aan medewerkers, en Johan en ik geven vaak les. Ik ben er precies om 9 uur. Johan werkt ondertussen aan zijn emails, bereidt voor woensdagmorgen vast een vergadering voor, een preek voor donderdagavond en verder regelt hij samen met een paar medewerkers belangrijke administratieve zaken. Vandaag kookt hij de warme lunch. We proberen dat zo praktisch mogelijk te organiseren en hebben een hele voorraad bakjes met rijst en bruine bonen in de vriezer opgeslagen. Ik ben om kwart voor één terug en kan zo aanschuiven.
`s Middags hebben we beiden een vergadering met de raad van de basis, 15 jonge mensen, die samen met ons de verantwoordelijkheid dragen van het leiden van Jeugd met een Opdracht in Belo Horizonte, met 8 huizen en 100 full time zendelingen. Deze vergaderingen zijn altijd bij ons thuis in de grote veranda kamer die we achter ons huis gebouwd hebben, ik zet snel koffie en om half twee kunnen we beginnen. De vergadering duurt normaal tot 5 uur, maar loopt deze keer uit tot half zes.
`s Avonds werken we allebei nog een paar uur aan onze emails.
Dinsdag. `s Ochtends mail ik eerst weer even, geef weer les in de FCD school, en regelt Johan verschillende zaken met de bank.
`s Middags is de vaste middag waarop we met alle leiders van de verschillende projecten en huizen samen komen om te bidden, training te geven over leiderschap en een werkoverleg hebben, waar we samen vooral veel praktische punten besluiten. Om 18 uur trekken we gauw allebei onze sportkleren aan en gaat Johan rennen en ik loop naar de sportschool bij ons om de hoek. Mijn klapvoet is erger geworden, en normaal kan ik niet zonder mijn enkel-voetorthese om mijn voet te heffen zodat ik niet struikel. Maar op de loopband lukt dat wel, want dan kan ik me vasthouden en loop ik heerlijk kilometers ver.
Een uurtje later schuif ik een cake in de oven terwijl ik het avondeten klaarmaak. Ik maak er extra werk van want we hebben visite vanavond, een jong stel, de leiders van een van de huizen. Het wordt een gezellig avond met z`n viertjes bij de open haard. (Ja, juni en juli zijn hier de wintermaanden, en dan is zo`n vuurtje `s avonds heerlijk).
Woensdag neem ik tijd om bergen emails door te nemen en te beantwoorden, terwijl Johan een maandelijkse rapportage heeft met de verschillende mensen die verantwoordelijk zijn voor de legale en financiële zaken in de 8 verschillende huizen.
`s Middags heb ik eerst een kort werkoverleg met het communicatieteam, waarna ik bezig ga aan een nieuwe blog over mensenhandel en het congres wat we in september gaan geven. Johan heeft ondertussen een wekelijks werkoverleg met de medewerkers van de Children at Risk School, die eind augustus weer gaat beginnen.
`s Avonds is het ons vaste avondje om iets samen te doen! We besluiten een DVD te huren, Johan maakt een lekker broodje hamburger, zijn specialiteit, die hij vol trots Mac Lukasse noemt! We genieten van een gezellig avondje film.
Donderdag: 2 metselaars beginnen met reparatiewerk aan ons huis. Oeps, dat geeft wel wat extra drukte! We nemen een hele lijst met ze door over wat er gedaan moet worden. Dan bereiden samen de vergadering voor, die we vanmiddag hebben met het team dat het congres over mensenhandel organiseert, daarna legt Johan de laatste hand aan de PowerPoint met een YouTube filmpje, die hij wil gebruiken als hij vanavond in de dienst preekt. Elke donderdag avond hebben we een dienst voor alle medewerkers en kinderen uit de verschillende huizen. Vanavond zal het een speciale avond worden, want het is meteen de diplomering van de studenten van de DTS (Discipelschaps Training School). Ik maak deze keer het eten klaar en zet ook meteen de koffie, thee en cake klaar voor de vergadering vanmiddag.
`s Middags zijn we de hele middag zoet om samen met het team tientallen beslissingen te nemen. Het wordt vast een geweldig congres!
`s Avonds begint het opeens te stormen. Bomen vallen over de straat, het is een chaos in de stad. Onze dienst begint een half uur te laat in een geïmproviseerde zaal. De oorspronkelijke mooi versierde zaal was onder geregend… De stemming is er niet minder om. Johans preek met filmpje slaat goed aan. We sluiten de avond af met twee ontzaglijk grote chocolade cakes.
Vrijdag moet ik met Dilma mee naar de dokter, haar ziektekostenverzekering wil weten of ze echt doof is. Ze belden me of ze met haar mochten spreken, tja, dat is een beetje moeilijk! Johan brengt ons en gaat meteen door naar de bloemenmarkt waar hij prachtige rozen voor me koopt. Aanstaande zondag is het hier namelijk de dag van de verliefden!
De rest van de dag gebruiken we om weer emails te beantwoorden, een artikel over mensenhandel en kinderprostitutie te schrijven, en een internationale Skype vergadering te hebben met NotforSale, een organisatie die tijdens ons congres workshops zal geven.
`s Avonds hangen we allebei met tijdschriften en een goed boek in onze luie stoelen.
Zaterdag ga ik weer een uurtje naar de sportschool en pakt Johan zijn mountainbike. Uitgesport gaan we daarna samen naar een soort Gamma om materiaal te kopen voor de reparatiewerkzaamheden aan ons huis. ‘s Middags komt Dilma thuis, ze is normaal het hele weekend thuis, maar heeft deze ochtend geholpen bij een speciaal programma voor de moeders van de dove kinderen in Huize de Zaaier. We verkleden ons snel en gaan naar de bruiloft van Bruno, een van de ex- straatjongens die vanaf zijn twaalfde in Huize Herstel opgenomen was, en ondertussen nu zelf zendeling geworden is.
Hij trouwt met een prachtig meisje. Samen plannen ze om een werk onder kinderen in nood in Vitoria op te gaan zetten. Het is een geweldig feest, waar we nog een heel stel van onze ex- straatjongens en meisjes ontmoeten die nu allemaal zelf zendeling geworden zijn. Wat een bemoediging!
Weer thuis kijken Dilma en ik `s avonds nog gezellig een aflevering van ER, een oude televisieserie, terwijl Johan een boek leest.
Zondag. `s Ochtends gaan we naar de plaatselijke kerk, lunchen we uitgebreid pas om 3 uur `s middags, en `s avonds spreken we samen in een andere kerk. We komen laat thuis. Met een kopje rooibos thee kijken we nog even op de dag terug. En dan naar bed, want morgen moeten we weer fris zijn!
Ik hoop dat dit kijkje in “onze keuken” jullie een beetje een idee geeft. We zijn dankbaar hier te mogen werken en nu al bijna 100 fulltime medewerkers te mogen aansturen, die op hun beurt weer honderden kinderen in nood bereiken met Gods liefde. Zonder jullie trouwe steun kunnen we het niet doen. Dank jullie wel voor jullie giften, het meeleven, meedenken, meebidden!
We wensen jullie Gods rijke zegen toe!
Johan en Jeannette Lukasse
GEBEDSPUNTEN
• Dank God voor het team jonge leiders die we hier op de basis mogen trainen en begeleiden. Bid dat ze zullen groeien en bloeien tot hun volledige potentieel.
• Dank God voor het team wat het congres over mensenhandel voorbereidt. Bid dat het congres vele nieuwe jonge mensen zal motiveren om uit te gaan reiken naar kinderen die in de prostitutie gevangen zitten.
Nog even een paar gezellige foto's:
Eva onze jongste kleindochter die al 1 jaar geworden is.
Samen bewonderen we haar taart!
Als "western"opa en oma!
Een grappige foto met de hele familie, waar we ons 150 jaar terug in de tijd waanden...
donderdag 26 mei 2011
De presentatie die we tijdens ons verlof 2011 lieten zien.
Voor ieder die niet de kans gehad heeft onze presentatie te zien in Nederland, heb ik hem hier geupload! En natuurlijk ook voor ieder die hem al wel gezien heeft, maar zo goed vond, ha ha, dat je hem nog wel eens wil bekijken! Veel plezier!
maandag 9 mei 2011
Ons verlof in nederland
Op het strand in februari, brrrr!
op de Katapult in Den Helder
trouwe voorbidders!
Lesgeven op Heidebeek, in Heerde, waar we zelf ook 31 jaar geleden onze Discipelschaps Training School gedaan hebben!
Velen hebben de punten opgevraagd die we in onze presentaties gegeven hebben hier komen ze:
De definitie van kinderen in nood: “Kinderen die het risico lopen om niet het potentieel te bereiken wat God voor hen heeft. “
Waarom is het zo geweldig juist met kinderen te werken?
1. Maak aan ieder schepsel het goede nieuws bekend, ook aan kinderen!
2. Kinderen hebben nog hun hele leven voor zich.
3. Kinderen zijn meer open voor God.
4. Kinderen als pijlen, Zij gaan verder dan dat wij kunnen reiken.
5. Jezus gaf prioriteit aan de kinderen.
6. De duivel geeft óók prioriteit aan de kinderen.
Gebedspunten voor kinderen in nood:
• 1 miljard kinderen leven in diepe armoede.
• 35.000 kinderen overlijden dagelijks aan ondervoeding en aan ziektes die gemakkelijk te voorkomen zijn.
• 15 miljoen kinderen zijn wees, doordat hun ouders overleden zijn aan AIDS
• 40 miljoen abortussen worden er wereldwijd per jaar uitgevoerd.
• Er zijn wereldwijd 100 miljoen straatkinderen.
• Er worden jaarlijks wereldwijd 10 miljoen kinderen (onder de 16 jaar) in prostitutie gedwongen.
• Tussen de 100 en 200 miljoen kinderen gaan niet naar school door kinderarbeid.
• 300.000 kindsoldaten worden er jaarlijks op gevaarlijke plekken in oorlogen ingezet.
We hebben verder nog interviews mogen geven voor verschillende radioprogramma’s en een krant, hebben een heleboel bezoeken afgelegd en mochten een heleboel visites ontvangen. Geweldig, we hebben er heel erg van genoten! Wat is het toch fijn om dit weer allemaal te kunnen doen en zo onze band met iedereen te versterken!
De laatste maand van ons verlof, april, hebben we nog even wat gezellige dingen mogen doen met vrienden, familie en met onze kinderen en kleinkinderen, die voor het eerst in 6 jaar, weer allemaal in hetzelfde land waren! Pieter, Melissa en hun kinderen wonen natuurlijk al in Nederland, Dilma is begin april samen met Johanneke en Jonathan en hun kids meegekomen, en bleef een maandje. Johanneke en Jonathan blijven tot begin juli. Michele, Romeu en hun kids waren deze drie maanden (feb-april) samen met ons op verlof meegekomen, en Davi woont ook al in Nederland. Hij veraste ons door zich in maart te laten dopen. Wat een zegeningen!
Davi liet zich dopen!
Met het prachtige weer was het natuurlijk heerlijk om met water te spelen!
Ook hebben we weer heerlijk gewinkeld, maar wat doe je dan met al die kleinkinderen?!?
Een gedeelte van de familie Lukasse, we zijn al met 117 als we goed geteld hebben!!!
Tja, daar kunnen de families van mij en mijn zus niet tegenop:
Maar we zijn al flink op weg!
Heel veel liefs,
Johan en Jeannette Lukasse
Abonneren op:
Posts (Atom)