Protesten op straat in Brazilie

Helikopters vliegen urenlang boven onze wijk, ik hoor knallen, waarvan ik niet weet wat het zijn, vuurwerk, gasbommen, geweerschoten?

De protesten zijn nu al een week lang aan de gang. Het begon eigenlijk met een oproep via de sociale media om het niet langer te pikken dat de prijzen van de bus nu alweer verhoogd waren in een heleboel steden, dat bracht duizenden mensen op de been. Maar in Belo Horizonte waren de bus prijzen niet omhoog gegaan…, tja, wat dan? Als gauw liepen daar ook tienduizenden mensen te protesteren, tegen corruptie, tegen de regering, die niet genoeg investeert in onderwijs en medische zorg, maar wel mooie wegen aanlegt van vliegvelden naar voetbal arena’s. Ja, en dan die miljarden die uitgegeven zij om van die prachtige grote voetbalstadia te maken Achteraf gezien vinden een heleboel Brazilianen dat het geld daar niet aan uitgegeven had moeten worden. En misschien terecht. Maar dat is een beetje te laat, wat nu dan? Het staat er toch al? Het geld is toch al uitgegeven? Als we nu ook nog de WK gaan boycotten verliezen we er alleen maar meer aan.

Protesten in Rio: honderdduizend mensen op straat

Honderdduizenden mensen gingen vandaag de straat weer op, en Globo, de grootste tv zender van het land werd meteen aan het begin van de protesten ervan beschuldigd, dat ze met hun miljoenencontracten om de WK te mogen verslaan, nu tegen de protesten waren, en vooral al het vandalisme tijdens de protesten lieten zien, alleen maar om hun eigen financiële hachje te redden.

Als tegenreactie, laat Globo nu de hele dag de protesten zien, vertelt honderdduizend keer dat de grootste groep vreedzaam is maar dat er kleine groepen het verzieken voor iedereen, met hun vandalisme en geweld. Ja dat weten we nu wel. Maar journalistiek zou meer dan dat moeten zijn, ze zouden interviews moeten laten zien met de leiders van de protesten, met de politieagenten, met de politieke leiders, met de mensen op straat, maar niets van dat alles, alleen maar de hele dag beelden uit helikopters van honderdduizenden mensen die protesteren. Zo dekken ze zichzelf in, maar is er dus geen journalistiek meer waarin je beide kanten laat zien en aan het woord laat, geen echte informatie meer.

Er wordt geprotesteerd tegen corruptie, en voor meer investeringen in scholen en medische zorg. Heel goed, is echt nodig in een land wat als zesde wereld economie gerekend wordt maar waar de index voor menselijke ontwikkeling, wat betreft armoede, analfabetisme, onderwijs en levensverwachting, maar  de 85^e plaats inneemt op een lijst van 186 landen. Maar wat zijn de ideeën dan, zijn er voorstellen hoe we dat kunnen bereiken? Tot nu toe zijn die er nog niet, in ieder geval niet duidelijk. En dat na al een week protesten. Er wordt alleen maar opgeroepen om vandaag en morgen en dan ook de hele volgende week weer te gaan protesteren. Maar ik weet het nu eigenlijk wel. Het volk wil het zo niet langer, dus wat gaan we nu eraan doen?

De meeste burgemeesters van grote steden hebben al beloofd de verhoogde prijzen voor buskaartjes weer terug te draaien, zelfs in Belo, waar er dus geen prijsverhoging was, kan het opeens goedkoper…

Maar verder? Nog dagenlang protesteren zonder dat er zinnige oplossingen aangeboden worden, zonder gesprekken, zonder journalistiek? Nog meer vandalisme?

Ik zie een volk op straat die het uitschreeuwt. Genoeg! Nu geen corruptie meer! Maar die niet weten hoe dit nu verder te bewerkstelligen.

We hebben gebed nodig! Gebed voor het volk dat het niet langer allemaal pikt, gebed voor politiemensen die de orde proberen te handhaven, gebed voor de president en de politici, die toch allemaal door het volk gekozen zijn, corrupt of niet. Gebed voor de verkiezingen volgend jaar. Gebed voor stabiliteit en rechtvaardigheid. En gebed voor onze teams die de straat opgaan om voor de mensen op straat te bidden, ze van de hoop te vertellen, hoop op echte verandering, hoop op echte rechtvaardigheid, hoop op echte hulpverlening, door Jezus, onze Heer!

Er zijn in Belo Horizonte door de gemeente grote schermen opgesteld op belangrijke pleinen in de stad, om de voetbalwedstrijden te kunnen volgen.

Onze teams delen rode kaarten uit, met waarschuwingen tegen seksuele exploitatie van kinderen.

Voor de wedstrijden en in de pauze wordt er opgetreden en wordt het evangelie uitgelegd.

Ook worden er folders met de goede boodschap uitgedeeld.

Vanavond gaan we met onze teams weer de straat op om te evangeliseren en te bidden, bidden jullie mee? 

Oma Koosje

Vandaag is Johans moeder begraven. Ze is 88 jaar geworden. Een klein lief mensje wat ons de laatste keer verwonderd aankeek toen we op visite kwamen. Zou ze nog iets in ons herkennen? Het leek van wel. Ze wilde Johan wel een neuszoen geven, en vond de Ipad met filmpjes van onze kleinkinderen geweldig. Na elf kinderen, meer dan vijftig kleinkinderen en aangetrouwde kleinkinderen en ook nog eens rond de vijftig achterkleinkinderen, zijn we allemaal de tel kwijtgeraakt…

Haar liefdestaal was zorgen: zorgen voor de kinderen, niet alleen toen ze klein waren, maar ook later, toen ze allang uit huis waren en de meeste getrouwd waren en ook weer kinderen kregen. Maar zelfs toen het zorgen niet meer zo goed ging, het moeilijk werd goed voor zichzelf te zorgen,  en ze bij Sjaak en Nelleke in een aanleunwoning mocht wonen, bleef het zorgen doorgaan: de aardappels schillen de was opvouwen,  je kon toch niet stil gaan zitten?

Wat een geweldig voorbeeld van geven en zichzelf geven hebben we in haar. En wat een geweldig voorbeeld van geven en zichzelf geven zien we ook weer in haar kinderen en kleinkinderen. Zoals Sjaak en Nelleke, en hun kinderen, die de hoofdprijs winnen in praktische liefde tonen. Ze namen de hele mantelzorg organisatie op zich, en lieten die niet alleen op rolletjes lopen, maar zorgden er ook voor dat het met de hoogste kwaliteit en liefde gebeurde. Ze stelden hun huis open voor iedereen, kochten leuke fleurige kleren voor oma Koosje, stuurden met zeer grote regelmaat prachtige updates per email naar de hele familie over haar wel en wee, vaak met foto’s erbij. Ze zorgden dat het niet alleen goed ging, maar dat het geweldig goed ging.

En dan waren er nog de rest van haar 11 kinderen, die allemaal hun liefde, inventiviteit en zorgzaamheid inzetten, samen met aangetrouwde kinderen en kleinkinderen, om het oma Koosje de laatste jaren van haar leven zo goed mogelijk te laten hebben. Wat een zegen om bij die mooie familie te horen! Ik ben dankbaar voor mijn schoonmoeder en het voorbeeld van liefde door dienstbaarheid dat zij gegeven heeft, en dankbaar voor mijn schoonfamilie waar ik diezelfde liefde zo duidelijk in terug mag zien!

En nu? Het zal nog even zoeken worden hoe voorkomen kan worden, dat die hele grote familie niet meer samenkomt. Oma, de spil, is er niet meer. Zij heeft het nu beter. 

“Heer wilt U haar verrassen?”, bad ik toen ze op sterven lag. Ik kon in mijn gedachten al zien hoe verbaasd ze rond zou kijken, naar al dat mooie, al dat goede, ook voor haar! En hoe ze dan Jezus veilige armen om haar heen zou voelen, en verrast worden door Zijn liefde, ook voor haar!

En wij? Wij hebben het druk met groeiende families, kinderen die trouwen, kleinkinderen… ik hoop dat we toch met elkaar de tijd zullen vinden, om elkaar op te zoeken, samen verder te gaan. Familie is kostbaar!

Een klein filmpje tijdens ons laatste bezoek aan haar :

Een oefenronde voor de WK, en nog veel meer....

“Mam, ik was wel erg zenuwachtig voor dat doktersbezoek hoor!” vertelde Davi, onze zoon, via de Skype. Davi is geboren met Spina Bifida, een open ruggetje en een waterhoofd, waardoor hij verlamd is en ook een verstandelijke beperking heeft.

“Ik dacht dat de dokter zou gaan zeggen dat ik meteen geopereerd zou moeten worden, maar gelukkig zei ze dat niet…”

Davi vindt het geweldig met zijn basketbalteam te spelen.

Nierfunctie nu op 45 %

Ja, wij hadden ons ook wel erge zorgen gemaakt, toen aan het begin van het jaar opeens bleek dat Davis nieren zo slecht functioneerden, dat de dokters ons vertelden dat hij waarschijnlijk binnen korte tijd aan de nierdialyse zou moeten. Ze gaven niet veel hoop op verbetering, maar dat is nu toch gebeurd! Honderden mensen hebben voor Davi gebeden, dichtbij, in zijn familie, kerk en woongroep, maar ook ver weg, nadat er e-mails en facebook boodschappen de wereld rondgingen. En het lijkt alsof God een wonder gedaan heeft, Davis nierfunctie ging van 15-20% naar 27% naar 45 %! Geweldig! We zijn daar erg dankbaar voor.

Zou God weer een wonder doen?

Misschien gek om van een zendelinge te horen, maar ik durfde hier bijna niet meer op te hopen… God had hem al zoveel keren uit levensgevaarlijke situaties gered, zou Hij het weer doen, of nu niet…?

Sinds we hem, toen hij ruim drie jaar was, geadopteerd hebben, hebben we al een heleboel ziekenhuizen van binnen gezien, ben ik steeds met hem meegegaan tot in de operatiekamer toe, bij alle operaties die hij moest ondergaan, en heeft hij verschillende keren op het randje van leven en dood gebalanceerd. De dokters voorspelden dat hij niet ouder dan 8 jaar zou kunnen worden… En zie hier, hij is nu 26, heeft wel een stel beperkingen, gebruikt medicijnen, moet elke keer op dokterscontrole, maar zit lekker in zijn vel en geniet van het leven!

Bofkont

“Ik ben wel een bofkont he mam?“ vraagt hij aan me over de Skype. Oeps, er springen tranen in mijn ogen en ik moet even slikken voor ik hem antwoord. “Ja, je bent een bofkont.”

En we kunnen heel wat van je leren, bedenk ik me. Dank U Heer!

Alexandre nieuwe leider van de basis.

Dit is het jaar dat we het leiderschap van het werk onder kinderen in nood in de acht verschillende huizen van Jeugd met een Opdracht hier in Belo Horizonte, overdragen aan Alexandre en Lorinda. Daar hebben we al verschillende jaren naar toe gewerkt, en in mei was er een meeting van alle JmeO leiders van Noord, Centraal en Zuid Amerika in Panama, waar we ook Alexandre al voor hebben mogen dragen. Nu is er eigenlijk alleen nog eind oktober nog een officieel overdracht feest met alle medewerkers, en dan zijn we vanaf 1 jan 2014 niet meer de leiders van de Jeugd met een Opdracht basis.

28 jaar, duizenden kinderen

Best gek, dan hebben we het 28 jaar gedaan, honderden full time medewerkers hebben met ons meegewerkt als, kort verband vrijwilligers staken hun handen uit de mouwen, studenten volgden onze Discipelschaps Training en Children at Risk scholen, een grote achterban zorgde voor de financiële middelen en gebed, en zo werden er duizenden kinderen in nood bereikt met de liefde van de Here Jezus.

Alexandre en Lorinda

Groeien

En dan? Nee, het werk stopt hier niet, we hopen juist dat het nog veel harder zal gaan groeien. Alexandre, een Braziliaan met geweldige leiderschapskwaliteiten, en die al 18 jaar hier met ons mee werkt heeft er visie voor. Ook zijn vrouw uit Maleisië, Lorinda, die hier 20 jaar geleden voor het eerst kwam helpen, gelooft dat God nog heel veel nieuwe dingen gaat doen in Belo.

Recycling

“Gaan jullie dan met pensioen?” Hebben we al vaak horen vragen. Nee, niet als je pensioen ziet als een tijd waarin je nu eindelijk eens gaan doen wat je leuk vind: we hebben ons hele leven al dingen gedaan die we leuk vinden. Wat is er nu leuker en fijner dan samen met God te wandelen, Hem te gehoorzamen, door hem gebruikt te worden om kinderen in nood te helpen? Niets toch? Nee pensioen is niet echt een woord wat binnen onze zendingsfamilie gebruikt wordt, het gaat eerder over een nieuwe cycle, een nieuwe fase in ons leven. Recycling: opa en oma worden, mentor worden, de jongere generatie steunen, aanmoedigen, helpen, lesgeven, zegenen.

Nieuw boek en vaker lesgeven

Hoe je dat nu echt doet, dat zijn we nog aan het ontdekken, maar we hebben al wel een stel ideeën en projecten voor de volgende jaren klaarliggen! Zo ben ik eindelijk aan ons tweede boek begonnen, deze keer met alle lessen waar Johan les over geeft in de Children at Risk school. Ook hopen we nu meer tijd te krijgen om die lessen wat vaker in andere landen te gaan geven. Dit jaar ga ik in juli naar Zwitserland, en Johan naar Sao Paulo om les te geven, gaan we samen in oktober twee weken naar Curitiba in het zuiden van Brazilië en in november de hele maand naar India, waar we zullen spreken in een groot congres, en waar we ook weer in een Children at Risk School les zullen gaan geven. Als we niet meer de eindverantwoordelijken zijn voor de basis hier in Belo, dan wordt het toch wel makkelijker om voor wat langere periodes ergens anders les te gaan geven.

Bij het grote vernieuwde stadion "Mineirao" in Belo Horizonte

WK 2014 in Brazilië

We kijken ernaar uit en zijn benieuwd wat God nog allemaal voor ons in petto heeft. Maar voor 2014 is onze agenda al aardig vol: Johan is gekozen als de nationale coördinator van Jeugd met een Opdracht voor de compassie en evangelisatieteams die volgend jaar allemaal naar de WK in Brazilië hopen te komen. We verwachten honderden teams, dus een flinke uitdaging. We hopen de nadruk vooral te leggen op het tegengaan van pedofilie, seksuele exploitatie en mensenhandel. Maar hoe doe je dat tijdens zo`n groot evenement? We krijgen gelukkig hulp van alle kanten aangeboden, van mensen met ervaring die al eerder tijdens WK`s en andere grote happenings in andere landen en steden acties ondernomen hebben.

40.000 extra meisjes, gedwongen in de prostitutie

Tijdens de WK in Duitsland in 2006 werd er geschat dat er ongeveer 40.000 meisjes en jonge vrouwen extra ingevoerd werden, verhandeld, om gedwongen als prostituee te werken. In Zuid Afrika waren de schattingen tussen de 40.000 en de 60.000 extra meisjes en jonge vrouwen. Dat willen we dus niet nog een keer zien gebeuren hier in Brazilië. Maar hoe voorkom je zoiets? Een van de eerste stappen is bewustmaking.

Soaps

Hier in Brazilië kijkt een groot gedeelte van de bevolking elke dag naar de soaps op televisie. Er wordt zelfs gezegd dat de bevolkingsgroei hier in Brazilië geremd is, omdat alle echtparen elke dag de hele avond naar al die soaps moeten kijken en dan doodmoe in bed rollen…

Meisjes gered

Maar laat nu de laatste maanden de belangrijkste soap van de avond juist over mensenhandel gaan? Hoe meisjes erin geluisd worden met mooie woorden en beloftes, dat ze een baan zullen krijgen als serveerster in een restaurant, of als kamermeisje in een hotel. Maar dan al snel erachter komen, dat dit allemaal leugens zijn, en ze, als ze bij hun werkadres aankomen, gedwongen worden om in de prostitutie te werken en hun salaris af te staan. Deze soap heeft er al voor gezorgd, dat er verschillende mensen opeens doorkregen, dat de meisjes bij hen aan de overkant van hun straat, waarschijnlijk ook verhandeld waren, de situaties leken te veel op wat ze in de soap gezien hadden. Zodat ze de politie belden, waarop die invallen deden en er zodoende al verschillende meisjes gered zijn. Geweldig! Maar we zijn er nog niet.

Filmpjes voor stewardessen, buschauffeurs en kamermeisjes

Het zou geweldig zijn als we korte Braziliaanse trainingsfilmpjes zouden hebben om aan stewardessen, buschauffeurs en kamermeisjes te laten zien, waarin ze geleerd worden hoe ze kunnen onderkennen, dat er meisjes in hun vliegtuig, bus of hotel gedwongen meegenomen worden, en waar ze heen kunnen bellen om dat door te geven. Om dat te verwezenlijken komt er nog heel wat kijken, en dat is nog maar een van de vele ideeën. Willen jullie ook bidden voor deze plannen? Dat God ons zal leiden?

Oefenronde

Volgende maand zal de FIFA Confederations Cup hier in Brazilië gehouden worden als voorbereiding op de WK in 2014. Een soort oefenronde… Voor ons dus ook! Vorige week zijn we met de medewerkers van de verschillende huizen naar het grote vernieuwde voetbalstadion hier in Belo Horizonte geweest. Er was een grote actie om het stadion met duizenden volwassenen en kinderen te “omarmen” als statement tegen pedofilie en seksuele exploitatie. Prachtig. Een begin. Maar nu verder! Johan heeft verscheidene keren per week vergaderingen met de lokale voorgangers, hoe er op de beste manier geëvangeliseerd kan worden tijdens deze evenementen. Willen jullie ook daarvoor bidden?

In de "Mineirao"

Ik kon mijn ei niet kwijt

Heerlijk, Jonathan, onze schoonzoon heeft ons geholpen om de lay-out van de papieren nieuwsbrief zo aan te passen, dat het weer vier pagina’s geworden zijn, want met maar twee pagina’s kon ik echt mijn ei niet kwijt! Nu kan ik weer schrijven wat ik voel, denk, bid, wat we meemaken en wat we plannen, zonder driekwart er weer uit te moeten schrappen. Ik hoop dat jullie het ook waarderen…

En dan wensen we ieder die de komende maanden op vakantie gaan een heerlijke warme tijd toe, met veel zon! Vooral na zo`n lange winter en koude lente, hopen we dat de zomer voor jullie wat mooier zal zijn!

Iedereen die ons de afgelopen maanden gesteund heeft, met gebed, e-mails of financiën: jullie weten niet hoe dit ons gezegend heeft! Een driedubbel dik dank je wel voor al jullie lieve meeleven. We wensen jullie Gods rijke zegen toe!

Nierfunctie van Davi goed verbeterd!

Aan het begin van dit jaar vertelden 2 verschillende dokters dat Davi, onze zoon met Spina Bifida, een hele slechte nierfunctie had, waarbij zijn nieren maar 15-20 % zouden functioneren. Na een heleboel testen en een antibioticakuur tegen blaasinfectie, bleek een paar maanden later, dat Davi`s nierfunctie 27% was. Wel iets beter, maar nog steeds in de gevarenzone: erg dicht bij de grens om met dialyse te moeten beginnen.

We geloven echter dat we een klein wondertje kunnen doorgeven. Heel veel mensen hebben gebeden. De dokters hebben een ingreep gedaan om de blaas te ontspannen en de inhoud te vergroten. Het laatste bericht is dat de nier functie nu 45% is, een hele verbetering. Hartelijk dank voor iedereen die heeft gebeden en met ons meeleeft. Prijs met ons de Here God voor dit wonder!

Nog weer even afwachten

Even weer een kort berichtje tussendoor. We zouden afgelopen week horen hoe het met Davi verder moet gaan, of hij al aan de hemodialyse moet, of wat de andere opties zijn. Er was een blaasonderzoek afgesproken, en daarna het consult met de urologe. Maar omdat Davi toch weer een urineweg infectie kreeg, ging het niet door en is dit nu dus voor halverwege april gepland. Het blijft dus spannend! Dank je wel voor iedereen die met ons meebidt voor Davi!

En dan wensen we jullie allemaal hele fijne paasdagen. De Here Jezus is opgestaan, hij is niet dood, hij leeft!
We bidden jullie toe dat je dagelijks gevuld mag zijn met Zijn liefde, kracht, en genade. 

Moderne slavernij, Lisa Kristine Ted Talk

Verlof in Nederland en zorgen om Davi

Beste familie en vrienden,

Wat een geweldig fijn verlof hebben we in Nederland gehad! Voor ieder die we mochten ontmoeten deze tijd: een heel vet dank je wel!

“Jullie hebben onze ogen geopend.“ “Ik ben een blog begonnen aan de hand van jullie preek.” Waren een paar van de vele reacties die we kregen nadat we gesproken hadden. We mochten in zeven verschillende kerken voorgaan, wat fijn om al die lieve mensen die ons steunen in gebed en met giften weer persoonlijk te ontmoeten. En wat is het ook leuk om nieuwe mensen te ontmoeten die ieder op hun eigen plek de Heer dienen. Heerlijke enthousiaste reacties kregen we: “Dit was een dienst die we nooit meer zullen vergeten!”

Ook mochten we lesgeven in vier verschillende Bijbelscholen. Wat is dat toch bemoedigend om zoveel jonge mensen bij elkaar te zien die van de Here Jezus houden en er voor gaan om Zijn wil voor hun leven te ontdekken en uit te leven. We genoten van de geweldige gastvrijheid.

En dan waren we ook nog verschillende keren op kringen en Bijbelstudies bij mensen thuis uitgenodigd. Wat was dat leuk! Echt gaaf om dan zo heel persoonlijk, gewoon in de woonkamer, ons verhaal over mensenhandel (ook in Nederland), over het werk in Brazilië en over de grote evangelisatieakties tijdens de aanstaande WK, te mogen houden.

Sommige groepen hadden zelfs huiswerk gedaan: ze hadden allemaal mijn boek “Gods hart voor kinderen” van te voren gelezen! Daardoor kwamen er natuurlijk ook heel wat persoonlijke vragen. Echt mooi.

Woorden schieten tekort om iedereen te bedanken die ons uitgenodigd heeft, die met en voor ons gebeden hebben, en die ons financieel en met allerlei lekker eten, andere giften en cadeautjes gezegend hebben! Jongens wat een verwennerij! We bidden dat God jullie rijkelijk zal zegenen.

Dilma

In de laatste nieuwsbrief schreef ik over Dilma, onze dove, verstandelijk beperkte dochter van 31, die naar Nederland verhuisd is, naar een beschermde woonvorm in Putten, de Pinnenburg. Heel veel mensen hebben voor haar gebeden, want dit was een gigantische stap voor haar: nieuw land, nieuwe vrienden, nieuw werk, nieuwe taal, en een nieuwe gebarentaal.

Ik geloof dat vooral door al die gebeden voor haar, het inburgeren boven verwachting goed gaat. Ze heeft een heerlijke plek in een warme en veilige christelijke woongroep, gaat drie dagen naar een dagbesteding op een gebarenboerderij, (het woord zegt het al: een boerderij waar veel van de medewerkers en cliënten doof zijn en gebaren spreken), en werkt een dag in een super leuke cadeauwinkel van de Pinnenburg. Nederlandse les en gebarenles zijn gestart, net als zwemmen en fitness, maar ook heel belangrijk: ze heeft al veel fijne sociale contacten met tantes, ooms, nichtjes en vriendinnen.

Johan met Davi en Dilma aan de oerhollandse patat met kroket!

Geweldig zoals iedereen zich ingezet heeft om haar te helpen zich snel thuis te voelen in Nederland. Bijzonder hoe ze al een heleboel gebaren in het Nederlands kan, wat gaat dat vlug bij haar zeg! Bij mij en Johan is dat helaas heel wat minder snel, maar goed, we doen ons best, en we kunnen natuurlijk wel lekker in de Braziliaanse gebarentaal met haar praten. Ze vond het wel een beetje moeilijk toen ze meeging om ons naar Schiphol te brengen, maar ik kreeg een paar dagen later alweer een email van haar, waarin ze vertelde hoe ze genoot van alle contacten en vriendschappen in Nederland. Fijn hoor!

Davi

Davi, onze verstandelijke beperkte en verlamde zoon van 26, die al 6 jaar in een van de woongroepen van de Pinnenburg woont, vond de komst van zijn zus wel erg spannend, en hij was ook wel een beetje bezorgd: zou hij nu nog wel aandacht krijgen? J Ondertussen heeft hij al gemerkt dat hij zich daar geen zorgen over hoeft te maken, en helpt hij haar door zijn super positieve houding. Hij is echt helemaal ingeburgerd, ziet de Pinnenburg als zijn thuis, en geniet met volle teugen van het wonen en leven in deze beschermde woonvorm.

Dit verlof kwamen Dilma en Davi allebei met kerst twee weken bij ons in ons zomerhuisje in Ermelo logeren. Erg gezellig om nu met kerst weer eens in Nederland te zijn, ook met onze oudste zoon, schoondochter, kleinkinderen, zus en zwager, maar onze dochters in Brazilië vonden het duidelijk minder leuk! Dat is altijd weer lastig met een familie die op twee continenten woont…

Tijdens deze kerstvakantie had Davi wat lichamelijk klachten waarvoor we met hem naar de huisarts gingen. We schrokken wel toen de huisarts bij het tweede bezoek het woord “nierfalen” liet vallen: Davis nierenfunctie bleek opeens zeer hard achteruit gegaan te zijn. Ondertussen weten we, na een serie onderzoeken, dat zijn nieren nog maar voor 27% werken. En dat hij, als die nierfunctie bij ongeveer 15% komt, aan de nierdialyse zal moeten. Dat was wel even heftig om te horen.

Davi is geboren met Spina Bifida (open ruggetje), en toen we hem adopteerden met zijn derde, had hij ook veel urineweg infecties, maar daarna ging het goed, tot nu toe.

Hij heeft deze maand nog wat andere onderzoeken in het AZU, en eind maart hopen we wat meer te weten of er misschien nog wat mogelijkheden zijn om die nierfunctie niet te laten verslechteren en dus niet bij die 15% grens te komen.

Het was dus wel moeilijk voor ons om weer naar Brazilië terug te gaan. In juli ben ik uitgenodigd bij YWAM in Zwitserland les te komen geven over het werken met kinderen in nood. Dan hoop ik er meteen weer een paar weken in Nederland aan vast te knopen. Maar het kan ook zijn dat het nodig is om eerder terug te moeten gaan, bv omdat Davi geopereerd zou moeten worden of al aan de dialyse moet gaan. 

Er zijn nog veel vragen waar we geen antwoord op hebben. Maar een ding weten we zeker: God heeft ons en Davis leven in Zijn hand. We mogen op Hem vertrouwen, Hij heeft beloofd met ons te zijn in alles, altijd, overal.

En daar willen we dan ook deze brief mee afsluiten, en we bidden dat niet alleen Davi, of wijzelf Gods belofte diep mogen ervaren, maar dat jullie ook dat vertrouwen mogen hebben, dat God bij jullie is in alles, altijd, overal!

Heel veel liefs en Gods zegen,