Rio: Olympische spelen in 5 favelas en een feest 's nachts op straat in de rosse buurt

 

"Vijf mini-Olympische spelen organiseren in vijf verschillende favelas!” was de opdracht die Johan aan de studenten van de Children at Risk school in Rio gegeven had, om tijdens de 2 weken van de Olympische Spelen in Rio te realiseren. 

En wat gingen ze uit hun dak! Na drie maanden lessen over werken met kinderen in nood, gebaseerd op Bijbelse principes, waren ze er klaar voor. Gemiddeld tachtig kinderen hadden zich per favela ingeschreven om mee te doen. Ik weet niet wie er méér genoten, de kinderen of de studenten en de medewerkers! Elke dag was een nieuw feest!

De kinderen waren in tien verschillende landenteams opgedeeld die ieder tien verschillende spellen moesten doen. Tussendoor was er tijd om hen te vragen hoe ze het spel gevonden hadden, wat moeilijk geweest was, was er tijd om naar hen te luisteren en voor hen te bidden.

En aan het eind was er natuurlijk de prijsuitreiking, met voor alle kinderen een “gouden” medaille en voor de drie beste landenteams een beker! Het was grappig om te zien dat de landenteams die op de laatste plaatsen uitkwamen, net zo enthousiast waren als die de eerste prijzen gewonnen hadden. Heerlijk!

“Is dit echt van U Heer?”

Dit hadden we ons verschillende keren afgevraagd, toen we vorig jaar baden voor het idee om tijdens dit Olympische jaar een 8 maanden durende school aan te bieden in Rio de Janeiro.

Ja, het was Zijn plan! Wat zijn we tijdens deze tijd vaak verrast door de Heer: de prachtige groep studenten die Hij stuurde, de geweldige medewerkers, en het appartement wat we konden huren voor onszelf naast het kerkgebouw waar de studenten gratis mochten wonen. Er zijn in deze tijd zoveel kleine en grote wonderen gebeurd!

Ervaren leraren
Elke week hadden we één of meerdere leraren die vanuit hun ervaring diepe en waardevolle lessen gaven. Zoals Carla, die bijna dertig jaar geleden Huize Toevlucht begonnen was in Belo Horizonte, voor kinderen met HIV/Aids. Of Alexandre die nu de basis in Belo Horizonte leidt en daarvoor jarenlang Huize Herstel geleid had, een opvanghuis voor straatjongens. Hij kwam samen met Anderson, die vroeger één van die straatjongens geweest was en nu Huize Redding leidt in Belo Horizonte.

Zo zijn we deze tijd gezegend door tientallen leraren. De studenten hebben zelfs nog enkele dagen les gehad van Michele en Romeu, onze dochter en schoonzoon, die les kwamen geven over het opzetten en werken in een avonturenkamp voor kinderen. Ook Johanneke en Jonathan kwamen nog even langs met hun kinderen, natuurlijk helemaal geweldig voor ons, om hen en de kleinkinderen weer even te zien!

Kerkgroei in een oude vervallen fabriek

En de kerk waar we de lessen hielden en waar de studenten woonden is ondertussen ook gegroeid! Er was een mooi klaslokaal voor kinderen ingericht, maar er kwamen normaal op zondagochtend nooit kinderen. Dat is nu wel veranderd: de ruim 30 studenten gingen op zondagochtend voor de dienst naar een oud vervallen fabrieksgebouw, net om de hoek van onze straat. Daar hadden tientallen families een paar vierkante meters geclaimd en hun optrekjes gemaakt. En elke zondagochtend waren er tientallen kinderen, die wel met de studenten mee wilden naar de zondagsschool!

Na een poosje kwamen er ook wat moeders naar de dienst, en later hele gezinnen. Het is een kerk die met kringen werkt en er zijn de laatste maand twee verschillende nieuwe kringen begonnen. We zijn dankbaar voor alle zegeningen die we mochten zien!

Een straatfeest voor de prostituees

Op verschillende avonden tijdens de Olympische Spelen, zijn we met de hele school naar de een plaatselijk park gegaan, waar erg veel meisjes en jongens op straat rondhangen om klanten op te pikken en waar één van de oudste prostitutiebuurten van Rio is: Vila Mimosa. Maar waar ook een huis van gebed is, waar er 12 uur per dag gebed en aanbidding is, als een licht in de duisternis.

Eigengemaakte bloemen die uitgedeeld werden en waarop stond:"Ik blijf van je houden, net zoals op de dag dat jij geboren werd."

Enkele internationale zendingsorganisaties, met wie we ook tijdens de WK samen gewerkt hadden en die specifiek werken tegen de seksuele exploitatie van tieners en jongeren, hadden onze hele school uitgenodigd om mee te helpen met een straatfeest, midden in die prostitutiewijk. Op een vrij brede middenberm werden vrolijk blauwe, gele en rode lichtjes tussen de bomen gehangen en tafeltjes met heerlijk eten en drinken gezet. Een paar speelde aanbiddingsliedjes op hun gitaar, terwijl anderen met rozen in cellofaan verpakt de prostituees uit gingen nodigen. Nieuwsgierig kwamen er al gauw een paar meisjes kijken, die meteen enthousiast door onze studenten verwelkomd werden. Ze konden er hun nagels gratis laten lakken en door het lekkere eten en drinken en alle persoonlijke aandacht voelden ze zich al gauw op hun gemak.

“Dit is de beste avond van mijn leven!” vertelde Ana Carolina. Ik zou zo graag nooit meer dit werk doen, maar ik heb vier kleine kinderen, ik werk door de week als ziekenverzorgster, maar mijn salaris is veel te weinig om van rond te komen, ik doe het voor hen.” Een ander meisje vertelde, dat het die avond de eerste keer was, dat ze op straat stond. Haar vriendinnen hadden haar meegenomen, maar ze had nu ernstige twijfels…

Een meisje kwam uit zichzelf naar één van onze studenten toe en haar eerste woorden waren: “Wil je voor me bidden?”

Weer een ander zei dat ze deze avond voor het eerst echte liefde ervaren had, liefde die geeft en niets terugvraagt...

Overal om ons heen zagen we onze studenten in kleine groepjes met de meisjes en jongens bidden, huggen en weer bidden. En zagen we hoop geboren worden in de betraande ogen, hoop dat er een uitweg was, hoop dat God toch van hen houdt, ondanks alles, en hoop op een nieuw leven.

Wil je ons uitnodigen als we in januari en februari 2017 in Nederland zijn?

Zouden jullie meer van onze verhalen willen horen over het werk in Rio of van ons werk in het opleiden van jongeren om met kinderen in nood te werken? Dan kan je ons uitnodigen. We komen namelijk naar Nederland op verlof en van 9 januari tot 23 februari 2017, zouden we het erg leuk vinden om in huiskringen bij mensen thuis op een doordeweekse avond uitgenodigd te worden. Onze zondagochtenden zijn al geboekt. Maar gedurende de week hebben we dus tijd over, voor bv zendingsavonden, vrouwenochtenden, studentenverenigingen en huiskringen. Interesse? Stuur me maar een email: jlukasse@gmail.com

Deze week krijgen onze 32 studenten hun diploma en beginnen de meesten hun werk als full time zendeling onder kinderen in nood. Ze gaan werken bij Jeugd met een Opdracht en enkele andere zendingsorganisaties, in Rio de Janeiro, maar ook in andere steden en landen. We zijn zo trots op onze studenten!

Willen jullie ook voor hen bidden als ze aan de volgende stap in hun avontuur met God beginnen?

We zijn God zo dankbaar, dat we hier in Rio, samen met ieder die voor ons gebeden heeft en ons financieel gesteund heeft, de studenten mochten onderwijzen, en op weg helpen in hun zending carrière, kinderen in favelas mochten bereiken met Gods liefde, en jonge vrouwen en mannen die in de prostitutie werken, hoop mochten geven op een God die naar hen omkijkt, die van ze houdt.

Dank jullie wel! Aan de Heer komt alle lof toe!

Hartelijke groeten en Gods rijke zegen toegewenst,

Johan en Jeannette Lukasse

Gebedspunten

• Dank de Heer voor de geweldige School die we mochten leiden in Rio;
• Bid voor de studenten nu ze bijna allemaal aan hun zending carrière beginnen onder kinderen in nood;
• Dank de Heer voor Zijn bescherming tijdens deze tijd in Rio;
• Bid voor de kinderen en prostituees die met Zijn liefde aangeraakt zijn.

PS.  Een fotoalbum van onze tijd in Rio kan je bekijken op onze Facebook pagina Johan Jeannette Lukasse

Kinderen zien met Gods ogen

“Heer wat wilt U dat we vandaag doen?”

Was de vraag van één van de vier teams van onze studenten, die deze twee maanden op evangelisatiereis zijn. Ze baden ervoor en vijf verschillende studenten hadden vijf verschillende impressies: het kruis, liefde, dankbaarheid, waterijsjes en bushalte… Ja wat had dat nu met elkaar te maken? Vooral die laatste twee!?!

Ze besloten om bij de bushalte gratis waterijsjes uit te gaan delen, met de boodschap dat Jezus een hoge prijs voor ons betaald heeft aan het kruis, en dat we nu net als dit ijsje, zijn liefde gratis mogen ontvangen.

Het is geweldig om voor God te leven!

“Het was ongelooflijk wat er toen gebeurde!” vertelde Aline, één van de medewerksters.

“God nam onze verlegenheid weg, gaf ons de juiste woorden, en gebruikte ons. Het kwam echt binnen bij de mensen, verschillenden barstten in huilen uit toen we hen vertelden: “Jezus houdt van jou!”, en daar bij de bushalte mochten we met ze bidden en namen ze Hem aan als hun Heer, terwijl ze in de rij stonden voor de bus!”

De studenten vertelden de ene na de andere getuigenis: “Het is geweldig om voor God te leven! Hij wil ons gebruiken!”

Johan en ik zijn er blij mee, het is een fantastische tijd, en we zijn dankbaar voor alles wat de Heer aan het doen is in de studenten en in ons! Het is altijd weer zo bijzonder om te zien hoe jongeren hun leven radicaal aan God overgeven en wat God dan in hun leven doet!

Studenten op reis, wij lekker druk.

Nu de studenten en medewerkers in april en mei op evangelisatiereis zijn, hadden wij tijd om een nationale conferentie voor YWAM leiders te helpen organiseren, die vorige week plaatsvond.

We zijn we de laatste weken ook druk geweest met één van de internationale studenten die in het ziekenhuis opgenomen moest worden en daarna gerepatrieerd. Maar ook daar mochten we Gods liefde en voorzieningen ervaren: een dokter die ons geweldig geholpen heeft en goede samenwerking met ouders en het consulaat. Het was natuurlijk een grote teleurstelling voor de student, dat hij de school niet af kon maken, maar we bidden dat God hem snel zal genezen en deze situatie ten goede zal keren.

Verder zijn we in mei hard aan het werk aan allerlei voorbereidingen voor de Children at Risk school, die we in de maanden juni, juli en augustus in Rio zullen geven. We plannen om naast de theorielessen, de 40 studenten ook enkele middagen per week op te delen in zeven verschillende teams, om praktijkervaring op te doen.

Ze zullen dan naar verschillende favelas gaan om kinderwerk te helpen opzetten, evenals het werk onder de meisjes in de rosse buurt. Vooral met de Olympische Spelen op komst, is het belangrijk een paar teams te hebben die specifiek kunnen werken tegen seksuele uitbuiting en mensenhandel.

Johan en ik zijn deze weken op die plekken met leiders van de verschillende projecten wezen spreken, zo mooi om te zien hoe de Heer ons leidt en steeds weer belangrijke contacten geeft en deuren opent!

“Vredige” favelas?
Hier in Rio de Janeiro zijn ongeveer 800 favelas. Sommige van die favelas zijn nog steeds niet “pacificada”. Dat betekent dat de politie die favela niet binnenkomt en de lokale drugsdealers er de baas zijn. Jonge jongens staan er op de ingangswegen en op de hoeken van de straten met grote geweren op wacht, terwijl er openlijk plastic zakjes met drugs op plastic tafeltjes uitgestald worden voor de verkoop. Dat het goed loopt zie je aan de grote stapels bankbiljetten die er nonchalant naast liggen.

Het woord “pacificada” betekent letterlijk “daar waar er vrede gebracht is”. Het leger is dan zo`n favela met tanks en veel manschappen binnengegaan en hebben er “oorlog” gevoerd met de heersende drugsbendes, waarna ze er verschillende politieposten opgezet hebben. Maar ook in die “pacificada favelas” is er nog veel criminaliteit, zoals vorige maand in Borel, een favela waar Jeugd met een Opdracht al meer dan 20 jaar een buurthuis met een medische post, crèche en muziekschool beheert.

Tranen

De politie en de lokale drugsdealers in Borel raakten in een gevecht, vlak voor de groene ijzeren deur van het buurthuis. Een paar van onze studenten waren net naar buiten gestapt om naar de bushalte te lopen toen ze midden in het gevecht terecht kwamen. Gelukkig konden ze ongehinderd terug rennen en werden ze snel binnengelaten.

Ze hebben toen samen met de medewerkers plat op de grond gelegen, biddend, zingend en ondertussen luisterend naar de schoten die over en weer vlogen. Hun ogen traanden, en niet alleen van het traangas dat via de ramen naar binnen kwam. Toen ze, na ruim een uur, voorzichtig hun deur weer openden, lag daar het levenloze lichaam van de 17 jarige drugsdealer op de stoep…

Met Gods ogen naar kinderen kijken

Willen jullie voor de veiligheid van ons, onze studenten en medewerkers bidden? En ook voor die van de families die in de favelas wonen, die vaak geen andere wereld kennen, dan die van oorlog tussen bendes of tussen een bende en de politie? Willen jullie bidden voor de jongens en meisjes die daar opgroeien? Dat Gods plannen, “Ik heb jullie geluk voor ogen, niet jullie ongeluk: ik zal je een hoopvolle toekomst geven.” (Jer29:11) voor hun leven uit zullen komen?

We hopen en bidden dat in augustus, aan het eind van de 8 maanden training in Rio, de studenten geleerd zullen hebben om met Gods ogen naar de kinderen te kijken, dat er studenten zullen zijn die op lange termijn door zullen gaan in het werken met kinderen in nood. Dat ze genoeg lessen, in theorie en praktijk gehad zullen hebben, om zelf God te leren vertrouwen en om nieuwe projecten op te zetten onder kinderen die (heel veel) hulp nodig hebben om tot Gods doel in hun leven te komen.

Naar China en Thailand

In oktober en november hopen we even thuis te zijn in Belo Horizonte, om lessen te geven in de Children at Risk school daar en in Curitiba, een stad in het zuiden van Brazilië.

In 2016 hebben we in Thailand een seminar gegeven over het werken met kinderen in nood. 

En volgend jaar zijn we uitgenodigd om de een Children at Risk Seminar in China  te gaan geven, zodat we daar ook lokale medewerkers kunnen vertellen van alle lessen die we geleerd hebben met het opzetten en runnen van een tiental verschillende werken, allemaal gericht op het helpen van kinderen in nood.

Naar Nederland, op verlof!

Maar tussendoor, in de maanden december, januari en februari hopen we op verlof naar Nederland te komen! We zouden graag komen vertellen over Gods liefde voor de kinderen in nood, in jullie huiskring, zendingsavond, kerk, jongerengroep of vrouwenbijeenkomst. We hebben al verschillende reacties gehad en afspraken gemaakt, maar we hebben nog wel gaatjes in de agenda. Willen jullie ons ook uitnodigen? Dat zouden we erg fijn vinden! U kunt ons dan mailen op jlukasse@gmail.com.

Belangrijk!

Er zijn in Nederland wat nieuwe regels, wat betreft het overmaken van giften aan zendelingen, daarom verzoeken wij u bij het overmaken van een gift voor ons te vermelden

PF2496 Children at Risk
(IBAN: NL25 INGB 0003 1890 27 t.n.v. St. Jeugd met een Opdracht comité fam. Lukasse, Reeuwijk)

Gebedspunten

• Bid voor de studenten en medewerkers die op evangelisatiereis zijn. 
• Dank God voor de kinderen en jongeren die hun leven deze afgelopen paar weken in Gods hand gelegd hebben.
• Bid voor de Children at Risk School, in Rio de Janeiro, dat God de lessen en de praktijkmiddagen zal gebruiken tot Zijn eer in het leven van de studenten en de kinderen die ze gaan bereiken. 
• Dank God voor de geweldige groep studenten en medewerkers, niet alleen in Rio, maar ook in Belo Horizonte en Curitiba. 
• Bid voor bescherming voor ons, de studenten, de medewerkers, de families en de kinderen in de favelas. 
• Dank voor de mogelijkheden om samen te werken met kerken en andere zendingsorganisaties.
• Bid voor de plannen voor volgend jaar in China en Thailand. 
• Dank voor de tijd die we op verlof mogen gaan naar Nederland a.s. december, januari en februari.

Heel hartelijk bedankt voor jullie hulp, meeleven en meebidden!

Heel veel liefs en Gods rijke zegen toegewenst,

Johan en Jeannette Lukasse

Waarom je tijdens carnaval in Rio het licht niet uit moet doen!

“Ik heb de laatste maand gezien hoe God tot in de kleinste details voor me zorgt: toen mijn tandpasta net op was lag er opeens een nieuwe tube op mijn kussen, en vanochtend, toen ik 90 reais nodig had, voor de evangelisatiereis tijdens carnaval, voelde ik in mijn broekzak en had iemand er een briefje van 100 reais in gestopt…”

 “Ik kon de afgelopen nacht niet slapen, voelde me erg onrustig. De lessen waren diep gegaan, hadden veel in me los gemaakt. Opeens legde iemand haar hand op mijn schouder, het was mijn kamergenote.

“Zullen we samen bidden?” fluisterde ze.

Zij kon ook niet slapen. Maar nadat we samen al onze gedachten en zorgen bij God gebracht hadden, sliepen we als rozen!”

Een nieuwe YWAM familie van 50

We horen het ene na het andere enthousiaste getuigenis van onze studenten. Begin januari zijn we met 31 studenten en 19 medewerkers het trainingsprogramma in Rio de Janeiro begonnen. Daar zijn eerst wel wat wonderen aan vooraf gegaan!

We hadden dit programma al afgekondigd, in geloof dat het Gods plan was, en dat Hij zou gaan voorzien. We hadden een website gemaakt, de eerste studenten zelfs al aangenomen, maar nog steeds geen plek hier in Rio de Janeiro om het ook echt te gaan doen. We hadden gezocht om een gebouw te huren, maar dat bleek veel te duur.

Grote en kleine wonderen

Opeens bood er toen een voorganger zijn grote, bijna lege, kerkgebouw aan. Het was perfect met verschillende slaapzalen, leslokalen, industriële keuken, etc., midden in Rio, en super dichtbij de metro-, trein- en busverbindingen.

Dat was nog maar het begin: de twee bestaande kleine JMEO basissen in Rio zetten er hun schouders onder, vrijwilligers kwamen daarna helpen om te verven en douches te maken, iemand anders wilde ons wel naast de kerk een appartement verhuren, gedeeltelijk gemeubileerd, tientallen studenten uit 7 verschillende landen gaven zich op, en vanuit heel Brazilië kwamen er medewerkers om mee te helpen.

DTS EN C@R School

Opeens hebben we een nieuwe “familie” van 50 personen die samen in het hartje van Rio Gods wil willen leren verstaan voor hun leven en Zijn liefde willen uitdragen. Wat bijzonder en ook wat heerlijk! We genieten van al die geweldige jongeren die God gestuurd heeft, het is een prachtige groep.

Het hele programma loopt van januari tot augustus en bestaat uit een Discipelschaps Training School en een Children at Risk School. Met heel veel praktijkdagen ertussen door.

Ik had samen met de studenten 10 grote poppenkastpoppen gemaakt: groot succes!

Met carnaval gaan alle remmen los
Carnaval is hier in Brazilië een groot feest van vier dagen en vooral vier nachten lang veel drinken, dansen en seks. De regering had zelfs 5 miljoen gratis condooms ter beschikking gesteld, alleen voor de carnavalsdagen...

Het is een feest waar veel mensen veel te ver gaan en er later spijt van hebben. De meeste kerken in Brazilië waarschuwen hun leden om er vooral niet aan mee te doen. Vaak worden er door de kerken juist tijdens de carnavalsdagen christelijke kampen en conferenties georganiseerd.

Doe het licht niet uit!

“Maar”, legde Johan uit aan de studenten, “als wij het licht zijn, en dan met carnaval allemaal de stad uitgaan om onszelf tegen de wereld te beschermen, doe je eigenlijk het licht uit in de stad. Wat al donker was wordt dan nog donkerder. We moeten dus eigenlijk als christenen juist de straat opgaan tijdens die nachtelijke feesten van carnaval, en de mensen, die aandacht, liefde en vervulling aan het zoeken zijn op alle verkeerde plaatsen, zoals in drank en seks, vertellen waar ze de ware Liefde kunnen vinden.”

Met z’n allen logeren in de favela

We mochten de vier dagen van carnaval met al onze studenten midden in een favela logeren, bij een kleine bevriende zendingsorganisatie. Dunne matrasjes, dicht naast elkaar op de grond, het was eerst wel even slikken voor sommige studenten!

Maar wat een bijzondere tijd is het geworden, met overdag speciale programma’s voor de kinderen uit de favela, voor hun moeders, en ook nog in een opvanghuis voor drugsverslaafden.

Grote plastic bekers bier

En `s avonds om tien uur elke avond met zijn allen lopend naar het lokale plein, waar de hoofdstaat afgezet was voor het “feest” dat elke nacht tot ongeveer 3 uur duurde. Hele families kwamen erop af, vreemd uitgedost, met de vaders en tiener zoons vaak in uitdagende vrouwenkleren. We zagen moeders, die met rode lichtgevende duivelshorentjes op hun hoofd rondliepen, met kleine kinderen aan de hand en baby’s in hun armen. Wat raakte het ons weer om te zien hoe leeg zo’n feest is, en hoeveel mensen zoekende zijn naar een beetje vreugde, een beetje een doel in hun leven, en het dan denken te vinden in grote plastic bekers met bier.

Ook `s nachts op straat hadden we een poppenkast

“We gaan ervoor!”

Onze medewerkers en studenten hadden van te voren in enkele dagen een superleuk straat evangelisatie programma in elkaar gezet, met dansen, toneelstukjes, poppenkast en circusacts (o.a. een menselijke piramide), alles om even de aandacht te trekken, waarna een korte getuigenis gegeven werd en iedereen met de omstanders ging praten. Geweldig! Er werd met vele volwassenen en kinderen gebeden, sommigen gaven hun leven ter plekke aan de Heer.

En hoewel de studenten aardig moe werden van het drukke programma en de weinige uren slaap, werden ze elke avond enthousiaster om weer de straat op te gaan, en het goede nieuws van het evangelie te vertellen. Wat een voorrecht om met zo`n mooie groep jongeren, die er helemaal voor gaan, te mogen samenwerken! We genieten ervan!

Met het hele stel naar een JmeO congres!

“Empty nest”

Nu we deze tien maanden in Rio wonen, is het voor het eerst dat we ver van alle vijf onze kinderen, schoonkinderen en kleinkinderen wonen. Voorheen waren er altijd wel enkelen die naast, onder of dichtbij ons woonden. Empty nest dus, we missen ze wel hoor!

familie op wielen!

Gelukkig hebben we in december nog wel even een paar weken van Johanneke, Jonathan, Michele, Romeu en hun kinderen kunnen genieten: samen allerlei gezellige dingen doen, heel veel lekker eten, uren kletsen, koekjes bakken met de kinderen, kamperen in de tuin, skeeleren, etc. Het was heerlijk zo samen te zijn, hoewel we dan ook de kinderen en kleinkinderen die in Nederland wonen weer extra missen!

Eind 2016 begin 2017 op verlof in Nederland

Aan het einde van dit jaar hopen we die weer te zien, als we op verlof komen van december tot en met februari. Ik weet dat het vroeg is om al afspraken te maken, maar misschien zijn er onder jullie wel vroege planners: als jullie ons uit willen nodigen in die maanden om in jullie kerk, kring, bijbelstudiegroep, zendingsavond, vrouwenbijeenkomst of jeugdgroep te komen spreken, willen jullie ons dan mailen: jlukasse@gmail.com

DANK.JULLIE.WEL!!!
We willen ieder die ons de laatste maanden geholpen hebben, met (extra) financiële giften, gebeden, bemoedigingen, etc. heel hartelijk bedanken. Wat bijzonder om te weten dat jullie met ons meeleven, achter ons en ons werk staan, en ons op allerlei manieren steunen. Zonder jullie zouden we dit allemaal niet kunnen doen! We bidden voor jullie en wensen jullie Gods rijke zegen toe!

Belangrijk!

Er zijn in Nederland wat nieuwe regels wat betreft het overmaken van giften aan zendelingen, daarom verzoeken wij jullie bij het overmaken van een gift voor ons te vermelden:

PF2496 Children at Risk (IBAN: NL25 INGB 0003 1890 27 t.n.v. St. Jeugd met een Opdracht comité fam. Lukasse, Reeuwijk)

Heel veel liefs,

Johan en Jeannette

Gebedspunten:

• Dank God voor de geweldige groep medewerkers en studenten die we nu in Rio de Janeiro hebben. 
• Bid dat we allemaal zullen groeien in ons geloof en liefde voor de Heer.
• Dank God voor al zijn voorzieningen voor ons en de studenten hier in het hartje van Rio. 
• Bid dat er na deze trainingsperiode hier een full time team van onze medewerkers en studenten door zal gaan met het werk onder kinderen in nood.
• Dank God voor de geweldige evangelisatie tijd die we mochten hebben met carnaval. 
• Bid dat alle kinderen, tieners en volwassenen waar mee gebeden is, zullen gaan groeien in hun relatie met hun Hemelse Vader.     

Jezus: hoop voor de vluchtelingen!

Beste familie en vrienden,

“Ik ben een vluchteling en heb hulp gekregen, nu wil ik zélf de kinderen helpen die hebben moeten vluchten.” Malik praat met enthousiaste gebaren. Hij opent zijn armen wijd om te laten zien hoeveel kinderen hij zou willen helpen. Voorheen was hij aan het studeren op de technische hogeschool in Qaraqosh, een stad in Irak waar voornamelijk christenen woonden. “God heeft mijn leven veranderd, het een andere richting gegeven. Nu droom ik ervan om een grote school te beginnen, hier in het kamp, waar Gods waarheid zal stromen als een rivier, redding brengend, genezend…”
 

Interne verdrevene

Malik was één van de studenten aan wie we vorige maand les mochten geven. Het was onze derde reis dit jaar naar Irak. Net als alle andere 24 studenten is Malik een IDP (internally displaced person) of in het Nederlands: een interne verdrevene: iemand die gedwongen is zijn huis of woonplaats te ontvluchten, maar wel binnen de grenzen van zijn eigen land blijft.

200.000 christenen gevlucht

In Irak zijn er ondertussen ongeveer 3 miljoen interne verdrevenen, mensen die voor het schokkende, brute geweld van de IS hebben moeten vluchten, waaronder ruim 200.000 christenen. De meesten van deze christenen woonden in de provincie Nineve, en zijn naar Koerdistan gevlucht, het noordelijke gebied in Irak, toen de hoofdstad van Nineve, Mosul, en de omliggende steden door de IS ingenomen werden. Het is hetzelfde Nineve als waar in Bijbelse tijden Jona heen gestuurd werd om Gods woord te verkondigen.
 

Lessen over onderwijs en traumaverwerking

Onze studenten wonen nu in Erbil, de hoofdstad van Koerdistan, in vier verschillende christelijke kampen. Ze waren allemaal al begonnen om geïmproviseerde scholen of opvang voor de kinderen van hun kampen te organiseren. De meesten hadden geen enkele ervaring in het onderwijs, maar hadden hun opleidingen voor dokter, ingenieur, architect, etc. af moeten breken. Ze waren dan ook super dankbaar om nu wat lessen over onderwijs aan kinderen en traumaverwerking voor kinderen te krijgen en deden zeer toegewijd mee.
 

In een vluchtelingen kamp (flatgebouw) voor christenen

Ons leslokaal was op de vijfde verdieping van een onafgebouwd groot flatgebouw. De lokale kerk had het ruwe karkas, met hulp van geld uit het buitenland, in één week om weten te toveren tot een woonplaats voor 150 christelijke gevluchte families. Op de eerste t/m de vierde verdieping hadden ze met plastic muurtjes voor elke familie een slaap/woonkamer gemaakt en aan het eind van de gangen waren er toiletten, douches en een gezamenlijke keuken. Ze woonden hier nu alweer een jaar. Alles werd door de families zelf brandschoon gehouden. Op de vijfde verdieping was er een grote samenkomstzaal, die voor kerkdiensten, bruiloften en begrafenissen gebruikt werd. Daar mochten we elke dag met onze studenten gebruik van maken. Een ideale plek, want na een week theoretische lessen, konden de studenten het geleerde in de praktijk brengen toen de kinderen van 6-12 jaar van dit gebouw (of “kamp” zoals ze het zelf noemen) naar boven mochten komen. Het werd een fantastische ochtend, met ruim tachtig kinderen die in kleine groepjes van 3 of 4 over onze studenten verdeeld waren.
 

 

We zijn allemaal uniek geschapen, en God houdt van ieder!

"Maar voor u, die mijn naam vreest, zal de zon der gerechtigheid opgaan, en er zal genezing zijn onder haar vleugelen" schreef één van onze studenten de belofte uit Maleachi 4 in zijn schrift.

“Jezus kwam!”

Hani, een van onze studenten vertelde met tranen in zijn ogen hoe het programma gegaan was. Tijdens de ochtend werkten de studenten met de kinderen met een traumaverwerkingsboekje dat in hun taal, het Arabisch, vertaald is. Hani had 4 jongens aan zijn tafel van 10-13 jaar. Hij zag dat de jongen die naast hem zat een naam opschreef toen er gevraagd werd wie hij tijdens de vlucht verloren had. Daarna begon de jongen stilletjes te huilen.

“Wil je erover praten?” vroeg Hani, zich naar hem toebuigend.

De jongen knikte, “Ja, het was mijn vader, ze hebben hem onthoofd…” fluisterde hij met een verstikte stem.

Hani schrok. Zijn eigen broer was ook door de IS vermoord toen ze uit Mosul vluchtten, hij moest er nog elke dag aan denken. Hij had het er zelf vreselijk moeilijk mee. Hoe zou hij dan nu deze jonge tiener kunnen helpen met het verdriet over zijn vader? Opeens herinnerde hij zich de lessen weer, híj hoefde niet sterk te zijn voor deze jongen. Waar hij zelf nog pijn had, kon de Here Jezus hen beiden troosten in hun zwakheid en verdriet!

“Zullen we samen bidden?” vroeg Hani aarzelend, zijn hand vastpakkend. Hani had dit nog nooit met iemand gedaan. Ja, knikte de jongen, dat wilde hij graag.

“En Jezus kwam!”, vertelde Hani stralend, “we voelden ons heel erg verdrietig en omgeven door duisternis, maar toen brak het licht door en was het alsof de Heer Jezus onze lasten letterlijk op zich nam, we ervoeren opeens zo’n diepe vrede!”

Kippevel

Geweldig, ik kreeg er helemaal kippenvel van toen ik Hani dit hoorde vertellen! Dat was nu juist de reden dat we deze gevaarlijke reizen hadden gemaakt! Als ik alle nood om mij heen zag, voelde ik me zo klein. Heer wat kan ik nu doen om hen te helpen? We kunnen hier maar zo kort zijn.

Maar dit was het antwoord! Ja, het was waar, we konden maar 2 weken blijven. Maar God gebruikte de lessen die we mochten geven, om de vluchtelingen hoop te geven. En hoop was iets wat we daar nog niet veel gezien hadden.

Hopeloos

Eigenlijk juist het tegenovergestelde: de meeste christenen waren nu al een jaar geleden gevlucht. Voor velen was het niet de eerste keer dat ze huis en haard achter zich lieten en weer opnieuw moesten beginnen. Maar deze keer was er bijna geen hoop meer. Ze voelden zich bedrogen: het leger had hen niet tegen de IS beschermd, maar was ‘s nachts stilletjes uit hun steden getrokken. Hen aan hun lot overlatend. Ze willen hier niet meer een nieuw bestaan opbouwen, want wat garandeert hen dat ze deze keer wel beschermd zullen worden? Niets! Ze geloven niet meer in de beloftes van hun regering en voelen zich onveilig.

Allemaal naar Europa

Volgens de lokale christelijke kerken zouden alle christelijke interne verdrevenen, ruim 200.000, wel naar Europa willen vluchten. (En dan heb ik het nog niet eens over de ruim 2,5 miljoen moslim in vluchtelingenkampen…) Ze zijn nog niet gegaan omdat ze nog familie in het door IS bezette gebied hebben, en willen wachten totdat die ook kunnen vluchten, of ze zijn nog niet gegaan omdat ze geen geld voor de reis en de mensensmokkelaars hebben. Als ze al gevlucht waren met wat geld en wat van hun bezittingen, is dat meestal tijdens hun vlucht bij de checkpoints van hen afgepakt. De vluchtelingen die dit jaar in Europa aangekomen zijn, waren de rijkere vluchtelingen, zij hebben nog geluk gehad. Die achtergebleven zijn, wachten met smart op hun kans.

Vluchtelingen in Nederland

Natuurlijk volgen we al het nieuws over de vluchtelingen uit Syrië, Irak en Afghanistan die o.a. ook in Nederland aankomen. En we vinden het geweldig om te lezen dat er christenen in Nederland zijn die willen helpen, die vrijwilliger worden, of zelfs hun eigen huizen openstellen. Is dat ook niet wat de Heer Jezus bedoelde in Matheus 25 toen hij zei: “Ik was een vreemdeling, en jullie namen mij op… Ik verzeker jullie: alles wat jullie gedaan hebben voor één van de onaanzienlijksten van mijn broeders of zusters, dat hebben jullie voor mij gedaan.”
 

Werkboekjes voor kinderen

We hebben geweldig en super praktisch materiaal beschikbaar in het Engels en Arabisch, voor ieder die de kinderen van vluchtelingen willen helpen om over hun trauma’s heen te komen. Het is een werkboekje voor kinderen en een gids voor de begeleiders, makkelijk te gebruiken en geschreven door zeer ervaren hulpverleners op het gebied van trauma verwerking. Misschien kan het in jullie gemeente of in een AZC gebruikt worden? Stuur ons maar een email jlukasse@gmail.com en we sturen je het graag toe.

Geloof opbouwen

We zijn dankbaar dat we deze reizen mochten maken, en het geloof van een paar groepen christelijke vluchtelingen op mochten bouwen, zodat zij op hun beurt weer veel getraumatiseerde kinderen zullen kunnen helpen. Dank jullie wel voor jullie gebed en steun tijdens deze reizen!
 

Na afloop vsn het programma met de kinderen, mochten we hen ieder een prachtige kinderbijbel aanbieden.

Kinderen in nood in Rio, een andere wereld

Voor de komende maanden zijn we druk met de voorbereidingen van een grote Children at Risk school in Rio de Janeiro. Weer een hele andere wereld, maar als we naar de kinderen van 10 en 11 jaar in de favela’s kijken, die gewapend rondlopen en “in dienst” zijn van de grote drughandelaars, of jonge meisjes zien, die op de boulevard hun lichaam verkopen, zien we dat ook daar weer een hele grote nood is, waar de Heer Jezus door zijn kerk heen een antwoord op wil geven! We hopen dan ook een flinke groep jongeren 8 maanden lang te trainen. Maar daarover meer in de volgende nieuwsbrief!

Gebedspunten

• Meer dan 50% van de vluchtelingen zijn kinderen. Bid voor hen, dat er iemand zal zijn die naar hen wil luisteren, die met hen wil bidden. Dank met ons voor de studenten die we in de vluchtelingenkampen op mochten leiden. 
• Bid voor onze broers en zussen die hebben moeten vluchten en vaak al hun bezittingen, en of erger: één of meer van hun familieleden, kwijt geraakt zijn. Dank voor de kleine lokale kerken in Koerdistan, die zo ontzettend hun best doen om 200.000 mensen op te vangen.
• Bid voor de vluchtelingen die de gevaarlijke reis naar Europa beginnen. En bid voor de christenen in Europa, dat ze zich niet bang zullen laten maken voor de vluchtelingen, van wat voor geloof dan ook, maar aan God zullen vragen wat Hij wil dat ze zullen doen met al die mensen die hulp nodig hebben. 
• We horen steeds meer verhalen van mensen die op zoek gaan naar de waarheid en de Here Jezus vinden. En dan hebben we het over miljoenen! Bid dat de kerken open zullen staan, en de christenen klaar zullen staan om hen te onderwijzen. 

We wensen jullie allemaal alvast hele fijne feestdagen toe, waarin Gods liefde centraal mag staan! Gods rijke zegen toegewenst, ook voor het nieuwe jaar!